Η παράσταση «Τζένη Τζένη» είναι όντως ένα μελαγχολικό Ρέκβιεμ, βγαλμένο μέσα από την καρδιά του Νίκου Καραθάνου, με αθωότητα και συγκίνηση. Το αποδεικνύει η σπαρακτική του ερμηνεία, φόρος τιμής στον Διονύση Παπαγιαννόπουλο, γεμάτη ανθρωπιά, πικρό χιούμορ, αληθινό σεβασμό και πόνο κρυμμένο. Το αποδεικνύει, η ενσάρκωση της Γαλήνης Χατζηπασχάλη, που, κινούμενη στην επικίνδυνη κόψη της λεπτής ειρωνίας και της μίμησης, ισορροπεί απόλυτα πετυχαίνοντας, με δυναμισμό, δεξιοτεχνία και αγοροκορίστικο σπαραγμό, έναν φόρο τιμής στη Τζένη Καρέζη. Το αποδεικνύει, η τόσο διακριτική παρουσία του Άγγελου Παπαδημητρίου, στον γυναικείο ρόλο της Ελένης Ζαφειρίου, που χωρίς να παρεκκλίνει ούτε στιγμή στο γκροτέσκο ή το παρωδιακό, υπηρετεί με σεμνότητα το χιούμορ. Το αποδεικνύει, ο Χρήστος Λούλης, που, με ακρίβεια, πετυχαίνει να συγκεράσει τον τότε μεγαλοαστό γόη του Μπάρκουλη με τον σημερινό ινσταγκραμικό άκυρο επιτυχημένο της εικόνας. Το αποδεικνύουν η Χάρις Αλεξίου και η Ζέτα Μακρυπούλια, που, παραμερίζοντας τη δυναμική της δημοσιότητας και της δημοφιλίας τους, στέκουν με αξιοπρέπεια και πειθαρχία στη θέση που τους αρμόζει εκεί. Το αποδεικνύουν η πληθωρική Ιωάννα Μαυρέα, ο απολαυστικός Κώστας Μπερικόπουλος, ο τόσο πρωτεϊκός Γιάννης Κότσιφας, ο φίνος Αλέξανδρος Σκουρλέτης και οι άλλοι ηθοποιοί, συμμέτοχοι σε αυτόν τον θλιμμένο απολογισμό της πάλαι ποτέ λαμπερής ελληνικότητας που τόσο άδοξα χάθηκε κι έγινε παντοτεινά παρελθόν. Το αποδεικνύει η μουσική του Άγγελου Τριανταφύλλου, που ανακαλεί διακριτικά χωρίς να μιμείται. Το αποδεικνύουν τα σκηνικά του Κωνσταντίνου Σκουρλέτη, που με τρόπο υπερρεαλιστικό συνδυάζουν τα πιο ετερόκλητα υλικά, από κινέζικα φαναράκια μέχρι ένα υπέροχο παραδοσιακό ξωκλήσι που σαν παιδικό παιχνίδι μετακινείται, από τις φωτογραφίες των παλιών ηθοποιών μέχρι τα κουτιά των τηλεοράσεων της δεκαετίας του ‘ 60 και του’ 70.Ένα τραγελαφικό μνημόσυνο σε κάτι που, αν και χάθηκε, αν και ήταν βαρυμένο με τόσα τρωτά – τα θίγει έμμεσα η παράσταση- θέλουμε όλοι μας ίσως κρυφά να ξαναγεννηθεί …
@piraeustheatre 
