ɢʟɪᴛᴄʜ ᴍᴇ ❤️🔥 𝟤𝟩.𝟢𝟦.𝟤𝟢𝟤𝟧
@trwarszawa
Zastanawiałam się, które zdjęcie wybrać jako pierwsze, które będzie najbardziej adekwatne? mocne? sugestywne? oddające to co wydarzyło się podczas performensu/ tego procesu
na tym zdjęciu_ach jest czułość, pozwolenie sobie na: (niebezpieczną?) bliskość, dotknięcie siebie, czasem osobność, a innym razem bycie w relacji do..
“𝘎𝘭𝘪𝘵𝘤𝘩 𝘮𝘦” 𝘵𝘰 𝘱𝘦𝘳𝘧𝘰𝘳𝘮𝘢𝘵𝘺𝘸𝘯𝘺 𝘴𝘦𝘯, 𝘱𝘰𝘮𝘪𝘦𝘴𝘻𝘢𝘯𝘪𝘦 𝘱𝘰𝘳𝘻ą𝘥𝘬ó𝘸, 𝘫ę𝘻𝘺𝘬ó𝘸 𝘪 𝘴𝘵𝘺𝘭𝘪𝘴𝘵𝘺𝘬. 𝘋𝘰𝘵𝘺𝘬𝘢𝘯𝘪𝘦 𝘵𝘦𝘮𝘢𝘵𝘶 𝘵𝘰ż𝘴𝘢𝘮𝘰ś𝘤𝘪, 𝘬𝘰𝘭𝘰𝘳𝘶 𝘴𝘬ó𝘳𝘺, 𝘲𝘶𝘦𝘦𝘳𝘰𝘸𝘰ś𝘤𝘪 𝘤𝘪𝘢ł. 𝘚𝘵𝘶𝘥𝘪𝘶𝘮 𝘱𝘢𝘵𝘳𝘻𝘦𝘯𝘪𝘢, 𝘸𝘪𝘥𝘻𝘦𝘯𝘪𝘢, 𝘳𝘰𝘻𝘱𝘰𝘻𝘯𝘢𝘸𝘢𝘯𝘪𝘢 𝘴𝘪𝘦𝘣𝘪𝘦, 𝘱𝘳𝘻𝘦𝘨𝘭ą𝘥𝘢𝘯𝘪𝘢 𝘴𝘪ę 𝘸 𝘬𝘪𝘮ś 𝘢𝘭𝘣𝘰 𝘥𝘰ś𝘸𝘪𝘢𝘥𝘤𝘻𝘢𝘯𝘪𝘢 𝘣𝘳𝘢𝘬𝘶 𝘤𝘪𝘢ł, 𝘸 𝘬𝘵ó𝘳𝘺𝘤𝘩 𝘮𝘰ż𝘯𝘢 𝘴𝘪ę 𝘱𝘳𝘻𝘦𝘫𝘳𝘻𝘦ć. 𝘊𝘩𝘰𝘳𝘦𝘰𝘨𝘳𝘢𝘧𝘪𝘤𝘻𝘯𝘺 𝘥𝘪𝘢𝘭𝘰𝘨 𝘥𝘸ó𝘤𝘩 𝘱𝘦𝘳𝘧𝘰𝘳𝘮𝘦𝘳𝘦𝘬, 𝘬𝘵ó𝘳𝘦 𝘵𝘸𝘰𝘳𝘻ą 𝘱𝘳𝘻𝘦𝘴𝘵𝘳𝘻𝘦ń 𝘯𝘪𝘦𝘰𝘤𝘻𝘺𝘸𝘪𝘴𝘵𝘦𝘫 𝘯𝘦𝘨𝘰𝘤𝘫𝘢𝘤𝘫𝘪 𝘮𝘪ę𝘥𝘻𝘺 𝘵𝘺𝘮, 𝘤𝘰 𝘣𝘦𝘻𝘱𝘰ś𝘳𝘦𝘥𝘯𝘪𝘦, 𝘢 𝘵𝘺𝘮 𝘤𝘰 𝘥𝘦𝘭𝘪𝘬𝘢𝘵𝘯𝘦, 𝘱𝘰𝘥𝘵𝘳𝘻𝘺𝘮𝘶𝘫ą𝘤𝘦 𝘭𝘶𝘣 𝘴𝘵𝘢𝘸𝘪𝘢𝘫ą𝘤𝘦 𝘰𝘱ó𝘳. “𝘎𝘭𝘪𝘵𝘤𝘩 𝘮𝘦” 𝘵𝘰 𝘻𝘢𝘣𝘢𝘸𝘢, 𝘱𝘳𝘻𝘦𝘱𝘺𝘤𝘩𝘢𝘯𝘬𝘪 𝘪 ś𝘮𝘪𝘦𝘤𝘩, 𝘦𝘯𝘦𝘳𝘨𝘪𝘢 𝘯𝘪𝘦𝘣𝘦𝘻𝘱𝘪𝘦𝘤𝘻𝘯𝘦𝘫 𝘣ó𝘫𝘬𝘪, 𝘯𝘢𝘳𝘢𝘴𝘵𝘢𝘫ą𝘤𝘦𝘨𝘰 𝘯𝘢𝘱𝘪ę𝘤𝘪𝘢, 𝘯𝘪𝘦𝘻𝘳ę𝘤𝘻𝘯𝘰ś𝘤𝘪 𝘢𝘭𝘣𝘰 𝘤𝘪𝘴𝘻𝘺.
Koncept/ choreografia/ performans/ tekst: Kasia Kania i Nika Kimaty
Towarzyszki procesu:
@aleksandra_lemba
@alicja__czyczel @aniaaamajewska @slezak_ida
@djamarta @damazy
Dziękujemy Centrum w Ruchu /
@fundacjaburdag za udostępnienie przestrzeni do prób oraz Teatrowi
@komunawarszawa za rezydencję w ramach modułu „Open Studio” – działania wspierającego środowiska twórcze, realizowanego w ramach zadania „Teatr Komuna Warszawa – Społeczna Instytucja Kultury”, dofinansowanego ze środków Miasta Stołecznego Warszawy.
