Today is RELEASE DAY for our third full album Brick Houses.
Sweat, tears, and probably slightly elevated blood pressure.
But it was all worth it!
What I really want to say is that there are few things that feel as good as recording an album you’re truly proud of. When everything “clicks” and the puzzle just falls into place.
It became exactly what it needed to be, and we’re so happy about that.
First and foremost: thank you.
To my brilliant bandmates Steven Holsbeeks, Tim Coenen, Jules Lemmens, and Peter Pask, for forming a band with me for 15 years now (yep, we’re that old).
When we started again in 2023, it had been a long time since we’d played together, but that sense of familiarity was immediately back. When we play together, it just is Few Bits.
And soon you won’t only see the five of us on stage: we've grown into a small indie big band, joined by Izja Rutten as backing vocalist (with recorder and bells included) and Hans De Prins on keys.
Thank you to Joris Caluwaerts for your fantastic help during the recording process and your beautiful contributions, including on 22 Weeks. Check out his studio.
Peter Desmedt: thank you for guiding our recording sessions in GAM Studios so well,
Tobie Speleman for your amazing mixing work,
and Mayway Records for believing in us and giving us the opportunity to make this album.
A special thanks as well to Erik Vanberghen, Sieme Hermans and his team for the beautiful photos and artwork. Your positivity and drive were truly inspiring. And an extra thank you to our own Steven Holsbeeks for the stylish graphic design.
And to Laura Matikainen for her gorgeous video art for the track Brick Houses.
Thank you Alex Janssens, Koen Vissers, and Bob Hermans, our sweetest and best live technicians.
And to Nico Jacobs, Bob Hermans, friends, and family who may also have experienced temporarily elevated blood pressure…
THANK YOU!
We’re looking forward to our album release shows. You can buy tickets via the link in our bio, or of course on the venues’ websites.
04.12 : @mezz_breda
10.12: @arenberg_antwerpen
14.12: @wintercircusghent
Love
Karolien
A Belgian double dish of colourful reflections on both present and past, where imagination and desire intersect.
Fri 08.05.2026 20:00
THE GO FIND + FEW BITS w/ Stoemp!
Concert
Free
Image The Go Find by Ella Struyf
Afgelopen vrijdag de 13e speelden we in Djingel Djangel in Antwerpen (daar zijn geen foto’s van behalve een make-up tutorial van Izja backstage, te verkrijgen op aanvraag), en die zondag in de Minard in Gent, daar nam Geert Braekers deze mooie foto’s.
Ik heb er echt van genoten om weer met deze mega groep op een podium te staan ‘and when we play, then that’s the way we play’ (rara uit welk nummer van onszelf citeer ik?!)
Onderaan in de comments ook enkele besprekingen. DANKU!
1 april: Macca, Hasselt
1 mei: Novonov, Hoboken
8 mei: Beursschouwburg, Brussel ( + @the_go_find )
x Karolien
Hallo lieve mensen van @stadgent ! Op zondag 15/03 is het de perfecte dag om naar @minardschouwburg te komen want wij komen met onze indie bigband ons best doen om jullie te betoveren. Tickets via Democrazy. Bedankt @democrazy_ en @toutpartout_agency voor de uitnodiging, en @waveawaymusic om de avond nog mooier te maken. Tot dan few bitties! X #popculture #gent #fewbits #hashthefuckingtag #jimcarrey
Brick Houses is inmiddels al enkele maanden uit. Telkens wanneer we een nieuwe single loslaten op de wereld, schrijf ik daar iets over. Een paar woorden. Een gedachte. Een stukje context. Maar bij onze nieuwe single ‘22 weeks’ deed ik dat niet. Opzettelijk ‘vergeten’.
Vandaag werd ik met die stilte geconfronteerd toen iemand me ernaar vroeg. Die vraag dwong me om stil te staan. Want ik mag dit nummer niet negeren. Het is het meest persoonlijke nummer dat ik ooit heb geschreven. Dus wil ik er iets over delen.
Tijdens het schrijfproces van Brick Houses in 2023 was ik in verwachting van een zoontje. In juni, tijdens de 21-wekenscan, werden we geconfronteerd met ernstige complicaties.
Plots moesten we nadenken over TFMR (termination for medical reasons).
Een beslissing die niemand ooit zou mogen moeten nemen.
Een beslissing die op geen enkele manier ooit echt juist kan voelen. We hadden gesprekken met artsen, kinderneurologen, psychologen… En ook al lag de uiteindelijke beslissing bij mij, ik zag in hun blikken dat ze me wilden behoeden. Ze maakten duidelijk hoe ernstig het was. Maar zekerheden waren er niet. Ik wilde statistieken. Ik wilde zwart-op-wit duidelijkheid. Wat als ze zich vergisten? Ratio en gevoel krijg je in zo’n situatie nooit in evenwicht. Het voelde onmogelijk. En toch moest ik een keuze maken om mijn zoontje te behoeden voor een leven dat voor hem bijzonder zwaar zou worden.
Op 22 weken en 5 dagen is hij gestorven en geboren.
Hij was prachtig. Ik was gebroken.
Ondanks het bestaan van warme organisaties zoals het Berrefonds, en de psychologische hulp via het UZA, voelde ik me compleet verdwaald en alleen. Ik werd bedolven onder schuldgevoelens. Ik was in de war. Ik zocht naar muziek, boeken, fora, naar mensen die hetzelfde hadden meegemaakt. Maar dat bleek niet evident.
Dus begon ik zelf te schrijven.
In dagboeken. Brieven aan mezelf.
En twee dagen na de bevalling kwam ‘22 weeks’. Het nummer borrelde op en was in tien minuten geschreven. Alsof het er al lag. De juiste woorden, de juiste melodie, de juiste sfeer, zonder nadenken.
Als het nummer ook maar één iemand wat troost kan geven betekent dit voor mij veel.
Het gaat nu goed met mij xk
