My club NEC, from my hometown Nijmegen, has become the third-best team in the Dutch league, and we’re heading for the Champions League qualifiers!
Couldn’t be happier, what a season, what a team. ❤️💚🖤
Happy Sunday, NEC family! ⚽🔥
Deze week schrijf ik in de VARAgids over eilanden, niet alleen als stukken land in zee, maar als plekken van afstand, vertraging en zelfreflectie. Van Sinbad tot Odysseus keren eilanden in verhalen steeds terug als ruimtes waar mensen zichzelf tegenkomen. Misschien dragen we uiteindelijk allemaal een eigen eiland met ons mee.
As long as your mother is still walking this earth,hold her close. Be gentle with her.
Love her loudly while you still can.
Because when your mother is alive,
every day is Mother’s Day.
And for those who must live with her absence…
some emptiness can never truly be explained. You only understand the depth of a mother’s love when life forces you to miss it.
So today, reach out to one another.
Comfort each other.
Speak her name with love.
And not only for your own mother,
but also for the ones who miss theirs the most today.
Because one day,
you would give everything
just to hear her voice
one more time…..
#mothersday
Ps.My mother is still alive, and hopefully for many more years ❤️”
Deze week schrijf ik in de VARAgids over de beroemde denker Ibn Khaldun en zijn idee dat samenlevingen zich vaak in terugkerende patronen ontwikkelen. Over hoe verbondenheid een samenleving sterk maakt, en hoe welvaart soms langzaam leidt tot verdeeldheid, nostalgie en het verlangen naar sterke leiders. Een column over geschiedenis, macht en de vraag of we werkelijk vooruitgaan of steeds opnieuw dezelfde cirkel doorlopen.
54 jaar geleden in Turkije, een tijd die voor mijn ouders nooit simpelweg verleden is geworden, maar een herinnering die blijft ademen, stil en onuitwisbaar, in alles wat ze zijn.
Op 6 mei 1972 werd Deniz Gezmiş, pas 25 jaar jong, student, geëxecuteerd, samen met zijn vrienden Yusuf Aslan en Hüseyin İnan, drie jonge mannen, gedragen door overtuiging, door idealen die groter waren dan henzelf.
Ze waren zo jong, en toch zo vol van een diep geloof in een wereld die eerlijker kon zijn, zachter misschien, rechtvaardiger vooral, een wereld waarin vrijheid geen voorrecht is voor enkelen, maar een recht voor iedereen.
Misschien was dat wat hen zo gevaarlijk maakte in de ogen van hun tijd, niet hun daden alleen, maar hun dromen, hun weigering om te stoppen met geloven in iets beters.
Ik ben opgegroeid met hun namen,niet als verre geschiedenis, maar als iets dat dichtbij voelt, bijna als familie, verhalen die niet hard werden uitgesproken, maar die in hun zachtheid juist zwaarder wogen, die je leerde voelen zonder dat alles gezegd hoefde te worden.
Mijn ouders dragen hen in hun hart, elke dag opnieuw, in hun herinneringen, in hun stil respect, in de manier waarop ze blijven geloven in de waarden waarvoor deze jonge mensen ooit hun leven gaven.
En ik… ik draag die herinnering verder,als een stille erfenis, als iets wat niet van mij begon, maar wel door mij blijft bestaan.
Omdat sommige verhalen niet eindigen,omdat sommige dromen zich niet laten ophangen,maar blijven leven, in de harten van mensen,generatie na generatie.
Dat je afstand neemt van mensen, betekent niet dat je ze haat of dat je veranderd bent.
Soms is eenzaamheid gewoon het thuis van een vermoeide ziel.
Hemingway
Be kind not only to people, but to animals too They feel the hush of sorrow, the sting of pain, and the warmth of love, just as we do.
In every gentle act, the world grows softer, kinder, more whole. Wishing you all a tender, peaceful weekend 🌿
In een tijd waarin landen opnieuw zoeken naar snellere en hardere straffen,
en de doodstraf weer uit de schaduw naar voren wordt gehaald, zelfs met nieuwe of oude manieren om haar uit te voeren,
blijft één vraag zacht maar hardnekkig terugkeren: wie worden wij wanneer wij beslissen over leven en dood?
Juist nu, nu er in de VS wordt gekeken naar uitbreiding van die mogelijkheden,
schrijf ik deze week een column in de VARAgids over de doodstraf.
#varagids
One day, we will forget where it hurt.
We will no longer remember why we cried,
or who it was that broke something inside us.
What once moved through us like a storm
will fade into a distant echo
a whisper without a name.
And then, gently, we will understand:
freedom was never found in revenge,
but in the quiet courage of letting go.
In trusting that everything unfolds
as it is meant to in its own sacred rhythm,
in its own time.
And somewhere within that surrender,
we find ourselves again softer, lighter,the way love always intended us to be.
Rumi(leader of the army of lovers)
