Περνάμε μέσα από το χρόνο και αφήνουμε τα κομμάτια μας.
Βλέπω τη ζωή μου σε εικόνες.
Άλλες με χρώμα άλλες ασπρόμαυρες.
Εγώ νεογέννητη.
Να μπουσουλαω.
Να περπατάω.
Εγώ λίγο πιο μεγάλη.
Λίγο πιο ψηλή μετά.
Λίγο πιο γεμάτη.
Λίγο πιο άδεια.
Μακριά μαλλιά.
Κοντά.
Πάλι μακριά.
Πάλι κοντά.
Δόντια πέφτουν.
Δόντια βγαίνουν.
Τρίχες αλλάζουν χρώμα.
Πληθαίνουν.
Τις βγάζω.
Νύχια μακριά.
Βαμμένα.
Κοντά.
Ψηλώνω κι άλλο.
Το στήθος μου γεμίζει.
Το δέρμα μου σπάει.
Κρεμάει.
Το σφίγγω.
Πάω κόντρα στη βαρύτητα.
Πίνω νερό.
Ξεκινάω το κάπνισμα.
Το αλκοόλ.
Φιλιεμαι.
Ερωτεύομαι.
Κάνω σχέσεις.
Χωρίζω.
Πάω διακοπές.
Γυρνάω σπίτι μεθυσμένη.
Ξερναω.
Κλαίω.
Πονάω.
Φοβάμαι.
Σπάω.
Έμαθα να μιλάω.
Σταμάτησα να μιλάω.
Ανακαλύπτω τους χτύπους μου.
Βραδυκαρδιές.
Ταχυκαρδίες.
Κομμένες ανάσες.
Γρήγορες ανάσες.
Βρώμικα πόδια.
Φωνές.
Βρώμικες σκέψεις.
Ματωμένα ούλα.
Ένα δόντι πέφτει πάλι.
Ξερά μάτια.
Στεγνό στόμα.
Έκθεση.
Κι άλλη έκθεση.
Γράψιμο.
Έρωτας.
Ιδρωμενες μασχάλες.
Μπούτια.
Βυζιά.
Τρέχω.
Τρέχω στο χρόνο.
Καθομαι σε μια καρέκλα και ιδρώνω.
Από τις εικόνες που φτιάχνω και μόνο.
Οδηγάω το αμάξι μου.
Φεύγει η μία πόρτα.
Και μετά η άλλη.
Κι άλλη.
Κι άλλη.
Κι άλλη.
Φεύγει η μία ρόδα.
Κι άλλη.
Κι άλλη.
Κι άλλη.
Σπάει.
Φεύγουν τα καθίσματα.
"Πήγαινε πιο σιγά!"
μου λέω.
Και πάω πιο γρήγορα.
Μένω μόνη με ένα τιμόνι στα χέρια.
Και τρέχω στο χρόνο.
Κι άλλο.
Κι άλλο.
Κι άλλο.
Πέφτουν πάλι τα μαλλιά μου.
Τα νύχια μου.
Τα δόντια μου.
Τα μάτια μου.
Ζαρωνουν τα βλέφαρα μου.
Και τα άκρα μου.
Χτυπάει αργά η καρδιά μου.
Η ανάσα μου κόβεται.
Σταματάει η καρδιά μου.
Τρέχω στο χρόνο.
Λιώνει το δέρμα μου.
Και σιγά, σιγά.
Σβήνω.
Και απότομα.
Σταματάει ο χρόνος
Τα κόκαλα μου σκορπάνε στο χώρο.
Χάνομαι.
Χάρηκα πολύ,
ζωή.
κάλτσες
άσπρες απλές
κάποιος στις χάρισε
κι εσύ περπατησες μαζί τους δρόμους
γράψατε χιλιόμετρα
και τώρα,
ράβεις μπαλώματα
με διάφορα χρώματα
ράβεις λουλούδια
και ήλιους
τις ομορφαίνεις
κι όσο αυτές τρυπάνε
φθείρονται
και περπατάνε τα χρόνια
γίνονται ακόμα πιο όμορφες
ακόμα πιο μοναδικές
κεντάς πάνω τους λέξεις
και ονόματα
ημερομηνίες
και στραβές καρδιές
και κάθε χρόνο
που αυτές μεγαλώνουν
και παλιώνουν
ομορφαίνουν κι άλλο
μέχρι που είναι ολόκληρες
κέντημα μπάλωμα και ράψιμο
κι εσύ δεν τις φοράς πια
μόνο τις κοιτάζεις
τις θαυμάζεις
και χαμογελάς
μόνο τις χαζεύεις πως ομορφαίνουν το χώρο
μόνο τις χαζεύεις πως ομορφαίνουν το χρόνο
οι πιο ακριβές πολύχρωμες κάλτσες
είναι πραγματικά δικές σου
είσαι πραγματικά δική τους
🌟 “Γνωρίστε την still.vi! Live Act στο ΦΠΠΚ!”
Η @still.vi γεννήθηκε στην Αθήνα και μετακόμισε περίπου 13 φορές για να κατάληξει τελικά, πάλι, στην Αθήνα.
Γράφει ποιήματα, αποτυπώνει εικόνες και συναισθήματα από το 2008.
Σε αυτό το ταξίδι και ψάχνοντας το σπίτι της χρόνια, το 2023 πραγματοποιήθηκε το solo spoken word live της με όνομα “SPITY”.
Έχει συμμετάσχει σε lives σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, καθώς υπάρχουν και ηχογραφημένα spoken word κομμάτια σε όλες τις μουσικές πλατφόρμες.
Έχει κυκλοφορήσει επίσης, την ποιητική της συλλογή με όνομα “ΤΣΕΛΕΜΕΝΤΕΣ”.
#StillVi #ΦΠΠΚ
τις δύσκολες ώρες δεν έχω ανάγκη εσένα
έχω εμένα
αλλά
αν
δεν έχω εσένα
δεν έχω κι εμένα
ολόκληρη επιστήμη
λέει ότι είμαστε κοινωνικά όντα
και η ίδια επιστήμη
σου λέει
τις δύσκολες στιγμές
πρέπει να έχεις εσένα
πρώτα εσένα
εσένα
εσένα
εσένα
εγώ αυτό το "εσένα"
το πήρα όπως ακριβώς είναι
και δεν του άλλαξα πρόσωπο
κι έτσι τις δύσκολες στιγμές
νιώθω κενό ανάμεσα από τα δάχτυλά μου
τα μαξιλάρια μου γίνονται το σώμα σου
και τα καβαλάω για να κοιμηθώ
φοράω τα ρούχα σου
και τα βρακιά σου
γελάω και για εσένα με τα αστεία μου
και με τα χάλια μου
τσακώνομαι μόνη μου
και πάλι έχω δίκιο
με ρωτάω αν σου αρέσω
και απαντάω πάντα
όταν λείπεις
μαγειρεύω πάλι δύο πιάτα
και αφήνω τις δύο τελευταίες μου μπουκιές για εσένα
και τις τρώω κι αυτές εγω
σαν να ήμουν εσύ
φοράω το αγαπημένο σου άρωμα
με μυρίζω
και καυλώνω
μου κάνω έρωτα
και μου λέω,
για άλλη μια φορά,
ότι αυτή ήταν η καλύτερη
ζητάω παγωτό
και πάω και μου παίρνω το λάθος
μου κάνω τράκες φιλτράκια από όπου να ναι
όχι από την ίδια μπάρα
για να ειναι τα φιλτράκια σου
πίνω τζιν τονικ
και όχι τζιν σόδα στυμμένο
τις δύσκολες ώρες που μου λείπεις
κάνω τα πάντα
για να έχω εσένα
όπως ακριβώς μου λένε όλοι οι ψυχολόγοι
πρώτα εσένα
εσένα
πρώτα εσένα
το κάπνισμα στο κατάστρωμα του πλοίου
είναι διακοπές στα 19 μετά από σερί
είναι μικρές παρέες που γίνονται μία μεγάλη
γιατί κάποιος
κοιτάχτηκε λίγο παραπάνω με τον άλλον
και έτσι δεν είχε αναπτήρα
το κατάστρωμα του πλοίου
εχει αυτούς
που ψάχνουν μέσα στο υγραέριο
τον καλοκαιρινό τους έρωτα
με αλατι στα μαλλιά
μαύρες πατούσες
και γεμάτους σάκους
μόνο με τα καλά βρακιά
δερμα που κολλάει από υγρασία
ή από τις 10 στρώσεις περσινά αντηλιακά
το εισιτήριο για το κατάστρωμα του πλοίου
θα έπρεπε να είναι το πιο ακριβό
θα έπρεπε
να σου απαγορεύει την είσοδο με αναπτήρα
έτσι
ο πιο ευφυής
που θα είχε καβατζωθει καλά
θα κέρδιζε
κι οι υπόλοιποι
θα κάναν ουρά για τη φωτιά του
κι εμείς
θα τους δείχναμε λίγο παραπέρα
πως αν κλείσουμε τα μάτια
φανταστούμε ότι είμαστε πέτρες
και τριφτούμε ο ένας πάνω στον άλλον
θα ανάψουμε τόση φωτιά
που θα φτάνει για όλα τα τσιγάρα
θα ευχαριστήσουμε την μπλου σταρ
και θα δώσουμε ραντεβού την επόμενη μέρα
με μόνο κανόνα
"να θυμηθείς να ξεχάσεις τον αναπτήρα σου"
κι ας μην απαγορεύεται ακόμα
