![Równonoc, Jare Gody, Wielkanoc. Czas, w którym życie wygrywa ze śmiercią, a światło z ciemnością. Ten symboliczny moment odrodzenia stał się idealnym tłem dla historii utworu „Wracam”. Oto przekaz, który kryje się za tą kompozycją.Utwór „Wracam”, jak sama nazwa wskazuje, opowiada o powrocie. Nie jest to jednak powrót do przeszłości, lecz do istoty tego, kim byłam, zanim wydarzyły się rzeczy, które nas kształtują. Życiowe doświadczenia tworzą blizny, sprawiając, że człowiek już nigdy nie odbiera świata, ludzi i samego siebie tak samo, jak wcześniej. Choć zmiana jest nieunikniona, nie powinna ona dotykać naszej esencji – rdzenia, z którym przyszliśmy na ten świat.Często pod wpływem traumy tak mocno utykamy w ranie, że ukrywamy prawdziwego siebie pod zbroją, chroniąc się przed cierpieniem. Zapominamy, kim byliśmy, a zranienie zmienia nas w sposób, który odcina nas od naszej natury. Tymczasem uzdrawianie polega na transformacji, a nie na zniszczeniu fundamentu. Nasza pierwotna natura, z którą się narodziliśmy, to najszczersza prawda – nasz „gwiezdny rzut kosmiczny”, w którym zapisane są talenty, zdolności i rola do odegrania na tej planecie.Rolą uzdrawiania jest przekucie rany w wiedzę i narzędzia służące rozwojowi. To proces stawiania zdrowych granic, demaskowania kłamstw, świadomego odczuwania i uważności. To zamiana naiwnego empaty w empatę świadomego, oczyszczanie się z negatywnych przekonań i tworzenie zdrowego pola energetycznego.Kiedy utykamy w ranie, stajemy się ofiarami, zamykamy się i zdejmujemy z siebie odpowiedzialność za własne życie. Prawdziwe uzdrowienie pozwala przetransformować rany tak, by pozostać czułym, wrażliwym i zdolnym do miłości człowiekiem, ale już nienaiwnym.Zmiana, o której opowiadam, dotyczy spojrzenia na rzeczywistość, a nie stłamszenia tego, kim jesteśmy w głębi duszy. To wyciągnięcie lekcji, zmiana schematów zachowań i ożywienie swojego pierwotnego potencjału, by dopełnić przeznaczenia – co nazywam służbą dla świata.Największym darem, jaki możemy przekazać światu, jesteśmy my sami – w naszej najlepszej możliwej wersji.Zdjęcie: Michał Jagiełło#shataqs #wracam #weda #wedy #fenix #feniks #życie #królestwo #powrot]()
Równonoc, Jare Gody, Wielkanoc. Czas, w którym życie wygrywa ze śmiercią, a światło z ciemnością. Ten symboliczny moment odrodzenia stał się idealnym tłem dla historii utworu „Wracam”. Oto przekaz, który kryje się za tą kompozycją.
Utwór „Wracam”, jak sama nazwa wskazuje, opowiada o powrocie. Nie jest to jednak powrót do przeszłości, lecz do istoty tego, kim byłam, zanim wydarzyły się rzeczy, które nas kształtują. Życiowe doświadczenia tworzą blizny, sprawiając, że człowiek już nigdy nie odbiera świata, ludzi i samego siebie tak samo, jak wcześniej. Choć zmiana jest nieunikniona, nie powinna ona dotykać naszej esencji – rdzenia, z którym przyszliśmy na ten świat.
Często pod wpływem traumy tak mocno utykamy w ranie, że ukrywamy prawdziwego siebie pod zbroją, chroniąc się przed cierpieniem. Zapominamy, kim byliśmy, a zranienie zmienia nas w sposób, który odcina nas od naszej natury. Tymczasem uzdrawianie polega na transformacji, a nie na zniszczeniu fundamentu. Nasza pierwotna natura, z którą się narodziliśmy, to najszczersza prawda – nasz „gwiezdny rzut kosmiczny”, w którym zapisane są talenty, zdolności i rola do odegrania na tej planecie.
Rolą uzdrawiania jest przekucie rany w wiedzę i narzędzia służące rozwojowi. To proces stawiania zdrowych granic, demaskowania kłamstw, świadomego odczuwania i uważności. To zamiana naiwnego empaty w empatę świadomego, oczyszczanie się z negatywnych przekonań i tworzenie zdrowego pola energetycznego.
Kiedy utykamy w ranie, stajemy się ofiarami, zamykamy się i zdejmujemy z siebie odpowiedzialność za własne życie. Prawdziwe uzdrowienie pozwala przetransformować rany tak, by pozostać czułym, wrażliwym i zdolnym do miłości człowiekiem, ale już nienaiwnym.
Zmiana, o której opowiadam, dotyczy spojrzenia na rzeczywistość, a nie stłamszenia tego, kim jesteśmy w głębi duszy. To wyciągnięcie lekcji, zmiana schematów zachowań i ożywienie swojego pierwotnego potencjału, by dopełnić przeznaczenia – co nazywam służbą dla świata.
Największym darem, jaki możemy przekazać światu, jesteśmy my sami – w naszej najlepszej możliwej wersji.
Zdjęcie: Michał Jagiełło
#shataqs #wracam #weda #wedy #fenix #feniks #życie #królestwo #powrot
1 month ago
