Tanabat Chawnafang

🇰🇿

🇭🇰

ปีนี้ชีวิตเหมือนตั้งใจซ้อมกูเป็นพิเศษ เหมือนรู้แล้วว่าไอ้หมอนี่กำลังจะเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว เลยอัดแม่งซักหน่อย ต้นปี แมวป่วย หลงไอค่อกๆแค่กๆ ทำตัวซึม จากแมวที่อยู่เฉย ๆ กลายเป็นแมวที่ทำให้ต้องดูมือถือทั้งวัน ดูอาการ ดูว่ากินข้าวมั้ย ดูว่าเข้าห้องน้ำรึยัง ตอนนั้นยังคิดในใจว่า เออคงหนักสุดแค่นี้แหละมั้ง ซึ่งมึงยังไม่รู้อะไร เพราะมันยังไม่ได้เริ่มจริง ๆ กลางปี เลิกกับแฟน 17 ปีจบไปเฉยๆ เจ็บแบบไม่มีเรื่องให้โทษใคร แค่ยอมรับว่าบางความสัมพันธ์ มันก็เท่านั้นจริงๆ มีเรื่องตลกคือ บอกมันไปว่า ท่าเลิกกับเทอ พร้อมๆกับแมวป่วยนี่ยังไหวนะ แต่ท่าพ่อล้มกูไม่ไหวแน่ ซึ่งนั่นแหละครับคุณผู้อ่าน พ่อล้ม .. อันนี้ไม่ต้องตีความ ไม่ต้องสอนอะไร มันหนักตรง ๆ หนักจนรู้เลยว่า ต่อให้กูโตแค่ไหน แต่บางเรื่องก็ยังไม่อยากเจออยู่ดี แต่ชีวิตมันก็ประมาณนี้แหละ พอมองย้อนทั้งปี เหมือนชีวิตมันโบยตีกูครบทุกกระบวนท่า ไม่มีถาม ไม่มีเตือน มาเป็นระยะ เหมือนกลัวกูว่าง แต่แปลกดี กูยังไม่ล้ม ยังตื่นมาทำงาน ยังดูแลคนที่รัก ยังใช้ชีวิตต่อ แม้บางวันจะเหนื่อยจนอยากร้องไห้ก็เหอะ ไม่ได้เข้มแข็งแบบไม่เจ็บ แต่เจ็บแล้วไม่หยุด ถ้าใครอ่านอยู่ แล้วปีนี้หนักเหมือนกัน ยินดีด้วยครับ ไม่ได้แปลว่าคุณอ่อนแอ แต่แปลว่าปีหน้าคุณจะเข้มแข็งขึ้นไปอีก แค่ยังมีชีวิตอยู่ก็เก่งมากแล้ว ขอให้ปีหน้าเบากว่านี้ หรืออย่างน้อย ขอให้เรามีพลังมากพอจะรับมัน สวัสดีปีใหม่ครับทุกคน ขอบคุณตัวเอง ที่ยังไม่ยอมแพ้ บันทึก ณ ห้องผู้ป่วยพิเศษ รพ. พิษณุเวช 29/12/2025

3-12 dec 🇨🇭

Russian 2nd time

🇹🇷

ซินเจียง วิวน้ำตาไหล แต่ห้องน้ำน้ำตาร่วง สายการบิน china southern บิน 6 ชม. จากไทย สู่กวางโจว และจากกวางโจว สู่ อุลุมฉี แต่ตกหลุมอากาศทุก 10 นาที ตกหลุมอากาศมากกว่าทั้งชีวิตที่กูนั่งเครื่องบินมา สาบานว่ามีตอนนึงกัปตันประกาศเป็นภาษาจีน สั้น ๆ ไม่มีซับ กูเดาว่าเค้าน่าจะพูดว่า “ถ้าใครทำบุญไม่พอ… ก็ถึงเวลาชดใช้แล้วครับ” คือกูก็รู้แหละว่าซินเจียงมันสวย แต่ลืมคิดไปว่า “สวย” กับ “สบาย” มันไม่ใช่เพื่อนกัน ผมนั่งรถในซินเจียงวันละไม่ต่ำกว่า 6 ชั่วโมง บางวันซัดไป 9 บางวันเท่าชั่วโมงทำงานมนุษย์เงินเดือน เส้นทางคือภูเขา + โค้ง + วิวโคตรอลังการ แต่ไฮไลท์ไม่ได้อยู่ตรงวิวครับ มันอยู่ตรงนี้ อยากให้คุณจินตนาการว่า คุณนั่งรถมา 6 ชั่วโมง ต้องการปลดปล่อยสุดๆ เดินฝ่าคนจีนที่ดูดบุหรี่และยืนเต้นอยู่หน้าห้องน้ำ ( ใช่ครับ เค้ายืนเต้นกันหน้าห้องน้ำจริงๆ ) แล้วมึงไปเจอห้องน้ำที่ไม่มีประตู พื้นเปียกทุกตารางนิ้ว เสียงคนข้างห้องร้องว่า “โธ่เว้ยยยยยย” แบบไม่มีใครรู้ว่ารำพึงกับใคร (บางทีอาจจะเป็นเราทุกคน) หลังจากผ่านห้องน้ำเหี้ยนั่นมาได้แล้ว ผมใช้เวลานั่งรถขึ้นเขาไป 3 ชั่วโมง เพื่อไปเห็นทะเลสาบเทียนฉือ ทะเลสาบไซหลี่มู่ วิวเหมือนภาพวาด ( มีคน dm มาว่า เหมือนภาพวาดเยอะมาก ) ลมเย็นๆที่พัดผ่านหน้า แต่แดดร้อนบรรลัยไส้ ทะเลสาบไซหลีมู่คือภาพที่คนถ่ายไว้ดูเวลาเศร้า น้ำใส เขาใหญ่ หิมะยังเกาะยอด ผมเดินช้า ๆ ฟังเสียงลมปะทะไวเลสของตะวัน ( ชื่อพิธีกร ) แล้วปรับ noise ลบสูงสุดเพื่อไม่ให้เสียงลมกวนจนเกินไป ทุ่งหญ้า คาลาจวิ้น ทุ่งหญ้าคาลาจวิ้นนี่คือ Netflix 8K ของจริง ม้าวิ่งในทุ่ง หญ้าโบกสะบัด เหมือนภาพพักหน้าจอ window xp ผมเดินบนหญ้าสลับขี้ม้าเพื่อไปถ่ายรายการกลางทุ่งไกลๆ หันมองวิวรอบๆ นี่กูอยู่จีนจริงๆป่าววะ นึกว่าอยู่แถว ไวโอมิง โคโรราโด บทเรียนจากทริปนี้ • วิวซินเจียงแม่งโคตรสวย • คนจีนบางคนแม่งโคตรน่าตบกระโหลก • ห้องน้ำจีนต่างจังหวัดคือกับดักของมนุษชาติ • ถนนคือบททดสอบของกระดูกก้นกบ • และผมเรียนรู้ว่า “อย่าตั้งความหวังกับการพักผ่อน ถ้าทริปนั้นมีคำว่า ‘ถ่ายรายการ’ อยู่” บันทึกบนสายการบินไชน่าเซาเทิน เหนือน่านฟ้าประเทศจีน ที่กำลังตกหลุมอากาศอีกแล้วเนี่ย แม่งเอ้ย

สรุปประเทศอิหร่านใน 8 วัน แดดโหดมาก ประวัติเยอะกว่าทุกวิชาที่เคยเรียน แต่คนใจดีจนงง ใจดีแบบที่ไม่ค่อยมีประเทศไหนทำแบบนี้กับนักท่องเที่ยว อิหร่าน เหมือนเพื่อนหลังห้องที่เราไม่เคยคุยด้วย พอได้คุยแล้วเสียดายที่ไม่ได้รู้จักกันให้เร็วกว่านี้ อยากให้มานะคนน่ารักจริงๆครับ ใครชอบอินเดีย เนปาล น่าจะชอบอิหร่าน แต่สำหรับกูครั้งเดียว ( น่าจะ ) พอ ..

🇮🇷🇮🇷🇮🇷

20/20 🗻

🇮🇳🇮🇳🇮🇳 ประเทศที่ห่างจากเราแค่ 4 ชั่วโมงครึ่ง แต่มันทำให้ผมใจเต้นแรงทุกครั้งที่กลับมา ความมั่วซั่วตั้วเหลงของคนที่นี่ บ้านเรือนที่มอมไปด้วยฝุ่น วัวกลางถนน มันโดนเส้นผมจัดๆ

Ciao.