Para min, Ursúas foi unha longa camiñata.
Unha desas nas que, canto máis avanzas, menos se distingue o destino final.
Comezou como unha revisión contemporánea daquela outra expedición na procura de El Dorado que emprenderon no século XVI Pedro de Ursúa e Inés de Atienza.
Pero pouco a pouco foi transformándose noutra cousa:
nunha proba vital de resiliencia, de adaptación… e de lealdade ao aquí e ao agora.
Se xuntásemos todo o material do making of, daría para outra película.
Unha sobre a amizade, sobre a beleza da penuria, sobre o xogo cando o resultado vai quedando, pouco a pouco, nun segundo plano.
Elixir eses camiños, fora das narrativas pactadas (ou pautadas) nunca é fácil. Bó exemplo son Jules, Chus, Marcus e todos eses nómadas marxinais, eses Ursúas contemporáneos que fumos atopando polas beiras dos camiños. O proceso de "Ursúas" foi moi duro, pero gracias a absoluta entrega desas aproximadamente 15 persoas entre equipo técnico e artístico, e toda a xenerosidade deses camiñantes dos que fomos aprendendo, puidemos orientarnos nesa deriva.
Esta peli vai diso, vai delas, vais de nós, de transitar esa beleza máxima que son os fragmento da ruína dos que falaba Heráclito. E se, ademáis vos gusta ou vos remove algo, pois moito mellor.
Vémonos hoxe no
@playdocfest ás 22:30 para perdernos nunha doce derrota.
Roi.
::::::::::::::::::::::::::::::::::::
For me, Ursúas was a long walk—one where the further you go, the less you see the destination. It began as a contemporary revisiting of the El Dorado expedition led by Pedro de Ursúa and Inés de Atienza, but became something else: a test of resilience, adaptation, and loyalty to the present. The process was hard, but thanks to a committed team and the generosity of those we met along the way, we found our path in the drift. This film is about that—about them, about us, about the beauty of ruins, as Heraclitus said. See you tonight
@playdocfest 22:30.
#ursuasfilm #deriva #cinemagalego
