Kacper Kępiński

Przestrzeń jest przezroczysta. Pytanie: dla kogo? Mile widzianx – queerowanie miasta to cykl rozmów o architekturze i przestrzeni publicznej widzianej z perspektywy tych, dla których miasto nigdy nie było neutralne. Cztery tematy. Cztery miejsca. Jedno pytanie: jak projektować miasto, w którym nie trzeba się bać i pozostawać w ukryciu. 👇 Który z tych tematów jest dziś w Twoim mieście najbardziej palący? Link w bio 🔗 #architecture #publicspace #inclusivedesign #placemaking #queerdesign Zadanie realizowane jest dzięki wsparciu Unii Europejskiej w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności, Inwestycji A2.5.1: Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju.

Government Museum and Art Gallery (proj. 1960–62, real. 1962–68) arch. Le Corbusier, Pierre Jeanneret, M.N. Sharma, S.D. Sharma Uniesiony na pilotis budynek zaciera granice między wnętrzem a zewnętrzem, prowadząc odwiedzających z placu, przez głębokie podcienia, rampą wprost do kolekcji. Muzeum nie działa tu jak pudełko na sztukę, ale jak część miasta — zbiory wplatają się w spacer, a naturalne światło sączące się przez szczeliny w ścianach i suficie pozwala na zachowanie poczucia czasu. Jedno z trzech muzeów zaprojektowanych przez Le Corbusiera, obok Sanskar Kendra w Ahmedabadzie i Narodowego Muzeum Sztuki Zachodniej w Tokio. #lecorbusier #chandigarh #brutalism #modernism #architecture @museumchd

Open Hand Monument / La Main Ouverte (proj. 1948, real. 1985) arch. Le Corbusier Capitol Complex, Chandigarh, Indie Corbusier ukuł motyw Otwartej Dłoni jako symbol pokoju i pojednania, „otwartą by dawać i otwartą by brać”. Zaprojektował ją tak, żeby obracała się na wietrze, wprowadzając ruch i życie w zazwyczaj pusty kompleks Kapitolu. Góruje nad Trench of Consideration - zagłębionym w ziemi miejscem publicznych spotkań i debaty, zaprojektowanym z myślą o akustyce umożliwiającej zbiorowe słuchanie i mówienie. Zrealizowana dwadzieścia lat po śmierci architekta. #lecorbusier #chandigarh #brutalism #modernism #sculpture

Oddział ZUS w Szczecinie / ZUS Pomeranus (1992–95) arch. Stanisław Derejczyk Po 1989 roku ZUS inwestował w nowy wizerunek — nowoczesny, otwarty na klienta, wzorowany na zachodniej architekturze korporacyjnej. Przeszklenia, dekonstruktywistyczna bryła, ekspresyjna strefa wejściowa. Refleksyjne szkło odbija otoczenie, ale nie pokazuje co jest w środku. Innowacyjność była tu nieszczera i wyrażała się głównie w formie, podobnie jak deklarowana nowoczesność instytucji. Szczecin jest jedną z ciekawszych realizacji tego okresu. Więcej o architekturze ZUS w @autoportret_pismo (link w komentarzu). #postmodernism #szczecin #architecture #architecturephotography #polisharchitecture

Osiedle im. Jana Zamoyskiego / PR-5 (1979–93) arch. Bohdan Jezierski, Grażyna Konarska, Jacek Zieliński / Inwestoprojekt Lublin Zamość bywa nazywany miastem idealnym — i większość ludzi wie dlaczego. Niewielu jednak wie, że poza renesansowym założeniem Bernarda Moranda miasto ma też drugie, modernistyczne, które ten status równie dobrze potwierdza. Jedyne zrealizowane z czterech planowanych wzorcowych osiedli PR w Polsce — z samochodami schowanymi w wąwozach, zróżnicowaną skalą zabudowy od szeregówki po wieżowce i przestrzenią wewnętrzną oddaną pieszym. Jezierski chciał, żeby nowe osiedle było humanistyczne tak jak stary Zamość. W dużej mierze mu wyszło. Osiedle oferuje jakość środowiska mieszkaniowego nieosiągalną dla współczesnych planistów, architektów i deweloperów. #modernism #housing #architecture #brutalistarchitecture #socmod @miastozamosc_

Kacper Kępiński @kkcpr i Rafał Kruszka @rafal.kruszka rozmawiają o koncepcji Muzeum Nieistniejącej Architektury przygotowanej w projekcie @frskfoundation „Muzeum jutra – cyfrowe modele i artefakty”. U Kępińskiego architektura pozostaje przestrzenią wspólną, włączającą mieszkańców w świadome działania przeciwko komercjalizacji dobra publicznego. Ekspert pyta o wpływ na to co jest i dlaczego takie jest, a nie inne. Kto projektuje, kto decyduje, kto korzysta, kto zostaje pominięty. Architektura w tej koncepcji przestaje być tylko samym zapisem cyfrowym czy czystą wizualizacją. Znaczenie ma cała jej materialna skala, a razem z nią także polityczne i ekonomiczne warunki, w których budynki powstają i działają. Z tej myśli wyrasta koncepcja Muzeum Nieistniejącej Architektury, w której mowa o architekturze niezrealizowanej i utraconej, wypartej albo obecnej głównie w formie śladu. Rafał Kruszka rozwija tę propozycję tworząc modele i artefakt dla muzeum jutra. Interesuje go instytucja pomiędzy światami realnym i wirtualnym. Mniej zamknięta, bardziej ruchoma, budowana w relacji z odbiorcami i otwarta na zmianę. W jego odpowiedzi architektura zostaje włączona w proces, w działanie i we współudział, który przyjmuje formę hybrydową. W projekcie „Muzeum jutra – cyfrowe modele i artefakty” 5 ekspertek i ekspertów oraz 10 artystek i artystów pracowało nad przyszłymi mechanizmami funkcjonowania instytucji kultury. Każda propozycja została rozwinięta w modelach i artefaktach cyfrowych. 🔗 Na stronie pomuzeum.pl przeczytasz opis koncepcji Kacpra Kępińskiego i prześledzisz proces powstawania modeli i artefaktu przygotowanego przez Rafała Kruszkę. 🎥 i 🎤 Mateusz Cieplechowicz @cieplich Przedsięwzięcie finansowane w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności ze środków Unii Europejskiej – NextGenerationEU @kpodlakultury #KorzyściDlaCiebie #NextGenerationEU #sztukawspółczesna #architektura artysta instytucjakultury

W czwartek 19 lutego o 18:00 w @muzeum.architektury ostatnie spotkanie z cyklu Mile widzianx - queerowanie miasta: Widoczność i symbole w przestrzeni publicznej | Zadanie realizowane jest dzięki wsparciu Unii Europejskiej w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności, Inwestycji A2.5.1: Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju.

🏛️ Zaczyna się od braku. Od parceli po wyburzeniu, od elewacji, której już nie ma, od klatki schodowej rozpisanej dziś wyłącznie w dokumentacji archiwalnej. „Muzeum Architektury Nieistniejącej” Kacpra Kępińskiego @kkcpr , zastępcy dyrektora @niaiupl wyrasta właśnie z takiego braku. W swojej koncepcji ekspert pochylił się nad tym, co w procesach modernizacyjnych zostało skasowane i nadpisane. W tym muzeum zbiorami są cyfrowe zapisy budynków: skany 3D, modele, chmury punktów. Dzięki temu można zobaczyć, jak wyglądały proporcje i jak były rozmieszczone pomieszczenia. ⚙️ Rafał Kruszka @rafal.kruszka wchodzi w ten obszar przez chmury punktów. Jego czarno-białe modele są poszarpane, chwilami rozpadają się na pikselowy pył. Architektura nie stoi tu pewnie; drży, rozsuwa się, zostaje w zawieszeniu. To zapis momentu przejścia między materią a informacją. Pojawia się też tarcza-skaner 3D. Artefakt o podwójnym ciężarze, który interpretujemy jako urządzenie pomiarowe i znak obrony. Narzędzie, które obiega formę, omiata ją wiązką, przechwytuje kontur, zanim zniknie z horyzontu. 🌱 O muzeach zwykle myślimy schematycznie. Instytucja. Budynki. Zbiory. Programy. Hierarchia. Władza. Procedury. Selekcja. Kontekst. Legitymizacja. Kontrola. Widzialność. Elitaryzm. Kapitał. Autorytet. Hermetyczność. Dystans. Powolność. Edukacja. Obieg. A jeśli zmienić perspektywę i pomyśleć o muzeum jak o żywej strukturze? Jako o miejscu, które reaguje i tworzy relacje ze swoimi odbiorcami? W ramach „Muzeum jutra – cyfrowe modele i artefakty” zaprosiliśmy 5 ekspertów i ekspertek oraz 10 artystek i artystów do pracy nad jednym pytaniem: jakiej instytucji dziś potrzebujemy, jeśli miasto zmienia się szybciej niż język, którym o nim mówimy? Efektem jest 10 koncepcji instytucji przyszłości. Każda rozwinięta w modelu cyfrowym i artefakcie. Pokazujemy je w dialogu. Zobacz koncepcje i realizacje na profilu. 🔗 Więcej na stronie projektu — pomuzeum.pl Projekt finansowany w ramach KPO ze środków UE – NextGenerationEU @kpodlakultury #KorzyściDlaCiebie #NextGenerationEU #FunduszeUE

🌱 Kacper Kępiński @kkcpr , zastępca dyrektora @niaiupl proponuje koncepcję „Muzeum Procesów Miejskich”. To instytucja przyszłości, która działa na mechanizmach kształtujących miasto w czasie. Podstawą dla tej struktury są procesy planistyczne, inwestycyjne, infrastrukturalne i środowiskowe układy zależności, które można obserwować, porównywać i przeliczać. Centralnym punktem muzeum jest dynamiczna makieta miasta, aktualizowana przez dane, symulacje i działania publiczności. ⚙️ Artystka Izabela Chamczyk @izabela.chamczyk przekłada tę koncepcję na formę organiczną, centryczną i haptyczną, zbudowaną z języka malarstwa performatywnego, zmysłów i reakcji ciała. Inspiruje ją relacyjność „formy otwartej” Oskara Hansena, dlatego model żyje w sprzężeniu z publicznością i z tym, co dzieje się wokół. Pulsuje, nadpisuje się, przyjmuje kolejne warstwy. 🏛️ O muzeach zwykle myślimy schematycznie. Instytucja. Budynki. Zbiory. Programy. Hierarchia. Władza. Procedury. Selekcja. Kontekst. Legitymizacja. Kontrola. Widzialność. Elitaryzm. Kapitał. Autorytet. Hermetyczność. Dystans. Powolność. Edukacja. Cisza. Obieg. 🔄 A jeśli zmienić perspektywę i pomyśleć o muzeum jak o żywej strukturze? Jako o miejscu, które reaguje i tworzy relacje ze swoimi odbiorcami? W ramach projektu „Muzeum jutra – cyfrowe modele i artefakty” zaprosiliśmy 5 ekspertów/ekspertek i 10 artystek/artystów do wspólnej pracy nad prostym, a jednocześnie trudnym pytaniem: jakie muzeum byłoby nam naprawdę potrzebne? 🔀 Z tych pytań powstało 10 spekulatywnych koncepcji instytucji przyszłości i ich cyfrowe modele i artefakty. Pokażemy po dwie historie naraz. Dwa sposoby myślenia o instytucjach, których jeszcze nie ma. Dwa języki przyszłości. Z jednej strony, doświadczenie eksperckie, wiedza o instytucjach, systemach i ich ograniczeniach. Z drugiej, wyobraźnia artystyczna, która przekłada tę narrację na obraz. Zobacz koncepcje i realizacje na profilu. 🔗 Po więcej zajrzyj na stronę — pomuzeum.pl Przedsięwzięcie finansowane w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności ze środków Unii Europejskiej – NextGenerationEU @kpodlakultury #KorzyściDlaCiebie #NextGenerationEU #FunduszeUE

Ambasada RP w Nowym Delhi (1973-78) arch. Witold Cęckiewicz, Stanisław Deńko #socmodernism #brutalism #modernism #architecturephotography #polisharchitecture

Kto tak naprawdę może czuć się w mieście „u siebie”, a czyja widoczność wciąż bywa kwestionowana? Spotykamy się, żeby porozmawiać o symbolach w przestrzeni publicznej i o tym, jak konkretne decyzje oraz społeczne napięcia przekładają się na bardzo realne doświadczenie obecności albo wykluczenia. 📍 @muzeum.architektury 🕕 19 lutego 2026 (czwartek) · 18:00 — 🇪🇺🇵🇱🏳️‍🌈 Zadanie realizowane jest dzięki wsparciu Unii Europejskiej w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności, Inwestycji A2.5.1: Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju. — #milewidzianx #transarchitektura #architektura #lgbtq #queerspace

Ambasada RP w Nowym Delhi (1973-78) arch. Witold Cęckiewicz, Stanisław Deńko #socmodernism #brutalism #modernism #architecturephotography #polisharchitecture