Í dag hefði amma Margrét orðið áttræð ❤️
Mér finnst ég oftar og oftar sjá henni bregða fyrir þegar ég lít í spegil. Það er ljúfsárt að finna hvernig maður líkist fólkinu sínu, er með svipbrigði þeirra og takta - skilur allt í einu betur hvernig þau voru og hvað þau gengu í gegnum.
Amma dó fyrir næstum tíu árum, en ég sakna hennar oft. Ég velti því fyrir mér hvernig hún myndi bregðast við hinu og þessu, stundum fréttum og stundum aðstæðum, hvernig hún hefði reynt að leggja sitt af mörkum og hvað hún vildi öllum vel. Man hvað hún var umhyggjusöm, gjafmild, gestrisin og klár. Meistarakokkur, krossgátuséní. Ég held að hún hefði verið ofboðslega stolt af mér, ekki síst núna þegar ég er að vinna í hennar tölu-heimi, en hún hefði verið stolt af hverju því sem ég tæki mér fyrir hendur, af því hún elskaði mig skilyrðislaust. Það er hlýjasta og besta gjöfin, að vita að einhversstaðar er hún til, öll ástin sem ég fékk að upplifa gegnum hana.
Brot af því sem við eigum sameiginlegt: þrá á að ferðast, fara í leikhús, fylgjast með heimsmálum, endurvinna, fara á mannamót, hugsa um blóm, hugsa um fólk, spila yatzy, fara í sund, horfa á bíómyndir, þykja óendanlega vænt um hvora aðra.
Elsku amma ❤️
