Estas imaxes foron tomadas no porto de Portonovo ala polo 2020.
Ainda que no seu momento púxenlle outro título, creo que pra min a día de hoxe é algo así coma uns paisaxes familiares.
O mar sempre estivo na nosa familia. Miña nai sempre me conta que cando era pequena ía todas as tardes à ribeira a coller ameixas. Na casa sempre tiñan pescado pra comer e nécoras pra merendar. Miña abuela e miña tía, as dúas Pilares, foron mariscadoras durante moitos anos. Todos os homes pasaban polo mar naqueles tempos, meus avós e tíos foron mariñeiros ao igual que a maioria por daqueles. De todos os traballos que deu o mar a nosa familia, téñolle especial cariño ó labor da miña abuela Manola e miñas tías Patricia e Pilar (esta por parte de pai). As tres redeiras de oficio. O mar foi o sustento naqueles tempos no que para a maioria de famílias da Galiza o que se tiña era o que había.
Pero o mar, así coma nos dá, reclama, márcanos, tanto por dentro coma por fora. É sacrificio e dureza. Os novos xa non queremos traballar pra él, sabemos o que supón, e xa os maiores fixeron todo o posibel para que ó final non tivésemos que facelo.
Agora, ao igual que sucede no noso caso, imaxínome que pra a maioria, aquel o que supuxo un todo é agora mais un recordo que unha realidade. Un vello familiar, xa apiques de ser esquecido.
***************
Hoxe foi a inauguración da mostra que recolle o traballo dos gañadores do premio fotográfico da diputación de Pontevedra destes últimos anos. Poderedes atopar estas fotos, ao igual que as dos meus colegas, no edifico da deputación durante todo este mes de outubro 🌊🌊🌊
Del día de Debut. Súper agradecido a todos los que vinisteis a ese día, a todos quienes lo hicieron posible y a los increíbles modelos por hacerlo tan bien y estar tan guapes 🖤🤍
