Bartek Muracki

Outdoor dad outfit for 2026. Always had much love for fleece 🤣 Some personal goals for 2026: shoot more film, enjoy the beauty of nature, spend time with good people. Also, find a title for my project on family and memory, then turn it into a photobook or exhibition! #leicaq2

Jest mnie tu mniej, ale nie dlatego, że zapadłem w jesienny sen czy zniknąłem na dobre. To był dla mnie pracowity czas. Wracam z osobistym projektem, który tworzyłem przez ostatnie kilka miesięcy w ramach fotograficznego programu mentorskiego @picturedocfoundation i @fsh1_platform . To projekt, w którym łączę fotografię z tekstem i w końcu (ta-dam) wyciągam z szuflady swoje pisanie. Leżało tam zbyt długo. Mój cykl to intymna opowieść o dorastaniu na warszawskim Kamionku. Wróciłem tam kilkanaście lat temu i zamieszkałem dwieście metrów od miejsca, w którym się wychowywałem. Widzę przez okno mój stary blok, a idąc do pracy przechodzę przez ten sam park. Sceny z dzieciństwa mieszają się w moich snach z tym, co wydarzyło się niedawno. Mój ojciec pisze wiersze. Kiedyś napisał, że wymyśliłem sobie nieszczęśliwe dzieciństwo. Nauczyłem się, że w rodzinach takich jak moja istnieje tylko jedna prawda — jeśli się z nią nie zgadzasz, musisz radzić sobie sam. Dlatego zacząłem na własną rękę badać miejsca, ślady i wspomnienia. Któregoś dnia znalazłem w trawie porzucony notes. Nie był podpisany, a część stron była wyrwana. Nie wiem kim był chłopiec, który go pisał, ani co znajdowało się na brakujących stronach. Dopisując brakujące strony notesu, przyglądam się temu co i jak pamiętamy. Jednocześnie rekonstruuję jedną z możliwych lub wymyślonych wersji tej historii. To opowieść o przypadkowo znalezionym notatniku, ale przede wszystkim o rodzinnych schematach i białych plamach, o pamiętaniu i zapominaniu. A co to docelowo będzie? Jak to nazwać? Forma nad którą pracuję to trochę fotoksiążka, trochę zin, a trochę prozatorski mikro-debiut. Planuję wydać ją w ramach self-publishingu w limitowanym nakładzie. Bardzo chciałbym, żeby ta opowieść stała się listem i zaproszeniem do rozmowy, do uzupełnienia o Wasz głos. Mam nadzieję, że te słowa i fotografie coś w Was poruszą. Ciąg dalszy w komentarzu ↘

Już w najbliższy piątek zapraszam Was do Rybnika na slide show mojego projektu "Wyrwać z korzeniami". Jest trochę tremy, bo po raz pierwszy pokażę te zdjęcia przed szerszą publicznością. Trzymajcie kciuki, bo to mój debiut na festiwalu fotograficznym🙏 Kilka słów o tym cyklu: Wyrwać z korzeniami to projekt o pamięci, która nie należy do nas w całości, o tym, co rodzina pozwala zachować, a co każe zapomnieć. Mój ojciec powiedział kiedyś, że wymyśliłem sobie nieszczęśliwe dzieciństwo. W niektórych rodzinach istnieje tylko jedna prawda — a jeśli się z nią nie zgadzasz, musisz radzić sobie sam. Kilka lat temu zamieszkałem w pobliżu miejsca, w którym dorastałem. Zacząłem na własną rękę badać ślady i wspomnienia. Któregoś dnia znalazłem w trawie podarty notes. Nie wiem kim był chłopiec, który go pisał, ani co znajdowało się na wyrwanych stronach. Dopisuję to, co pamiętam i to, czego zabrakło, rekonstruując jedną z możliwych lub wymyślonych wersji tej historii.

[English in comment] Dzielę się z Wami kolejnym z portretów z serii Reggae Faces, niestety przy okazji smutnych wieści z Jamajki. Odszedł perkusista Sly Dunbar, połówka legendarnej sekcji Sly & Robbie. To duet, który jest odpowiedzialny za rytmiczny kręgosłup setek produkcji (jeśli nie lepiej) – od rootsowych klasyków Petera Tosha czy Black Uhuru do płyt Boba Dylana i Sinead O’Connor. Ta lista nie ma końca. Mam też osobiste wspomnienie związane z ich postaciami. Jako szczaw tuż po liceum wyprawiłem się autostopem do Amsterdamu. Nie miałem ze sobą telefonu, a pieniędzy tylko tyle, ile udało mi się uzbierać, czyli niedużo. Prawie wszystkie straciłem już pierwszego wieczora po przybyciu, gdy z ciemnego zaułka wyszedł gość i celując do mnie z czegoś co wyglądało dość przekonująco złożył propozycję nie do odrzucenia - “give me your fucking wallet, now”. Dałem. Z tego co zostało postanowiłem przywieźć chociaż jeden CD, bo z dostępem do muzyki jamajskiej nie było wtedy w Polsce różowo. Przeglądając płyty na ulicznym straganie zauważyłem znajome trójkolorowe logo wytwórni Island Records i płytę Sly & Robbiego “Rhythm Killers”. Odliczyłem ostatnie guldeny i kupiłem. Tydzień później, już wyspany i wykąpany, a przede wszystkim gotowy na głębokie rootsowe doznania, włożyłem płytę do wieży. Do dziś pamiętam swoją rozpacz. To rzeczywiście był Sly & Robbie, ale z 1987 roku, kiedy muzycy przeżywali fascynację elektroniką i hip-hopem, a do wspólnego gara wrzucali chyba wszystko, tylko nie klasyczne reggae. Wiele, oj naprawdę wiele lat zajęło mi zrozumienie, a potem nawet polubienie tej płyty. Portret Sly Dunbara zrobiłem w Warszawie w 2015 roku. To nie jest najlepsze zdjęcie z serii Reggae Faces, ale zajmuje w moim serduszku miejsce szczególne: z jakiegoś powodu nie udało mi się wtedy zdobyć backstage passa, ale odkryłem, że z palarni można wczołgać się pod scenę i wyjść w korytarzu z garderobami. Tak zrobiłem i było warto. Sly & Robbie – dzięki za tyle muzycznego piękna. #reggae #slydunbar #jamaica #jamaicanmusic #reggaefaces #documentaryphotographer

Catching the winter vibe, somewhere at the crossroads deep down in Poland ❄️ 📷 Pentax67 / 105mm / Kodak Ektar 100 / home scan #wintervibe #winterlandscape #zimowypejzaż #kodak #ektar100 #pentax67 #analogfilmlab #filmisnotdead #mediumformat #shootfilm #fotografiaanalogowa #kodakektar100 #polandlandscape #visualdiary

[Scroll down for 🇵🇱⤵] Digital platforms nowadays are capricious and unpredictable. I'm not sure it makes any sense to chase the latest trends, but I still think they're a valid place to share a piece of the world through your eyes. If you've been following me for a while, you've probably noticed I've never cared much for a curated, well-designed feed. This has been a reflection of what's been happening in my life, as seen through the medium of photography. So, it's a mix of my art projects, concert photos, landscapes, mountains, and snapshots from everyday life. It's also been a mix of Polish, which is my mother tongue, and English for wider audiences and friends without the Slavic superpowers. Digital and film. A diary rather than a portfolio. And it will be even more like this in 2026. Hope you're still here reading this. Let me know what you think – it means a lot for me to hear back from you. 📷 Pentax 67 + 90mm + Kodak Gold #pentax67 #kodak #mediumformat #filmphotography #tatrymountains #tatry #filmcommunity #analogphoto #kodakgold #pentaxian #shootfilmmag #tatryphoto #filmisnotdead ________ 🇵🇱 Platformy cyfrowe (takie jak ta) są dziś kapryśne i nieprzewidywalne. Dawno przestałem już nadążać za trendami i tym co powinno się robić, a czego nie. Rzadko kręcę rolki i nie próbuję tu niczego sprzedawać. Mimo to nadal uważam, że to dobre miejsce, żeby po prostu dzielić się fotografią. Jeśli obserwujesz mnie od jakiegoś czasu, wiesz że nigdy nie zależało mi na starannie dopracowanym feedzie. To mieszanka moich projektów artystycznych, zdjęć koncertowych, krajobrazów, gór i zwykłych zdjęć z codziennego życia. Cyfra i film. Dziennik, a nie portfolio. Myślę, że w nadchodzącym roku będzie tak samo. Mam nadzieję, że wciąż tu jesteś i to czytasz. Daj znać, co myślisz!

You wouldn't know it from this photo, but this guy is an incredibly talented violinist who's been performing on the folk and jazz scenes for years. Music is actually how we met. His latest things is the post-folk (or whatever you want to call that genre) band Suferi, which is a wild take on the traditional Polish music. We usually meet up with Kacper to chat about photography near our local lab. Whenever there's a frame or two left on the roll of Portra or Gold, we shoot portraits – we even tried a medium format selfie once but I completely missed the focus 😂 He also lent me his Pentax 67, and I somehow loved that clunky beast from the moment I picked it up. 📷 Pentax 67 / 105mm / Kodak Portra 400 / Epson V800 #portraitphoto #filmphotography #madewithkodak #kodakportra400 #pentax67 #120filmphotography #mediumformatfilm #filmcommunity #analoguephotography #shootfilm

📷 A while ago I fell in love with a photobook by Max Miechowski*, and it's been an excuse to dive headfirst into the world of analogue medium format photography. Why? To slow down, to learn something new and – last but not least – just to have some fun! Hope you'll enjoy the ride as much as I do.
 ❄️ Winter solstice. Survived the dull Polish winter once again (not complaining though). Shot this frame just outside the city. Perhaps a metaphor for transformation and fresh starts, or just a reminder of the progression of seasons. * Check out @maxmiechowski "Land Loss" by @witty_books . It is pure gold. 
📸 Pentax 67 / 105mm / Kodak Portra 400 / scanned with Epson V800 #pentax67 #kodak #portra400 #epsonv800 #filmphotography #analoguephoto #filmnotdead #kodakfilm #mediumformatfilm

Krótkie wspomnienie z sobotniego wieczoru screeningów, podczas którego pokazywałem po raz pierwszy swój osobisty projekt fotograficzny, realizowany w ramach programu i mentorskiego Do Art Together. Opowiadam o rodzinie i o pamięci, o białych plamach, o dorastaniu w świecie, który zmieniał się tak szybko, że balansował na granicy prawdy i fikcji. O projekcie będę pisał więcej w styczniu! Dziękuję Julia za opiekę mentorską, a całej ekipie za organizację i przeprowadzenie nas przez te kilka miesięcy wspólnej pracy! ♥️

W kwietniu zaczęliśmy robić coś nowego: wspólnie z PictureDoc @picturedocfoundation , przestrzenią Duży Pokój @duzypokoj i FSH1 @fsh1_platform ruszyliśmy z projektem szkoły fotograficznej dla osób, które już nie są na poziomie „od czego zacząć”. Do Art Together uznaliśmy za przestrzeń dla tych, którzy wiedzą, jak fotografia działa jako medium, i chcą iść głębiej: w narrację, pracę z obrazem jako narzędziem opowiadania historii, szukania swojego języka, estetyki, sposobu mówienia o sobie i świecie. Przez pół roku pracowaliśmy z dwudziestką bardzo zdolnych fotografek i fotografów z Polski, Ukrainy i Białorusi i Kazachstanu. Spotkania prowadziło osiem osób z różnym doświadczeniem zawodowym, więc poziom różnorodności w podejściach był konkretny. Teraz jesteśmy na ostatniej prostej. Dzisiaj ,6 grudnia, i za tydzień — 13 grudnia — startują finałowe screeningi z prezentacją efektów tej pracy. Dla jednych to był reportaż i praca z narzędziem, które znają. Dla innych — wejście głębiej: w portret osobisty, historię rodzinną. Nie były to rzeczy, które łatwo przechodziły w opowiadaniu i w rozumieniu siebie. A my, kuratorzy i kuratorki, wymagali dodatkowo pracy z obrazem jako medium. Jestem dumna, że przebrnęliśmy przez to razem i pracowaliśmy jako grupa. Pomysły się zmieniały, historie ewoluowały, ale każda i każdy dotarł do końca. I się cieszę, że za chwilę to zobaczymy na żywo. Wszystkich serdecznie zapraszam szczególnie na wieczór 13 grudnia, gdzie zobaczymy ważne dla mnie projekty Oli @aleksandra_d i Bartka @bartekmuracki 🖤 Przyjdźcie i bądźcie z nami i naszymi zdolnymi fotografkami i fotografami. Zadawajcie pytania, wspierajcie, oglądajcie i bawcie się dobrze ✨ Team @klewaniec @piotr.wojcik_photography @lukasz.r.pawlowski @wiolkulas @volha.shukaila.pro @katerina_kouzmitcheva @attsetski @maryia_karneyenka @kate.ignashevich @martaejsmont

Soundsystem vibes with @rootsrevivalsoundsystem and the legendary @linvalthompsonofficial alongside @irie_ites_official . Beautiful night!

Hania Rani @haniarani dla @stolecznaestrada w @warsawphil , 2022 #haniarani #fortepian #ambientmusic #pianomusic #polishmusic #fotografiakoncertowa #koncertywarszawa #musicphotography #filharmonia #fotografkoncertowy #livemusicphotography #fotografiaeventowa #warszawafotograf