Nick Muller

Huilende mannen Vandaag precies tien jaar geleden verscheen mijn eerste boek: ‘Gedichten die mannen aan het huilen maken’. Voor deze poëziebloemlezing interviewde ik 63 mannen over het gedicht dat hen de tranen naar de ogen jaagt. In het voorwoord schreef ik: “De dood — of beter gezegd: de vergankelijkheid van het bestaan — is veruit het belangrijkste thema dat door de bijdragers wordt aangehaald. We krijgen er immers allemaal mee te maken, vroeg of laat, en zijn er allemaal op onze eigen manier mee bezig. Daarbij kan een dichter dichter (het woord zegt het eigenlijk al) bij de kern van iets wezenlijks komen dan wie dan ook. Zijn potentie een onbehapbaar begrip als ‘de dood’ begrijpbaar te maken door er woorden aan te geven, ontroert.” Remco Campert, toen de grootst nog levende dichter van het land, schreef het nawoord. Een onmetelijke eer. Er kwamen veel mooie reacties op de bundel, die uit mijn hoofd vier drukken heeft beleefd. Op de eerste foto zie je een aantal van de reacties die ik heb gekregen, op de tweede foto een interview bij Spijkers met Koppen (samen met de oudste geïnterviewde, Willem Aantjes) en op de derde foto de eerste keer dat ik m’n boek zag liggen in @broesemuziekbeeld . De bundel geeft ook een mooi tijdsbeeld, merkte ik toen ik er vanmiddag weer eens doorheen bladerde. Niet door de poëzie die is gekozen, maar door de mannen die de gedichten aandragen. Een deel is in de vergetelheid gezakt, een deel is gecanceld en een ander deel - een kwart bijna van de geïnterviewden - is inmiddels overleden. Vaak door ouderdom, maar ook door moord en zelfmoord. Dat had ik tien jaar geleden niet kunnen bedenken. Zij trouwens ook niet. #poezie #poëzie #gedicht #gedichten #schrijven #lezen #gdmahhm #remcocampert #boek #boeken #recensie

Vogels voeren met Klaas Gubbels. De 92-jarige kunstenaar, bekend van zijn koffiekannen, werkt al bijna zeventig jaar elke dag op zijn atelier in Arnhem. ‘s Ochtends om half tien komt hij het oude koetshuis binnen. Hij doet de kachel aan, zet koffie, loopt naar het raam en verkruimelt een paar kaakjes om de twintig mussen, het echtpaar spreeuw en de bonte specht te eten te geven. De vogels zitten dan al op hem te wachten. #klaasgubbels #kunstenaar #schilderij #arnhem #dutchartist

Volgens Montaigne smelten in ware vriendschap twee zielen samen. In deze rubriek spreken bekende en minder bekende boezemvrienden over hun innige band. Theatermaker en artistiek leider van theatercollectief Female Economy Adelheid Roosen en beeldend kunstenaar en theatermaker Leendert Vooijce ontmoetten elkaar in 2009, toen Leendert een portret van Adelheid kwam maken voor een schoolopdracht. Uit het interview: Adelheid springt op uit haar stoel en begint liefdevol met haar armen te zwaaien. Adelheid: “Dan denk ik: Leen, hoe is het met je, en dan voel ik gewoon een grote liefde. Misschien is dat bij mij wel het overkoepelende woord van al mijn vriendschappen: dat ik iemand lief vind, maar dat ‘lief’ is niet iets van zacht of poppig of roze. Ik bedoel met ‘lief’ dat je het kind in een mens kan herkennen. In iedereen zit een heel lief wezen van drie jaar, van zeven jaar, dat kind is kwetsbaar, onbeschermd, en in die kwetsbaarheid zit altijd een beschadiging, wat het leven met dat kind heeft gedaan. In dat lieve, beschadigde kind zit wat ik herken. Je zoekt een resonantie van je eigen beschadiging.” Leendert: “In een vriendschap herken je de beschadiging in elkaar.” Tekst: @nmuller92 Fotografie: @maasgeorge #adelheidroosen #leendertvooijce #vriendschap #interview #theater

MAN ON THE MOON Gisteravond om kwart over twaalf Nederlandse tijd lanceerde NASA de Artemis II, vier astronauten in een capsule op weg naar de maan, voor het eerst sinds december 1972, toen Gene Cernan als laatste mens zijn voetafdruk achterliet en beloofde terug te komen. Ik was een jaar of acht toen ik door Wallace & Gromit was gaan geloven dat de maan van kaas was, een overtuiging die standhield tot een werkstuk me dwong het na te zoeken en ik ontdekte dat het voornamelijk basalt is. Kuifje liet me een paar jaar later dromen van een eigen raket om op onderzoek uit te gaan. De obsessie voor de maanreizen (en in het bijzonder Apollo 11) is altijd gebleven. Inmiddels heb ik een kleine verzameling memorabilia: boeken natuurlijk, maar ook stukjes metaal en folie van de capsule, waar ik nog steeds bij kan wegdromen. (Je hebt iets in handen dat echt bij de maan is geweest!) Het pronkstuk ontving ik een tijd geleden per post uit Florida: deze gesigneerde foto van de inmiddels 96-jarige Buzz Aldrin, de tweede man op de maan, gemaakt door Neil Armstrong. Ja, ik ken de complottheorieën, Kubrick die het gefilmd zou hebben in een studio, maar ik blijf erbij dat ze daar echt hebben gelopen, Armstrong en Aldrin, one small step for a man, but a giant leap for mankind. #buzzaldrin #neilarmstrong #nasa #moon #maan

Met een bebloed gezicht deed nieuwslezer Jan de Hoop in 1989 auditie voor het allereerste commerciële nieuws van Nederland. Hij was onderweg vergeten zich te scheren en had bij Kruidvat snel een wegwerpmesje gekocht, met alle gevolgen van dien. Het werd een veelzeggend begin voor een programma dat van meet af aan draaide op improvisatie. De redactie oefende vooraf in een hotelkamer met een consumentencameraatje, had geen beeldarchief en maar één telefoonlijn. Als er twee mensen tegelijk gebeld moesten worden, liep de tweede redacteur naar de telefooncel voor de deur. Tussen de middag smeerde De Hoop boterhammen voor het team. De studio was vijf vierkante meter groot. Het signaal viel voortdurend uit, decors stortten in en nieuwe technologie werd standaard uitgetest op het ochtendprogramma, met dagelijkse bloopers als resultaat. Toen de ontbijtshow na één seizoen werd geschrapt, glipte het nieuws via een achterdeur de programmering weer in. Gaandeweg groeide het uit tot een volwaardig nieuwsprogramma. Uiteindelijk keken er twee miljoen mensen naar het RTL Ontbijtnieuws toen De Hoop er in 2022 na 33 jaar mee stopte. In de VARAgids van deze week schetst hij de onwaarschijnlijke ontstaansgeschiedenis van het programma. #jandehoop #rtlnieuws #rtlontbijtnieuws #televisie #journaal

‘Jij had de knapste versie van Henk, ik de wijste’ Patricia Steur en Louise Schiffmacher over hun innige vriendschap. ‘Ik geloof dat jij en ik elkaar in een vorig leven hebben gekend.’ Patricia Steur (Beverwijk, 1948) is fotografe. Onlangs verscheen haar retrospectief Hungry Eyes, een overzicht van bijna vijftig jaar fotografie. Louise Schiffmacher (Amsterdam, 1965) is kunstenares. Ze kennen elkaar sinds 1980. Patricia was getrouwd met tattoo-legende Henk Schiffmacher, Louise is dat nu. Uit het interview: Louise: “Op een gegeven moment gingen jullie uit elkaar en dat was voor niemand more devastating dan voor mij. Jullie waren mijn ideale paar, ik vond de dynamiek tussen jullie zo ontzettend fantastisch.” Patricia: “Ik heb op een gegeven moment tegen Henk gezegd: het is de coke of ik. Toen zei hij: de coke. Ik moest lachen, omdat het zo eerlijk was en zo duidelijk. Het is uiteindelijk ook goed geweest, want Henk heeft daarna een vrouw ontmoet met wie hij twee mooie kinderen heeft gekregen, Texas en Morrison.” Louise: “Wij konden hem allebei geen kinderen geven, want we hebben allebei een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad.” Patricia: “Dat bindt ons ook heel erg.” Deze maand in HP/De Tijd. Link in story. Fotografie door @clemens_rikken . #patriciasteur #louiseschiffmacher #henkschiffmacher #fotografie #tattoo

‘Onze werkschema’s zijn totaal niet compatibel: jij werkt vaak ’s avonds en in de weekends, terwijl ik overdag aan het schrijven ben of mijn podcast opneem. Maar als we samen iets kijken, dan zijn het films en series. Liever films dan series, want jij klaagt dat ik series nooit afkijk.’ Doortje (Amsterdam, 1992) is filosoof, journalist en schrijver van Boekenweekessay Ik zou uw dochter kunnen zijn. Rein (Haarlem, 1988) is chefkok en eigenaar van verschillende restaurants. Ze hebben sinds 2023 een relatie en wonen in Amsterdam. Kijk binnen bij Doortje en Rein in VARAgids 11 – nu in de winkel, op de mat en in de app. Door: @nmuller92 Beeld: @clemens_rikken

Deze foto maakte de fantastische en onvergetelijke Jack Kerklaan tijdens een legendarische middag, avond en nacht in 2019. Na afloop, in de auto onderweg naar het huis van Jules, jazz op de achtergrond en liters gin in onze lijven, noemde Jack ons ‘De Drie Musketiers’. Dit moesten we snel eens overdoen. Jules is enkele weken later gestorven en nu is Jack ook dood. Alles blijft Alles gaat voorbij Alles blijft voorbijgaan J.A. Deelder @loopuyt_gin #jackkerklaan #julesdeelder #rotterdam #poezie #gin

Nu te lezen op de website van @nrcnl , morgen in de krant: mijn stuk over het 2000 pagina tellende overzichtsboek van een van mijn favoriete regisseurs: de inmiddels 97-jarige @alejandro.jodorowsky . Zonder hem hadden films als Alien, Blade Runner en The Fifth Element er heel anders uitgezien. Waarom? Dat lees je in het stuk. @taschen @pascale_montandonjodorowsky #alejandrojodorowsky #jodorowsky #taschen #cultuur #nrc

VUILSCHRIJVERIJ VAN KEVIN VAN VLIET Ik lees in het deze week verschenen boek ‘Jong en eenzaam’ van mijn goede vriend en oud-HP-collega Kevin van Vliet over een zekere Wiebe Speling, ‘een halvegare die ergens in Utrecht tussen de boeken leeft’, en redacteur is bij De Post (D.P.). Ik ben natuurlijk niet gek en schrik van de vuiligheid die hij over mij schrijft. Lees en huiver: “Als kind nam Wiebe de trein vanuit de Achterhoek naar Amsterdam om daar de grote naoorlogse schrijvers te bespieden, bij de terrassen van voorname hotels en literaire cafés, waar hij dan een servet met kwijl en etensresten vond, dat hij bij de lijstenmaker achter glas liet zetten en mee terugnam voor thuis aan de muur. Hij was kind aan huis bij vooraanstaande pederasten in de kunst, die hem als blijk van waardering etsen en zeefdrukken schonken die veel geld waard zouden worden, en hij dong op veilingen mee naar teennagels en haarlokken van figuren van historisch belang. Hij beweerde ook ‘de kutzwager van Hitler’ te zijn, via diens vermeende maîtresse Vanessa Wagner (kleindochter van Richard). Wiebe had Wagner op haar 91ste in Duitsland weten op te sporen om, na een vier-en-half uur durend interview bij haar thuis zijn jongenssleutel in het ‘reeds met krassen omgeven slot van haar stoute, oude dameskluis’ te steken in een ultieme poging om zelf onderdeel van de wereldgeschiedenis te worden.” Zo gaat het nog even door. Of het waar is, doet er niet toe, maar ik zou jullie willen vragen om dit boek vooral NIET te lezen. Er staat namelijk nog veel meer schandaligs & aanstootgevends in waar de honden geen brood van lusten & dat het daglicht niet kan verdragen. Dat dit in deze toch al ongezegende tijd zomaar uitgegeven mag worden... Hoofdschuddend verzucht ik maar weer eens: waar moet het heen met de wereld? #kevinvanvliet #boek #literatuur #lezen #bookstagram

Vandaag in @de_volkskrant : mijn stuk over de sciencefictionklassieker Metropolis, de film die Fritz Lang in 1927 situeerde in het jaar 2026. (‘Hé, dat is nu!’) De held in deze dystopie is een naïeveling die niet weet dat er arbeiders onder hem zwoegen. Zijn hele ontwikkeling bestaat uit het verwerven van kennis: hij daalt af naar de ondergrondse fabrieken, ziet de uitgeputte lichamen, begrijpt wat zijn luxe mogelijk maakt, en handelt. Wie de uitbuiting ziet, wil haar beëindigen – dat was het idee. Onze werkelijkheid is grimmiger. De kobaltmijnen in Congo waar kinderen het erts uit de grond hakken voor onze telefoonbatterijen, de textielfabrieken in Bangladesh, de netten die voor Chinese fabrieksramen hangen om te voorkomen dat er nog meer arbeiders naar beneden springen: we weten het allemaal, we kennen de cijfers en de beelden, en toch bestellen we gewoon door. Link in bio. #fritzlang #metropolis #2026 #film #volkskrant

Fong-Leng en Jan Jansen: ‘Wij doen geen concessies’ Fong-Leng (Rotterdam, 1937) is modeontwerpster en kunstenaar. Op dit moment is de tentoonstelling Fong-Leng & Fans – 60 jaar Fashion & Faam te zien in Museum JAN in Amstelveen. Jan Jansen (Nijmegen, 1941) is schoenontwerper. Fong-Leng en Jan leerden elkaar eind jaren zestig kennen. (Fragment. Het gehele interview is te lezen via de link in story.) (...) Fong-Leng: “Vriendschap is ook een soort wave die altijd doorgaat. Je hoeft elkaar niet iedere dag te bellen, daar hebben we sowieso geen tijd voor, maar als je elkaar weer ziet, gaat het gesprek verder waar het de vorige keer is opgehouden. Dat heb ik ook met je vrouw Tonny. Die wave is zo mysterieus dat ik er geen woorden voor kan vinden. Die stopt pas als we er allebei niet meer zijn. Geloof jij in een hiernamaals? Ik ben boeddhist, maar ik geloof niet in reïncarnatie. Als we dood zijn, dan zijn we dood.” Jan: “Denk je? Ik geloof dat er een leven is na dit leven.” Fong-Leng: “Ik niet! Ik ben goddeloos!” Jan: “Ik geloof ook niet in een god, maar wel dat er iets is waar wij geen flauwe notie van hebben. Als jij een vis bent en iemand hengelt jou naar boven dan zie je een wereld die je niet kent: je ziet bomen, een man in een bootje, je ziet misschien wel een Volkswagen rijden. De visser gooit je terug in het water en je vertelt aan je vissenvriendjes wat je hebt gezien. Die vis zal meteen opgesloten worden in het gekkenhuis.” Fong-Leng: “Ik geloof alleen in een leven vóór de dood. Daarom drinken we nú een glas. Jan, wij hebben ons werk gedaan, daar kunnen we blij mee zijn. Als we straks begraven of verbrand zijn, dan is het klaar en zijn we weg.” Jan, lachend: “Ik spreek je na onze dood nog weleens.” Fong-Leng: “I’ll see you in hell.” Jan, verontwaardigd: “In heaven!” Fong-Leng: “Nee, in hell! Daar zitten de leuke mensen!” ✏️: @nmuller92 📷: @clemens_rikken #fongleng #janjansen #mode #interview #lezen