Οι γυναίκες που θαυμάζω έχουν αγκαλιά ανοιχτή.
Τις πληγές τους τις έκαναν παράσημα.
Είναι φως για κάθε σκοτάδι.
Δύναμη για κάθε μάχη.
Οι γυναίκες που αγαπώ είναι αυτές που άνοιξαν πόρτες και έγιναν καταφύγιο.
Αυτές που το βλέμμα τους κόβει το άδικο.
Που δεν κάθονται “φρόνιμες”.
Που παίρνουν θέση.
Που δεν παίζουν ρόλους.
Που ό,τι κι αν γκρεμίζεται,
με χέρια γυμνά ξαναχτίζουν.
Σε αυτές χρωστάω σήμερα ό,τι είμαι.
Στις γυναίκες αυτές που έγιναν αδερφές μου..
Κάθε μου ευχή για εκείνες..
Να έχουν υγεία, αγάπη και φώς..
