Ik mocht meedoen aan tentoonstelling KIJK! ONS, waarin veerkrachtige verhalen over inclusie met persoonlijke portretten worden gedeeld. Hierin deel ik mijn ervaring met mijn diagnose van een gegeneraliseerde angststoornis. Vanuit huis kreeg ik te horen dat mentale problemen iets zijn waar je je voor moet schamen, want er moest gedacht worden aan het gezicht (面子 miànzi). Met het delen van mijn verhaal probeer ik patronen te doorbreken. Mij is geleerd dat mentale problemen niet op straat mogen komen, dus heb ik besloten dat juist wél te doen.
De portretten staan tot half december bij (Theater) Zuidplein Rotterdam met de verhalen van Demi, Erhun, Imaibell, Ingo, Maartje, Marnix, Menno en
@Xueli_A . Dank aan
@the.open.eyes.foundation en fotografe
@elizasophiesekreve 🌻
_
Meer dan zeven jaar liep ik rond met klachten als piekeren, vermoeidheid en somberheid. Ik dacht dat er iets mis met mij was, want op papier leek alles goed: ik studeerde, had goede vrienden en een liefdevolle familie. Volgens mijn ouders zou ik gelukkig moeten zijn, want zij hadden alles achtergelaten in China om mij een goed leven te geven. Dat gaf schuldgevoel: waarom kon ik niet gelukkig zijn met het leven waarvoor zij zoveel hadden opgeofferd?
In therapie leerde ik dat wat ik voelde echt was en dat ik mij daar niet schuldig over hoefde te voelen. Ik voelde me gezien en gehoord. Mijn ouders hadden moeite om mijn diagnose te begrijpen. Hun eerste reactie was: “Maar waar ben je dan bang voor?” Ik was high-functioning: ik hielp in het restaurant en haalde mijn diploma’s, maar wat ik niet kon, was mezelf empathie geven en mijn gevoelens gezond uiten. Door culturele verschillen, taboes rond mentale gezondheid en generationeel trauma blijft het lastig hierover te praten met mijn familie. Ik leer nog steeds hiermee omgaan, maar ik voel me krachtig en sterk over wie ik ben.
