พี่เอฟพูดเสมอว่า เราจะเห็นตัวเองในร่างที่ไม่เคยเห็นในระยะ100km. ฉันไม่เคยนึกภาพออกว่ามันจะเป็นความรู้สึกยังไง อาจจะฟังดูโอ้อวด ถ้าจะพูดว่าตลอดทุกอย่างที่ฉันทำตั้งแต่วิ่งมา ล้วนเป็นไปตามแบบแผน วางแผน แล้วซ้อม แล้วซ้อม แล้ววิ่ง ทุกอย่างมักจะเป็นไปตามแบบที่ฉันคิดฝัน ฉันเริ่มวางแผนเรซนี้มาตั้งแต่ปลายปี2024 เริ่มซ้อมต้นปี2025 มีเรซเทสร่างกายอย่างเบตง50/TMS25-เป็นสนามซ้อม มันเป็นความพร้อมที่ไม่มั่นใจว่าพร้อมไหม แต่มั่นใจว่าทุกๆอย่างวางแผนมาแล้วอย่างรัดกุม ในแง่หนึ่ง ฉันรักการวิ่ง เพราะการวิ่งทำให้ฉันอัศจรรย์ใจในความสามารถของมนุษย์ แต่วันนี้ฉันได้เรียนรู้อย่างหนึ่งว่า ร่างกายที่แข็งแรงอย่างเดียวไม่สามารถพาให้เราเข้าใกล้เส้นชัยได้ ถ้าหัวใจเราแข็งแรงไม่พอ ฉันลากตัวเองผ่านกิโลเมตรที่70 เข้า CP-HQ รอบที่3 อย่างชื่นมื่น ทุกอย่างเป็นไปตามแผน ทั้งเวลาและอาหาร เริ่มมีอาการเจ็บเข่าขวาด้านหน้าเบาๆ แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฟ้าเริ่มมืด ฉันกินพารา ฉีดสเปรย์ Downhill ลงแล้วเจ็บแปล๊บ ตอนนั้นพี่เอฟรออยู่ด้วย ใจฉันเริ่มเสีย สติเริ่มหลุด ทางลงวังบัวบานตอนค่ำทั้งมืด ทั้งลื่น ฉันไม่รู้วิธีลงทางแบบนี้ นี่คือพื้นผิวที่ไม่เคยเจอ ฉันไม่ได้ซ้อมมาแบบนี้ ในหัวมีแต่คำว่าทำไม่ได้ จนถึงทางขึ้นมณฑาธาร หินก้อนสูง ต้นไม้ล้มขวางทาง ทางชันหน้าหงายที่ปกติฉันจะฮึดสู้ กลับกลายเป็นอุปสรรคลูกใหญ่ ฉันด่าทุกสิ่งอย่าง บ่นทุกวินาที คิดเรื่องอื่น ทำไมการเดินไปข้างหน้ามันยากมันเย็น คิดลบสารพัด 100km. ดึงส่วนที่มืดมนที่สุดในใจฉันออกมา ฉันอยากให้สิ่งนี้มันจบสิ้นลงไปเสียที หลังแข่งจบฉันเอาแต่โทษตัวเอง รู้สึกรับไม่ได้ที่ทุกอย่างไม่ได้เป็นไปตามแผน รู้สึกว่าทำไมเราถึงไม่ฮึดให้มากกว่านี้ ไม่สู้จนยิบตากว่านี้ บางทีนี่อาจจะเป็นบทเรียนที่สวรรค์ส่งมา ว่ามึงต้องหัดแพ้ซะบ้าง อยู่กับความผิดหวังให้เป็น เพราะมันคงไม่มีอะไรได้ดั่งใจไปทุกอย่าง ใดๆก็ตาม ปีหน้า CM5 เจอกัน แค้นมีไว้ชำระ 🔥

เผชิญกับpost marathon bluesอยู่หลายวัน ถึงเวลามาเล่า 1st marathon race note สักที เรามาเริ่มหาraceวิ่งตอนต้นปี ซึ่งที่ไทยมันไม่มี เพราะอากาศร้อนเกิน หาไปหามา ไปเจองานdanang marathonที่เวียดนาม ประจวบกับที่ตั้งใจจะหาทริปgoing soloooo อยู่พอดี ค่าใช้จ่ายโอเค เลยแพลนเป็นทริปวิ่งและพักใจ (แต่ไม่พักกายเลย5555) หลังจากเริ่มแพลน เรามีเวลา11วีค Taper3วีค ช่วงซ้อมจริงๆเลยเหลือแค่ประมาณ8วีค ซึ่งหนักหนาสาหัสมาก สำหรับคนที่ไม่เคยวิ่งเกินระยะฮาล์ฟมาราธอนอย่างฉัน มาราธอนนี้ตั้งเป้าไว้ที่4.30ชม. ความเร็วไม่ยาก เพซสบาย แต่ระยะทางที่เราไม่เคยไปถึงมันน่ากลัว โชคดีที่เจอPacerและเกาะกลุ่มมาตั้งแต่กิโลเมตรที่1 ลากไปถึง40 เช็คดูHRตลอดทางคือโซนสาม ใจอยากจะเร่ง แต่ขามันไม่ไป หนักมาตั้งแต่กิโลที่20กว่า แถมเท้ายังแสบ ก็ฝืนๆมา ทะเลาะกับตัวเองไปตลอดทาง พอมั้ย หยุดมั้ย แต่ก็ซ้อมมาตั้งนานนะมึง มาเร่งแซงpacerได้ตอน2km.สุดท้าย จังหวะนั้นคือไม่รู้สึกถึงขาแล้ว ใช้จิตวิ่ง -ขอบคุณ คุณลุงท่านหนึ่ง ที่พูดคุยกันผ่านวุ้นแปลภาษา ลุงพูดภาษาเวียดนาม ฉันตอบภาษาอังกฤษ5555 กันไปพักใหญ่ๆ เป็นความเพลิดเพลินที่งงๆ แต่ก็ทำให้ผ่านกิโลเมตรปิศาจ(มั้ย) มาแบบไม่ทรมาณจนเกินไป -ขอบคุณตัวเองที่ดั้นด้นมาตั้งไกลขนาดนี้ (ทำไมก็ไม่รู้) เราหนีทุกอย่างได้ แต่ไม่สามารถหนีตัวเองได้จริงๆ -ขอบคุณมนุษยชาติที่สร้างสรรค์กีฬาวิ่งขึ้นมา5555 (เว่อปะ) ชีวิตนี้ ต่อสู้กับตัวเองมาตลอด มีครั้งนี้ล่ะ ที่รู้สึกจริงๆว่าชนะแล้ว -เค้าบอกว่า ตัวเราเป็นส่วนประกอบของคนรอบๆตัวเรา ขอบคุณทุกๆคน It’s not what it’s without u guys 💖 ยาวมาก สำหรับคนที่อ่านมาถึงตรงนี้ ขอบคุณค่ะ ดีใจที่ได้เล่าให้ฟัง 🫶🏻

Maruay’s life lately

วันดีคืนดีอยากทำพอดแคสต์ คิดว่าถ้าไม่ลองทำก็จะไม่ได้ทำสักที เอาวะ! ลองดูสักที ตอนนั่งตัด ตัดวนไปวนมา ฟังวนไปวนมา เสียงไม่ดี ภาพไม่ดี เราพูดรู้เรื่องไหมวะ ก็คิดวนไปวนมา ระหว่างกำลังจะโพสต์นี้ก็คิดอยู่นาน จะดูกากป่าววะ คนจะฟังรู้เรื่องไหม มันจะน่าเบื่อรึเปล่า ก็ไม่มีทางรู้อยู่ดี เราเริ่มทำสิ่งนี้ ด้วยความตั้งใจ อยากนั่งคุยกับเพื่อน เพราะเรารู้ดีกว่า เราConnectกับผู้คนผ่านสิ่งนี้ และเรื่องที่เราคุยกันมันสนุกจังเลย เลยชวน พี่ใช้ @cchai.ss พี่เอฟ @f.danuphol พี่วิน @purimpat_win มาคุยกันว่า How we love endurance sport ทั้งๆที่ปากบ่นว่ามันทรมานขนาดนั้น ทำไมเราถึงยังทำมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า คุย2ชั่วโมง ตัดออกมาเหลือ2นาที 5555555 ตอนนี้ตื่นเต้นมาก HRพุ่งสูงเลย ใครดูจบแล้วมาคุยกันหน่อย ใครดูไม่จบแล้วอยากด่าก็ด่าได้เลย จัดไฟยังไง จัดโต๊ะยังไง ถ่ายยังไง อัดยังไงบอกหนูหน่อย 🥹 วันนี้จะยังไงก็ไม่รู้ รู้แล้วว่าได้ลงมือทำ

100นี้มีเรื่องราวมากมาย ขอไล่เรียงไปเป็นข้อๆ เพราะให้เล่าหมดน่าจะยาวหลายหน้ากระดาษ Swipe to read >>>

Betong100 in 60 seconds ที่เกือบเอาชีวิตไม่รอด 5555555 Special Thanks @bitoei.w สำหรับคลิปเข้าเส้นตอนดึกสงัด & everything everyone Race note เดวตามมา จบมาได้ไงยังคิดอยู่555555

ปีที่ผ่านมาสนุกมาก ปีก่อนก็ด้วย เราไม่ค่อยรีวิวชีวิตภาพรวมเท่าไหร่ เวลามีคนถามก็จะตอบว่าโอเค เรื่อยๆ ความจริงคือเราก็ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ ไขว่คว้าสิ่งที่อยากได้อยากมีไปเป็นวันๆ สิ่งหนึ่งที่รู้จักตัวเองดีมาตลอดคือ ความเป็นคนใช้ชีวิตกับเป้าหมายระยะสั้น อย่างเช่น รอให้ถึงวันเสาร์จะได้เจอเพื่อน รอให้ถึงมื้ออาหารที่อยากกิน เป็นหลักวัน อย่างมากก็หลักเดือน เอาจริงๆตั้งแต่เริ่มวิ่งมาชีวิตเปลี่ยนไปมาก นับจริงๆจังๆก็3ปี นับตั้งแต่วันที่เริ่มคิดจะดูแลใจตัวเอง (ผ่านร่างกาย) ตอนนี้ร่างกายแข็งแรงขึ้นมาก ใจก็ด้วย เวลาเรามีคนรอบตัวที่ช่วยผลักดัน เป้าหมายเราจะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เป็นเรื่องจริง เรามาไกลมาก และ ฝันไกลขึ้นทุกวัน เราวันนี้มีความฝันที่ยิ่งใหญ่ เราวันนั้นฝันว่าอยากกินอะไรในมื้อถัดไป เราว่า เรามีความสุขทั้งสองแบบ ไม่ได้มีอย่างไหนดีกว่ากัน วันนี้ใกล้อายุ30แล้ว เป็นอายุที่ตอนเด็กคิดว่าแก่มาก แต่ตอนนี้ยังรู้สึกว่ายังเด็กอยู่เลย ยังชอบที่จะเป็นน้องออยอยู่ แต่ก่อนกลัวมากที่จะโตขึ้น เคยคิดว่าการเติบโตมันโหดร้ายและเจ็บปวด มาเจอจริงๆก็สนุกดี ไอออย ไอโง่ ไอบ้า มันเป็นส่วนหนึ่งของตัวเรา เราจะโง่ บ้า ซื่อบื้อบ้าง แต่เราก็จะฉลาด แสนรู้ อยู่บ้างเหมือนกัน ชอบที่จะเจอตัวเองใหม่ๆในทุกๆวัน และคิดว่าต่อไปจะค้นพบอีกเยอะเลย เขียนไว้เพื่อไม่ให้ลืมไอออย คนเมื่อวาน HBDมึง อายุเป็นเพียงตัวเลข

ฟูลนี้ เราไปพร้อมกัน4คน 4แองจี้ - ฉัน มินนี่ ญาญ่า จากคำมั่นว่าจะเป็น Pacerให้พี่ลู้ป พี่ลู้ปไปเท่าไหร่ เราก็จะไปเท่านั้น เราเริ่มวิ่งประมาณ 20:30 ออกตัวกันอย่างฮึกเหิม บุรีรัมย์ทำถึง มีเวทีดนตรีสดแทบทุกกิโล เสียงเชียร์ดังลั่นทุก500เมตร ลูกเด็กเล็กแดง คุณตา คุณยายก็ออกมานั่งเชียร์ แตะมือทุกคนแล้วกรี๊ดแตกเชียร์อัพเราประหนึ่งเราเป็นดารา รอบนี้พี่ลู้ปไม่พกโทรศัพท์ เราเลยตั้งใจจะเซลฟี่เก็บภาพกันไปทุกกิโล จะว่าไปก็แทบไม่มีจังหวะให้หายใจ เราวิ่งผ่านแสงสีเสียง 20 กิโลแรก เหมือนใกล้นิดเดียว เรายังคุมความเร็วได้ดี ทุกคนยังมีแรง มีอย่างนึงที่ไม่เคยบอกใคร เวลาเริ่มรู้สึกท้อ ฉันจะหันไปคุยกับคนข้างๆ ’คุณลุงอายุเท่าไหร่คะ‘ ฉันถามคุณลุงที่วิ่งพร้อมกันมาซักพัก ปีนี้วิ่งมาครบ13ปี ฟูลนี้ เป็นฟูลที่9 ลุงตอบ ก่อนที่จะก้มลงไปผูกเชือกรองเท้า ส่วนฉันก็วิ่งขยับขึ้นไปด้านหน้า ทิ้งห่างไปพักหนึ่ง คุณลุงก็วิ่งกลับเข้ามาในระยะเดียวกันอีกครั้ง ’แล้วหนูล่ะ อายุเท่าไหร่‘ บทสนทนาสั้นๆของเราจึงเกิดขึ้นอีกครั้ง ตรงนั้นเป็นทางตรงยาว เวทีเพลงเริ่มขาดตอน เป็นช่วงที่เริ่มรู้สึกเมื่อยเท้า ในใจเริ่มอิดออด หันไปเช็ค ทุกคนยังสภาพดี ก็เลยก้มหน้าก้มตาวิ่งต่อไป ผ่านไปราวๆ3ชั่วโมงกว่าๆ กิโลเมตรที่เราไม่เคยซ้อมถึงไม่เคยง่าย เราเริ่มเบาลง แต่ยังมีแรง มินนี่เปิดการ์ดกำลังใจให้พี่ลู้ปทุกรูปแบบ อ่านแมสเซสเชียร์จากเพื่อนๆ คอลไลน์กลุ่ม เบิกตัวพี่บุญ ฯลฯ หลังช่วงเวลาวัดใจ กิโลเมตรปิศาจหลังโล35เป็นต้นไป บรรยากาศรอบตัวคึกคักขึ้น ยังมีคนเชียร์ตลอดทาง และดูท่าท่างจะ(เมา)มันส์ขึ้นเรื่อยๆ แต่สภาพเราเริ่มแย่ลงไปทุกที มันราวรานไปทั้งร่างกาย ไม่อยากจะวิ่งแล้ว ในใจพร้อมหยุดเดินตลอดเวลา แต่ในช่วงเวลาที่แรงเราเหลือน้อยลงเรื่อยๆ ฉันกลับมาเจอคุณลุงอีกทีช่วงโล39 คิดว่าคุณลุงคงเหนื่อยแล้วเหมือนกัน แต่มีคำนึงที่ลุงพูดกับตัวเองซ้ำไปซ้ำมา “ไม่หยุด ไม่หยุด” ณ เวลานั้น หันไปมองพี่ลู้ป ไม่รู้ว่าในใจพี่ลู้ปคิดอะไร แต่พี่ลู้ปก็ไม่หยุดวิ่งเหมือนกัน ณ จุดที่เราวิ่งช้าลงเรื่อยๆ แต่ไม่หยุด I need no words เรซนี้สำหรับตัวเองไม่มีเป้าหมายอะไรเลย ที่พูดว่าเป็น Pacerให้พี่ลู้ปก็คือวิ่งไปด้วยกัน คิดว่าพี่ลู้ปสามารถจบฟูลนี้อย่างสวยงามด้วยตัวเองอยู่แล้ว เลยสรุปกับตัวเองได้อย่างหนึ่งว่า การได้เป็นส่วนหนึ่งในเป้าหมายที่มีค่าสำหรับใครสักคนหนึ่ง ก็สร้างความหมายให้กับเราเองเหมือนกัน Big congrats to you all แด่ทุกหัวใจที่พาร่างกายเราไปหยุด ที่เส้นชัย

Counting down to our last breath at Buriram Marathon (in 20seconds) 💥Cheers to my pacer team @minniekins & @yavaratch And our newest marathoner @loupezzz 🏅 You all know you’re the best! Race note เวิ่นเว้อ มีเสมอ เดี๋ยวตามมา มันม่วนหลายแท้ *โซซอรี่เพื่อนๆ ถ่ายติดแต่ตัวเอง รอบหน้าขอยาดแก้ตัว

ภูเขาควาย 4วัน3คืน 1พันเรื่องราว Part1 - day1 รับชมได้ที่นี่

สบายดีปีใหม่ 💫 ขอบคุณตากล้อง1ล้านคน @knightz.th @josious @purimpat_win @milkpanitnun

20.26km run with @f.danuphol วิ่งจากพระราม9 เลาะไปยังไงไม่รู้ไปโผล่ถนนพระอาทิตย์ ได้กินน้ำผลไม้ชื่นใจ แล้ววิ่งไปตามหาฝัน ก๋วยเตี๋ยวเนื้อที่ทรงวาด (ที่ปีที่แล้วหมดอดแหลก) ผ่านสำเพ็ง ทะลุเยาวราช กลับมาสามย่านมิตรทาวน์ เดินชิคๆที่สยาม แล้ววนกลับไปเพลินจิต Oyl 🫶🏻 City Run