Omdat deze reeks me zo dierbaar is, wilde ik het (voorlopig) laatste deel hier nog even in z’n geheel delen. Dankjewel An, dat je me vertrouwde onder woorden te brengen wat bijna niet onder woorden te brengen is. En dat ik al die veerkracht van dichtbij mocht aanschouwen. 🩷 @annevdb
(De rest van de artikelen kun je online lezen, via de linkjes in mijn highlight.)
Het is het allerbijzonderste dat ik tot nu toe heb mogen opschrijven, het verhaal van @annevdb . Anne kreeg afgelopen mei, vlak voordat ze zou bevallen van haar tweede kindje, te horen dat ze ongeneeslijk ziek is. Nieuws waar je eigenlijk bijna geen woorden aan kunt geven, omdat zo’n wending van het lot veel te groot en veel te hard is om te bevatten.
Toch lukte het haar, in de urenlange gesprekken die we hadden. En toch deelt ze die woorden, over de verpletterende angst, de kwetsbaarste momenten en de houvast die ze zoekt en soms vindt, nu met de wereld. Omdat het eruit moet, maar ook omdat een ander er misschien iets aan heeft. Wat er ook in die woorden zit, is liefde, verbinding en zo zo veel veerkracht. God, dat we het als mensen in ons hebben, dacht ik vaak. Dat zij het in zich heeft.
Die urenlange gesprekken werden dit transcript dat ik de afgelopen maanden met me meedroeg, en dat transcript is een reeks artikelen geworden. De eerste staat nu online. Lees het, zou ik zeggen. En knuffel je dierbaren daarna heel hard.
Dankjewel An, dat ik het op mocht schrijven. Want zo voelt het echt. ❤️ @annevdb .
De tendens rondom zangeres Maan is al maanden negatief. Ze zou er slecht aan toe zijn, beïnvloed worden door haar ‘verkeerde’ vriend en kampen met verslavingen. Maan zelf? Die zegt dat het hartstikke goed met haar gaat. ‘Het is dus niet alleen niet waar, het heeft ook iets seksistisch, vrouwen zulke krappe hokjes en zo weinig autonomie toekennen.’ Lees de hele column via de link in bio. #andc #maan
67 dingen om blij van te worden, heet de &C die du moment in de winkels ligt, en het gesprek met @vajenvandenbosch dat ik voor deze editie had, is er absoluut één van. Omdat Vajèn een zonnestraal van een mens is, zeker, maar ook omdat ze zo eerlijk vertelde. Die dijk van een carrière komt haar bijvoorbeeld allesbehalve aanwaaien, maar vereist soms keiharde keuzes. En een potentiële liefde? Die heeft zich daar (op liefdevolle wijze, ja ja) naar te voegen. Nou goed, dit en meer, je weet ‘t te vinden. ✨
Als Gen Z’er van de redactie, beweegt @annevana zich scrollend door de wereld. Als haar tijdlijn haar opwindt, tikt ze er een column over. Deze week op het oogrolmenu: een transformatievideo, waarin iemand 48 kilo afvalt in zes maanden tijd. Dat klinkt niet alleen te mooi om waar te zijn, dat is het ook. ‘Het is hartstikke nep. Een afslankmerk met optie 1) geen budget, optie 2) een zwarte ziel of optie 3) zowel optie 1 als 2 zijn correct, gebruikte niet alleen zonder toestemming de video van een Deense vrouw, maar haalde die door AI om een neppe, dikkere versie van haar in elkaar te knutselen.’ De hele column lees je via de link in bio. #andc #column #ai #deepfake
December is in full swing en dat betekent kerstdiner na kerstborrel na kerstkater. Mij hoor je niet klagen, maar je zou bijna vergeten dat je de feestdagen óók op een andere manier in kunt vullen. Op je eigen manier. Geïnspireerd door mijn vader die op tweede kerstdag regelmatig soep op stond te scheppen voor thuislozen, interviewde ik voor @andcgram vijf mensen die met kerst ook zeggen: ‘RSVP? Ik ben er nie.’ Dat was inspirerend (want hele mooie initiatieven) en ook herkenbaar (want willen we niet allemaal in bed liggen met pannenkoeken?). Alle interviews zijn nu helemaal hartstikke online te lezen en dat zou ik doen, want je krijgt er een warm hart van. Kerstige groetjes van 🚽-eend!
In welk land was ik een jaar geleden, wil ik soms ineens weten, en wat ging ik doen? Gisteren had ik het weer, precies een jaar nadat ik aan de tiendaagse hike door de Himalaya begon, zo bleek. ‘Hey pap,’ appte ik, ‘vorig jaar begonnen ‘we’ aan de hike.’
Mijn vader was er niet bij. Ik was alleen, of nou ja, met een gids, met wie ik anderhalve week zou doorbrengen. Soms voelde ik me ook heel alleen, als ik geen gespreksonderwerpen meer kon bedenken, als ik Mark miste, met wie ik de tweeënhalve maand daarvoor non-stop had gereisd, of als ik met -10 en hoofdpijn in bed lag, maar niet in slaap kwam en begon te twijfelen of dit dan het moment was dat ik doodging aan hoogteziekte. Totaal overdreven natuurlijk, maar het ging wel door mijn hoofd. ‘Nee joh,’ appte mijn vader dan, via het puntje bereik dat ik soms wel of niet had. ‘Daar zit je nog te laag voor.’ Als ik een dip had, of een hoogtepunt, stuurde ik hem een berichtje, en hij reageerde. Ook als het in Nederland drie uur ‘s nachts was. Daar heb ik deels zijn verstoorde slaapritme voor te danken, deels zijn obsessie met de bergen en deels dat hij gewoon zo is: hij is er. Het maakte dat de hike die ik mijn eentje deed, ook iets van ons samen werd.
Thuis riep ik: ‘Ik ga nog een keer terug, en jij gaat mee!’ Hij vond het een leuk idee, maar ‘even kijken’. Hij hoeft niet zo nodig meer te reizen, zegt hij vaker. Ik ben net zo lief thuis.’ Hoe bedoel je het hoeft niet meer zo, denk ik dan, met mijn hang naar groots en meeslepend. Maar oké, we keken wel.
Een paar maanden geleden bleek mijn vader ineens ziek en moest hij een rottig behandeltraject in. In het nieuwe jaar horen we of dat voldoende was, en ik heb goede hoop, maar het heeft wel alles op z’n kop gezet. Weten dat niets vanzelfsprekend is, is toch iets anders dan het voelen, weet ik nu. Wat mijn vader zei kreeg ineens een andere lading: dan hoeft er inderdaad niets meer, behalve samen zijn.
‘Een jaar geleden begonnen we,’ stuurde ik. ‘Hahaha,’ schreef hij terug. ‘Dat vergeet ik nooit meer. Ik ben nog steeds trots op jou.’ En ik denk: ik ook op jou. Maar ik denk vooral: hij is er. Aan die andere kant van de telefoon. Nog steeds. 🩵
