Deze serie beelden (en meer) maakte ik met veel plezier voor @gemeenteutrecht van een dik dozijn mensen die afgelopen jaren met mooie projecten een positieve bijdrage hebben geleverd aan hun eigen buurt. Meer groen, minder troep, dingen samen doen, zorgen voor hen die het minder hebben, feestjes bouwen, veiligheid vergroten - allemaal dingen die je zelf kunt initieren én vaak ook uitvoeren samen met je buurtgenoten, met in deze gevallen een mooie financiële en soms ook organisatorische bijdrage van onze sociale gemeente. Mijn receptenboekje en ik staan er ook in :) Collega Bas Popkema deed en schreef de interviews.
Zie de pdf van de verhalenbundel hier
https://www.utrecht.nl/fileadmin/uploads/documenten/bestuur-en-organisatie/college-van-b-en-w/dennis-de-vries/Verhalenbundel_Buurtagenda.pdf
Inmiddels al een aantal keren gespeeld voor enthousiaste groepen kinderen, ouders en andere geïnteresseerden van 4+, deze fijne muzikale objecttheatervoorstelling van @cultuurkazerne . Lekker fantasierijke Jappe ziet in z'n achtertuin veel meer dan een dooie hoop bladeren en gaat hand in hand met z'n verbeelding op wereldreis op een paar vierkante meter.
Ik mocht de scènefoto's maken voor deze leuke nieuwe ster aan het objecttheaterfirmament :)
met Kim van Goor en Jogchem Jalink, naar het prentenboek Hier zijn draken
2turvenhoog is al een week bezig en ik liep een aantal dagen mee om een reportage te maken. Zowel in de wijken van Almere als bij Kunstlinie in Stad. Volop verwondering en verrassing, zowel bij ouders als bij kinderen. En dat het Arnhemplein een toplocatie is, wisten we natuurlijk al vanwege de jarenlange samenwerking met de mensen uit die wijk en stichting Ouder en Kind. Net als De Nieuwe Bibliotheek en Kunstlinie. Maar de nieuwe locatie bij Vis a Vis past ook als een handschoen voor voorstellingen en installaties voor de kleintjes!
Vandaag nog in Almere, maandag in Haarlem, zin in! Jullie?
Voor de gemeente Utrecht fotografeerde ik afgelopen weken een magazine vol over allerlei projecten die met buurtbudget tot stand zijn gekomen. De mooiste beelden mag ik nog niet laten zien, maar dit is alvast een impressie van de hoeken en gaten van Utrecht die ik bezocht en de prachtige mensen die daar hun omgeving mooier, leuker en beter maken voor iedereen die er vertoeft. Morgen de laatste en ik mis de heerlijke ontmoetingen en gesprekken nu al! Volgende maand is het boekje klaar en kan ik meer laten zien, nu een sneak preview
In mijn normaal gesproken vrij dorre maand januari rukte ik toch een paar keer uit voor het maken van scènefoto's/reportages in theaters door het land. Dit zijn er nog twee, beide gemaakt tijdens een doorloop zonder publiek. Ofwel: met alle vrijheid de beelden te maken die ik zie terwijl ik de voorstelling met de camera voor m'n hoofd ten volle probeer te beleven. Alle twee gaan ze morgen in première. Dikke toitoitoi voor de makers!
De eerste tien beelden zijn van Josette van Garage TDI in Assen, geregisseerd door Lies van de Wiel, gespeeld door Jurrien Remkes en Julia van der Vlugt (onder artistieke leiding van Frederieke Vermeulen en met geweldig licht van Sebastian van der Laan). Geïnspireerd op een stuk van de absurdist Ionesco zetten een vader en z'n dochterje de wereld op z'n kop. Raar maar waar: papa is een stoel, een knuffel is een telefoon en iedereen heet Jacqueline. Heerlijk voor kleuters en hun ouders, inspiratie om samen alle gewone dingen op een andere manier te ontdekken - en ook om jezelf en alles eromheen niet al te serieus te nemen. Of juist om het spelen heel serieus te nemen en er alles uit te halen wat erin zit.
De tweede serie in dit bericht is van Nu even niet! van het jonge gezelschap Olivier en Tessa. Een maffe jeugdvoorstelling over twee mensen die alles doen om rustig te zijn, of toch tenminste over te komen, midden in de drukte van het dagelijkse bestaan anno nu. Het lukt ze heel even, op weeige, goeroeëske en eerlijk is eerlijk zeer irritante wijze. Gelukkig komen er al snel barstjes in hun brave gedrag en krijgen de boosheid en bravoure van de twee alle ruimte. Even lekker op onderzoek uit, wild spelen en dan een krentje om het evenwicht te herstellen.
In mijn normaal gesproken vrij dorre maand januari rukte ik toch een paar keer uit voor het maken van scènefoto's/reportages in theaters door het land. Dit zijn er twee van, beide gemaakt in voorstellingen, dus met publiek. Vergt altijd wat meer vaardigheid dan een doorloop met de makers, vooral omdat je de performers en het publiek minimaal moet zien te storen en toch goed beeld moet maken. Schijn ik te kunnen, soort van verdwijnen door simpelweg te zijn.
Het Paleis voor Volksvlijt in Den Bosch maakte een voorstelling over een opa en oma die zich niet willen laten wegstoppen in een ouderentehuis en voor het avontuur willen gaan op hun oude dag. Ze halen herinneringen op met hun onverwachte visite, kleindochterlief. Met alle verwikkelingen vandien. Laagdrempelig en toch rijk werk voor de hele familie, mooi gedaan door @saskia.de.haas , @elkesteenstra en consorten van het @paleisvoorvolksvlijt .
Modelo 62 leerde ik kennen tijdens hun festival Sound or not in Den Haag in december. Daar legde ik ook hun voorstelling Sound Explorers vast - met het lastigste licht mogelijk. In het Muziekgebouw in Amsterdam kwam de charmante chaotische voorstelling over het ontdekken van geluid en samen daarvan muziek maken deze maand veel beter tot haar recht. Klein en groot leefden zich uit op alle objecten waar meer muziek in zat dan ze vooraf vast zouden hebben gedacht - van houten slang tot stuk papier en keukengerei.
@ensemblemodelo62@luzlassizuk
Besefte ineens dat ik veel beelden van m'n boekje (Aan tafel met de Smaakmakers van Parkwijk-Zuid) alleen maar in m'n stories heb gedeeld. Dus ook hier even wat mensen, gerechten en kruiden, zaden en een wortel waar in onze buurt straten naar zijn genoemd en die in het boekje aan bod komen. Geïnitieerd, geschreven, gefotografeerd en geredigeerd door mij. Gemaakt met voornamelijk budget uit het Initiatievenfonds en de Buurtagenda van de Gemeente Utrecht en heel veel bloed, zweet, tranen én liefde van mijzelf.
(Dit is niet de vormgeving van het boekje, maar zijn door mij gemaakte portfoliopaginas)
2016. Een jaar waarin ik m’n leven op z’n kop zette door een eind aan m’n relatie te maken. Van altijd samen naar meestal alleen. Een jaar waarin ik moest herontdekken wie ik was zonder de man met wie ik vele jaren leefde én werkte. Was ik nog wel fotograaf in m’n uppie? ‘Ja maar jij bent Sanne Peper’, zei ik tegen een groot fotokunstenaar uit ons veld. ‘Ja maar jij bent Moon Saris’, zei ze terug – dat betekende de wereld voor me. Net als opdrachtgevers in het culturele veld die hun vertrouwen in mij en m’n werk lieten blijken.
Ik maakte voor het eerst deel uit van het team van een productie, waardoor ik een maand op m’n lievelingseiland doorbracht (Sharon Fridman op Oerol). Ik schoot voor het eerst in m’n eentje een grote voorstelling (het feministische Holy F van Waal & Wind). En ik legde voor het eerst in m’n eentje een festival vast (2Turven Hoog). Ik zag dat het goed was – en had er zin in me in de jaren daarna door te ontwikkelen als fotograaf.
Alles overigens dwars door alle angsten heen die ik in de jaren ervoor had opgebouwd, inclusief een joekel van een rijangst. Om tof werk te kunnen doen, kan ik blijkbaar enorme persoonlijke bergen verzetten. Zo kon ik lekker weer overal op af waar ik zelf zin in had. Ik vierde voor het eerst m’n ‘herjaardag’, de dag in september waarop ik net niet het loodje legde, op de Amstel, met lekker eten en leuke mensen. Ging naar theaterfestivals waar ik niet werkte zoals Boulevard, en ook naar muziekfestivals als Welcome to the Village en Le Guess Who; aanloopje naar zomers vol muziek- en theaterfeestjes door het land. Een prachtig optreden van Patti Smith in Caprera ook, opmaat naar m’n eerste artikel in een landelijke krant het jaar erna. En toen ik eenmaal (toen nog tijdelijk) in de stad van m’n keus was geland ook naar vele voorstellingen in Utrecht, niet zelden met interessante nazitten. Zoveel moois gebeurd, zoveel geweldige mensen ontmoet, zoveel fijne
nieuwe eerste stappen gezet in 2016.
Ondanks dat de wereld om ons heen grimmiger is geworden en ik daar niet gerust op ben, voelt ook dit jaar zo aan: een jaar van nieuwe ontdekkingen. Uitermate benieuwd hoe ik daar in 2036 op terugkijk.
