L’HOMO. is terug! De eerste editie in zeven jaar, met prachtige verhalen, fotoshoots en @iebelevandermeulen en @stijndevriesss samen aan het roer ❤️
Toen de eerste editie verscheen in 2009, was ik net uit de kast. Toch durfde ik het blad niet te kopen. “In boekwinkels greep ik soms mijn kans. Dan bewonderde ik het blad, tot iemand keek. Was het even van mij, tot ik het terugzette”, schreef ik in in 2021 in L’HOMO. Le Book, waarin werd teruggeblikt op twaalf edities.
Het zegt veel over de schaamte die er nog steeds zat. Anno 2026 ben ik trots op de seksualiteit waarvan ik ooit dacht dat ik ‘m wel mocht hebben, maar niet te zeer mocht uiten. En ook heel trots om met twee verhalen in de nieuwe L’HOMO. te mogen staan.
Een is een portretserie met bekende ouder/kind-duo’s over online buitensluiten, waar kwetsbare dialogen uit voortkwamen. De ander een interviewreeks met queers die in de kast zitten. Zes enorm persoonlijke en soms hartverscheurende verhalen van mensen die niet kunnen of willen. Gesprekken die me zullen bijblijven.
Dat L’HOMO. er weer is is mooi, en leuk, maar ook heel nodig. De lhbtqia+-acceptatie staat onder druk. Wereldwijd, maar ook in Nederland. Politiek, maar ook op straat. Het is ongelooflijk belangrijk dat we uitgesproken zijn over die ontwikkelingen en wat ze voor ons betekenen.
Ook die uitgesprokenheid is trouwens lichtjaren verwijderd van de jongen die zich in 2009 - en ook nog later - nooit over serieuze kwesties uitliet. En nog steeds, bij dit soort posts, denk ik dat mensen zullen denken: daar heb je hem weer met z’n queergezeik.
(Als je dat inderdaad denkt: a) bedankt voor het lezen van dit hele verhaal; en b) denk dan ook eens na over waarom ik dit soort posts plaats en hier zoveel artikelen over schrijf, waarom er hele bladen voor en door de community gemaakt worden, en wat het over jouw privileges zegt dat jij kunt denken dat dat overbodig is.)
Net als heel Amsterdam zat ik in Thailand en net als half Nederland op vakantie zat ik er vervolgens vast. Wat op zich niet heel erg was getuige deze beelden
“Ik ben eindelijk legaal in Nederland, maar ik heb de strijd nog niet gewonnen.”
Voor het prachtige, eenmalig verschenen ERWIN OLAF MAGAZINE sprak ik auteur en activist @alejandraortiz_mex over haar indrukwekkende verhaal. Tien jaar geleden vluchtte Alejandra naar Nederland, want in haar thuisland Mexico was ze als trans vrouw niet veilig. De Nederlandse overheid erkende dat echter niet. Na een jarenlange strijd verblijft Alejandra nu legaal in Nederland, doordat ze verliefd werd op een Nederlandse man, en hij op haar. “Het gaat nu goed met me, alleen weet mijn lichaam na jaren van afwijzing - door mijn dorp, door mijn familie, door de Nederlandse overheid - nog niet dat ik veilig ben.”
Lees Alejandra’s hele verhaal in @erwinolafmagazine , nu nog te koop.
Fotografie: @ernstcoppejans
Styling: @benjaminaerts_
Haar & make-up: @mathieubronckhorst.hairmakeup
Eindredactie: @mennosedee
Op rake wijze veegt online activist Matt Bernstein de vloer aan met discriminatie, conservatieve kletspraat en andersoortige bekrompenheid. Met Trump opnieuw aan het roer in de VS is dat urgenter dan ooit, stelt hij: “Deze keer voelt het meer out of control, alsof de vangrail is weggehaald.” Lees het artikel via de link in bio.
✍️ @timverp 📷 Patrick Donovan
My insta game is weak (ben deze beelden een JAAR lang vergeten te posten) maar de fotografie van @ikmaakfotos is dat niet. Vanaf januari is ze beschikbaar voor fotoklussen - doe er je voordeel mee 💫
Meer dan vereerd dat ik heb mogen bijdragen aan het People First-nummer van @nlvogue . Een nummer over de huidige staat van de wereld en een thema dat me enorm aan het hart gaat. En zeker niet alleen mij: Talisia Misiedjan (@talisia90 ) en Stijn de Vries (@stijndevriesss ), die ik voor deze editie sprak, maken zich op meerdere manieren hard vóór mensenrechten en tegen discriminatie. In ons gesprek stelden ze zich bijzonder kwetsbaar op - over persoonlijke ervaringen met racisme en homofobie, over de reacties die ze krijgen op hun uitgesprokenheid, over het huidige politieke klimaat en hun hoop voor de toekomst. Ik hoop dat veel mensen dit zullen lezen, ook en vooral mensen die denken dat het allemaal wel meevalt met dat racisme en die homofobie, met de rechtse wind die door de wereld waait of de gevolgen daarvan. Het oktobernummer van Vogue is nu te koop. De prachtige foto’s zijn van @romiterlouw .
The real circle of life: op vakantie gaan, instagram van je telefoon gooien want ✨mental health✨, thuiskomen, je vakantiefoto’s incl thirst traps op Instagram pleuren want ✨aandacht✨
Met Lowlands is mijn festivalzomer officieel ten einde en ik kijk nu alweer met melancholie terug (heeft niks te maken met de hoeveelheid slaap van de afgelopen dagen). Voor @trouw.deverdieping Pinkpop, Down The Rabbit Hole én Lowlands mogen recenseren. En verder deze zomer Oasis live mogen aanschouwen, nota bene in Wembley, en optredens van onder anderen jeugdheldin Alanis Morissette. Ik zal jullie de vlekkerige concertvideo’s van mijn continu met zonnebrand ingesmeerde cameralens besparen, maar hierbij een overzichtje in tien foto’s - met een glansrol voor het impromptu fotodebuut van @witloxsophie in Trouw! Het recenseren van het overvolle Lowlands-programma was mede dankzij een telefoon die spontaan niet meer oplaadde en een tijdelijk kwijtgeraakte portemonnee soms ook even stressvol, maar het was vooral héél erg genieten. Wat een fucking luxe dat ik dit voor mijn werk mag doen. Dat ik een potje mag staan janken (Tom Odell! Fontaines D.C.! Oasis!) of dansen (Olivia Rodrigo! Chappell Roan! Underworld!) of gewoonweg gebiologeerd staan toekijken (FKA twigs!!!!!!) bij een optreden en vervolgens aan mensen mag vertellen waarom ik het zo goed vond. Gelukkig heeft zo’n artikel een woordenmax want anders zou ik waarschijnlijk niet uitgeluld raken. Net als nu. En na dit hele sentimentele verhaal besef ik dat ik over drie dagen trouwens alweer een concert heb staan. Muziekzomer gaat nog ff door ✌🏼💝
Foto 1: Herman Engbers
