Ο έρωτας είναι παντού. Στο μαξιλάρι που μυρίζει. Στην μυρωδιά του καφέ στην κουζίνα. Στην αγκαλιά με την ψυχολόγο μου, συνήθως κάτι πέμπτες. Στις αγκινάρες που βρίσκω στην Καλλιδρομίου καθαρισμένες. Για μένα ο ερωτας είναι η Ζωή. Ή η ζωή είναι Έρωτας. Ο Έρως είναι έρωτας προς το ωραίο. Είναι τα μικρά που είναι τεράστια. Είναι η μυρωδιά σ’ ένα στόμα το πρωί. Είναι τα χωριά μας. Είναι η ντόπα που νιώθω και χοροπηδάω στο σπίτι μόνη μου. Είναι όταν μιλάω μόνη μου σε μια σπουδαία αυγή ή οταν βλέπω άλογα να καλπάζουν. Είναι τα πιάτα που πλένω που σίγουρα έχουν αποφάγια των πιο αγαπημένων μου. Είναι τα χτυπήματα που κάνω με τα κροκς στο παγωμένο αλλά καψουρεμενο πάτωμα του σπιτιού μας. Ειναι το σμουθι που μου πετυχαίνει και βγαίνει παγωτινι. Είναι η Μπέλου που μπαίνει μετα την ανισόπεδη ντίσκο στο κινητό μου. Είναι οι σκοτεινές κουκκίδες που ενώνω και με πάνε στο φως. Είναι κάποιες αγκαλιές που οριακά ανασαίνεις. Είναι το hype που νιώθεις με ένα όνομα στο κινητό σου. Ειναι η σελίδα του βιβλίου που διαβάζω και τσακίζω για να την ξαναδιαβάσω αλλά τελικά την φωτογραφίζω γιατί πιο πιθανό να τη διαβάσω έτσι. Είναι ορισμένοι ευλογημένοι οργασμοί. Ειναι η καψούρα να βλέπεις εναν άνθρωπο όταν γελάνε τα μάτια του. Ο Ερωτας είναι ο μέγας δαίμονας.
Ε ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ;
Ο Έρωτας είναι το σώμα σου μέσα στο ερπετό. Τρομερός Έρωτας. Γεμάτος τρόμο; Φοβερός Ερωτας. Γεμάτος φόβο; Δαίμονας που δεν με φοβίζει. Αλλά γεμάτος με γεμίζει.-
Γιος της Πενίας και του Πόρου δεν εγραψε ο Πλάτωνας; Ο έρωτας έχει στέρηση. Δεν είναι ασφαλής. Ασφαλής είσαι μόνος σου. Δεν είναι πλούσιος. Πλούσιος είσαι μόνος σου. Γιατί να είναι σοφός; Σοφός είσαι μόνος. Γιατί να μην είναι Τραχύς; Ελεύθερος; Γιατί να μην τρέχει σε λιβάδια με καφέ κουρέλια στον ήλιο; Γιατί να μην έρχεται ορμητικός σαν στρόβιλος; Γιατί να μην σε κυνηγάει με τα βέλη του γεμάτος σαγήνη; Τον φαντάζομαι άντρα μάγο, σοφιστή και ξυπόλυτο.
Αν τον φαντάζεσαι γυναίκα, τότε σίγουρα κοιμάται ριψοκίνδυνα γυμνή στα σαγόνια του αλιγάτορα.
Πλάτωνα ρώτα τον Σωκράτη πώς τιμωρείται αυτός που δεν βλέπει τον Έρωτα παντού;
🪲🍌
#moanagoeswild #sanefathgoesbananas #findpeopletoinspireyou #eros #33181
One of my fav photos ever by @nikzik
Σε μια χώρα που μιμείται το trend σε ταχύτητα φωτός απ την στιγμή που υιοθετείται, την διαφορά δεν την κάνει ούτε ο πελάτης ούτε το level του luxury. Την κάνουν οι άνθρωποι. Οι πίσω, οι μπρος και πώς αυτοί μπορούν να γίνουν ομάδα.
Η καρδιά μου θα ανήκει πάντα σε στρογγυλά τραπέζια με συγχρονισμένα βλέμματα, με ανθρώπους που συστήνονται χωρίς ιδιότητες, ανθρώπους που δεν πετάνε φαί.-
Εχω ΚΑΨΟΥΡΑ με τους όμορφους ανθρώπους. Αυτούς, δηλαδή, που σέβονται τα όρια, που γελάνε με τα μάτια, που σκύβουν για να ανέβεις ακόμα και με τακούνι. Που ξέρουν ότι παίζει να ματώσει λίγο το χέρι αλλά λένε χαλάλι ελεναρα καβάλα την φοράδα.
Οι δημιουργικές ιδέες όλων των creatives ΔΕΝ είναι όλες δημιουργικές. Πώς να το κάνουμε; Φρακάρει ο εγκέφαλος μας. Η Ελλάδα αντιγράφει σε ταχύτητα φωτός τον πρώτο που αντέγραψε. Συνεπως, ούτε εφηυραμε την πυρίτιδα ούτε αλλάξαμε την ιστορία.
Αλλάζει, όμως, η ιστορία της ζωής του καθενός αν ανταμώσει έστω έναν άνθρωπο που θα τον σφηνώσει στην καρδιά.
Υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία οταν ενώνονται ξένοι στην δουλειά να δημιουργηθεί μια σχέση; Οχι για το γαμω ινστα, ούτε τα στοριζ, ούτε τους ίδιους κ τους ίδιους που κουτουλας παντού. Αλλα να μπορώ να σε βλέπω και να μη μου την δίνεις, να σ αγκαλιάζω δεξιά, όπως σε βλέπω, καρδιά με καρδιά. Να σέβομαι τα σύνορα στα όρια σου αλλά να έχει ροή όταν απαιτείς να το κάνω κ εγώ για τα δικά σου.
Το σφηνωμα για μένα είναι ακριβώς και σ αυτό, το ανάποδο, στο αν μπορω να της βγάλω το αρχέτυπο της άγριας γυναίκας. Κ αν δε μπορώ, να έχει το «δικαίωμα» να με κοιτάξει και να μου πει: thank you, next. Και αυτό να είναι οκ. Γιατί έχει χαοτική διαφορά να πεις την αλήθεια ΣΟΥ με το να πετάξεις το σκατο σου στη μούρη του άλλου.
Ευχαριστω και ευγνωμονώ τα τραπέζια που δεν είναι απλά στολισμένα για το story του πελάτη στο insta. Τα τραπέζια που δεν ξέρουν τι σημαίνει small talk αλλά λειτουργούν αυθόρμητα , ομόρρυθμα , ισότιμα , ελεύθερα και «συγχρονικά» σαν ομαδικός ψυχοθεραπευτικός κύκλος.
ΝΑ ΜΙΛΑΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΙΖΕΤΕ,
Έλενα
ΠΟΥ ΝΑ ΧΑΣΩ ΕΓΩ Μ’ ΑΥΤΟΥΣ;
Τα μάρμαρα στο φως αντιφεγγίζουν σε ποιο ταξίδι σ’ έχω ξαναδεί;
Τεράστια ευλογία να δουλεύεις με άνδρες που έχουν κατορθώσει να αναπτύξουν την θηλυκή τους ενέργεια.
Είθε όταν τους ανταμώνουμε στην ζωή, να τους σφιχταγκαλιάζουμε.
Όσοι άνδρες με ακολουθείτε και δεν καταλάβετε τι έγραψα, ΞΕΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ με.
Όσες γυναίκες με ακολουθείτε και δεν καταλάβατε τι έγραψα, ΔΙΑΒΑΣΤΕ έστω. ΨΥΧΑΝΑΛΥΘΕΙΤΕ έστω.
ΜΑΛΑΚΩΣΤΕ. ΠΑΙΞΤΕ. ΜΙΛΗΣΤΕ!
«Στα χέρια σου αφήνω το τιμόνι
κι η πιο μεγάλη νύχτα ξημερώνει!»
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΛΑ,
Έλενα
Ξεκινάω τα posts με ένα απόγευμα που σχεδόν έκανα τον Σταυρο στρειτ. Δε νομίζω να έχω περισσότερες φωτο μου από κάποιο μέρος. Τις βλέπω, εγκλωβιζομαι και δεν ανεβάζω τίποτα τόσες μέρες. Ασε που για να γράψω θέλει έμπνευση. Η έμπνευση, θέλει χρόνο. Ή πόνο. Εγώ τώρα δεν έχω κανένα απ’ τα 2.
BTS από τη διαδρομή μας γύρω απ την καστροπολιτεία. Τα παιδιά πίστευαν ότι θα τα πάμε για κρασακια & σουσουδακια αλλά εδώ το crew είναι για bootcamp.
Εγώ γυμνάζομαι κάθε μέρα & πάλι φαντάζει λίγο μπρος στο τι κάνουν τα αγόρια μου. Ο ένας Ironman, ο άλλος πέφτει από ελικόπτερα, ο άλλος τρίαθλο, ο άλλος 100σταθλο.
Η εμμονή μου για τα γλυκά χωρίς ζάχαρη δεν είναι για να λέμε αστεία στην παρέα και για να ανεβάζω κοιλιακούς (όταν ξαναφανούν) κ συνταγές.
Είναι γιατί η Ελλάδα βγήκε πρώτη στην παιδική παχυσαρκία. Ειναι γιατί ποτέ κανείς δε μας έμαθε τη σύνδεση της ασθένειας με την κρυσταλλική ζάχαρη. Είναι γιατί αν ρωτήσεις για καρδιαγγειακές νόσους θα σου πουν ΟΛΟΙ χοληστερίνη & κάνεις ζάχαρη.
Δεν είναι ο κωλος πού θα δείξω στον Κάρολο, είναι οι αποφάσεις που παίρνουμε για το πώς ζούμε: από τα καταναλωτικά αγαθά, το μεσημεριανό μέχρι τον γκόμενο.
Το wellbeing δεν ειναι μια ινστα-λεξούλα που ανέβαζε το hype όταν τρενταρε. Δεν ειναι πώς ζει η λοκο Έλενα με λυμένα προβλήματα. Ειναι να διαλέγεις τις μαχες και να επιλέγεις τι βάζεις μέσα σου (απο κάθε άποψη).
Αν η μέγιστη προσπάθεια που έχεις κάνει για σένα είναι να κουμπώσεις μια ένεση & να γράψεις στο ινστα ποσο εφετο αγάπησες τον εαυτό σου, είναι μια πορεία ζωής & αυτη.
Αν δίνεις στο παιδί σου σνακς «χωρίς γλουτένη» αλλά τιγκα ζαχαρη, είναι επίσης μια στάση ζωής. Αν γίνεις ένας τρελός που δεν έχει ζωή αλλά μετράει θερμίδες, είναι μια στάση ζωής. Αν καταναλώνεις BFY προϊόντα ή στηρίζεις κάποιον που βοηθά και λίγο τον πλανήτη, είναι μια στάση ζωής.
Στάση ζωής είναι που πήγαμε για «ορειβασία» που λέει και ο Γιώργος, και μετά φάγαμε τοπ ελληνικό φαΐ σ’ ένα μαγικό κάστρο. Στάση ζωής είναι που κάνω ακόμα αικος και γράφω αυτά. Δε το παίζω ξύπνια. Εξυμνώ και τιμώ τα δικά μου όρια που ενίοτε αποφασίζω να ΑΥΤΟ-ΠΑΤΗΣΩ. Και είναι κ αυτό μια ξεκάθαρη στάση ζωής.
ΝΑ ΜΙΛΑΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΙΖΕΤΕ,
σανελφαθ
April’s Homes.
Όσοι με συναναστρέφονται μόνο κοινωνικά δεν ξέρουν πόσο ριεργη είμαι στη ζωή μου. Πόσο προτιμώ να ταξιδεύω μόνη, απ το να υπάρχει στην παρέα κάποιος που όταν τον βλέπω δεν μου βγαίνει να τρέξω να πηδήξω πάνω του από χαρά.
Οι άνθρωποί μ ξέρουν την δυσκολία μου να μπαίνει άκυρος κόσμος σπίτι μου. Μου λένε θα πάμε για ποτό με τον Χ που έχω να τον δω από το 16 που είχε γίνει αυτό οπότε δε σου λέω καν γιατί δεν θα έρθεις.
Καλά, δεν συζητώ να έχεις κάνει κακό σε άνθρωπο που αγαπώ. Τώρα, αυτά τα λέμε για απλούς άσχετους ανθρώπους. Αν μπεις σε ανήθικο list χωρίς αξιακό σύστημα, φιλάκια στα κλαράκια.
Οτι δεν πηγαίνω σε events, με ζημιώνει στην δουλειά μου. Εχω, όμως, αδιανόητη απόκρουση στο small talk. Να λέμε για να λέμε. Φρασούλες αγάπη τέλεια, πάμε για καφέ. Αν θέλαμε ρε αγάπη δεν θα τον είχαμε πιει γμτσπ; Κ εδώ δε μιλάω για συχνότητα. Μιλάω για ξεγύμνωμα!
Ίσως επειδή αυτή η μπουλντόζα πρέπει να αράζει, ίσως γιατί η δουλειά μας έχει τόσο μιλητό που πρέπει να σκάσεις για να μπορείς να ανασάνεις. Ισως γιατί η υπερ διέγερση από φύση, απαιτεί γείωση από θέση.
Σίγουρα η φωτιά μου χρειάζεται νερό & της το δίνω. Θεραπεία, ανάσες, κύκλους μοιράσματος, λιβάνια από κάθε θρησκεία, ενεργειακές θεραπείες, ποίηση. Χρόνο και χώρο.
Εχω πολύ ξεκάθαρη θέση στα όρια μου. Οπως ότι αν δε φάω όταν πεινάω ή αν δε γυμναστώ, βλέπεις ένα άλλο ελενακι. Η γυμναστική για μένα δεν είναι μόνο για να κάνω ένα κοιλιακό που φλεξαρει αλλά βιολογική λειτουργία. Αν δεν κάνω νιώθω σα να μην έχω πάει τουαλέτα.
Έτσι αν με πιέσεις με 10 κλήσεις ή με ανούσια γκρινια, οι τοίχοι μου μεγαλώνουν. Αν εισβαλλεις χωρίς να έχω δέσει τα σκυλιά, υποφέρω.
Μου αρέσουμε ελεύθεροι. Ολοι, ομως. Δεν το διεκδικώ μόνο για μένα. Αλλά και για κάθε εσένα. Είμαι περήφανη αν μπορώ να σε κάνω να ανθίζεις.
Τα σπίτια μου τον Απρίλη ήταν πολλά. Μεξικό, Περου, ΝΥ, Αθήνα, Κρήτη και Μυτιλήνη. Νιώθω ευλογία γιατί σε όλα, όσο μικρά ή μεγάλα, ήμουν ζεστή, χορτασμένη και πάνω απ’ όλα ΕΛΕΥΘΕΡΗ.
Μην μικραίνεις για να χωρέσεις στο μικρό. Αλλά μην κρύβεις κ τον ελέφαντα επειδή πλαγιάζεις στο τεράστιο!
Καλό άνθισμα ζουζούνια,
Ε
Πρώτη φορά στο νησί του Τέντυ, της Αννούλας και του Μανώλη.
Είδα το άγαλμα στην φωτο που της φιλάει τα γόνατα και μου ήρθε αυτός που γράφει για την αγάπη με τρόπο που δεν γράφει κανείς:
«Α, θάθελα να φιλήσω τα χέρια του πατέρα σου, της μητέρας σου τα γόνατα που σε γέννησαν για μένα να φιλήσω όλες τις καρέκλες που ακούμπησες περνώντας με το φόρεμά σου, να κρύψω σαν φυλακτό στον κόρφο μου ένα μικρό κομμάτι απ’ το σεντόνι που κοιμήθηκες.
Θα μπορούσα ακόμα και να χαμογελάσω στον άντρα που σ’ έχει δει γυμνή πριν από μένα, να του χαμογελάσω, που του δόθηκε μια τόση ατέλειωτη ευτυχία.
Γιατί εγώ, αγαπημένη, σου χρωστάω κάτι πιο πολύ απ’ τον έρωτα, εγώ σου χρωστάω το τραγούδι και την ελπίδα, τα δάκρυα και πάλι την ελπίδα. Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.»
Στο άλογο και στο νερό, αισθάνομαι KAMA MUTA. Δυνατή, ερωτευμένη, γειωμένη και πάνω απ όλα, ελεύθερη.
Είθε να έλκουμε αυτούς τους άντρες που γράφει ο Λειβαδιτης. Είθε να αγαπάμε αυτούς που σου χαρίζουν φεγγάρια. Που δεν τους αγχώνει αν μοιάζεις με πυρηνική βόμβα. Που ωθούν τα ταλέντα σου χωρίς κόμπλεξ. Που καμαρώνουν την ομορφιά σου. Μέσα έξω. Που παλεύεις μαζί τους για κάτι μεγαλύτερο απ την παρταρα σου. Που πλάι τους νιώθεις πιο ελεύθερη, πιο ατίθαση, πιο ΜΕΡΑΚΛΙΝΑ. Αυτούς που σιχαίνονται τους φασιστές. Αυτούς που σου φιλάνε τα γόνατα. Αυτούς που σου τραγουδούνε: πως όταν γελάς ανθούνε τα κλαδιά!
Κ αν κάποια βρει αυτόν που χαμογελάει σε όλους που την είδαν γυμνή πριν από εκείνον, ας σκύψει και ας του φιλήσει κι αυτή τα γόνατα.
Στον αγώνα Μυτιλήνη ή Κρήτη, με Αννουλα και Teddy, θα κλείσω με Σαμολη για να κερδίσει η Σελήνη:
«Να χω τον έρωντα δεξά να τραγουδούμε ΟΜΑΔΙ , για κείνη απου μ’άφηκε μες την καρδιά σημάδι.
Που ναι του ήλιου αδερφή και του Απρίλη κόρη, του κάμπου κίτρολεμονιά και έρωντας στα όρη.
Κι οντε θα βγει στη βόλτα τζη με το πιτίδιο ζαλο, ΤΟ ΒΑΝΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΣΕ ΤΑΡΑΧΤΑ ΜΕΓΑΛΟ!»
Την απύθμενη αγάπη μου,
Ε
Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα
Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή Έχω ρίξει μες στ’ άπατα μιαν ηχώ Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ
Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.
Έτσι μιλώ για σένα και για μένα.
Επειδή σ’ αγαπώ και στην αγάπη ξέρω Να μπαίνω σαν Πανσέληνος, από Παντού
Πάντα εσύ τ’ αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ
Επειδή σ’ αγαπώ και σ’ αγαπώ
Πάντα εσύ το νόμισμα και εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει:
ΝΑ ΦΩΝΑΖΩ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΧΤΥΠΑ Η ΦΩΝΗ ΜΟΥ
ΝΑ ΜΥΡΙΖΩ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΚΑΙ Ν’ ΑΓΡΙΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο Δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
Να μιλώ για σένα και για μένα.
ΝΑ ΜΙΛΑΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΙΖΕΤΕ,
Έλενα
Οδυσσέας δηλαδή. Οχι Έλενα. Και δη, Μονόγραμμα. Φαντάζει σαν τα captions που βάζει όλη η χώρα ταυτόχρονα σε κάποια εθνική εορτή με το καραβι, την ελιά κ την Ελλάδα που ξαναχτίζουμε; Μπορεί. Με νοιάζει; Καθόλου.
Μάλλον γιατί από το κρεβάτι αυτό εδώ ακριβώς που τώρα γράφω, είναι η θάλασσα στα πόδια μου, τα άλογα εκεί που φτάνει το δεξί μου χέρι και λίγο αριστερά της καρδιάς μου ένα τραπέζι με ανθρώπους που αγαπιούνται μέχρι τέλους. Αυτό ορίζει στο λεξικό της δικής μου καρδιάς λίγο πιο σωστά τον παράδεισο.
🫂
Shooting for the sexiest vessel of @technohull
-after the one we made with Aimé Leon Dore. Not because it’s less sexy but because I’m loyal to my big crushes 🫣
Θα ξαναγράψω Καββαδία να τον εμπεδώσετε. Κι αν βρείτε ποτέ καμιά γυναικάρα να σας απαγγείλει αυτους τους στίχους κουνήστε την κεφάλα σας, γιατί σίγουρα ήσασταν THE CRUSH:
“Θὰ μεταλάβω μὲ νερὸ θαλασσινὸ
στάλα τὴ στάλα συναγμένο ἀπ᾿ τὸ κορμί σου
σὲ τάσι ἀρχαῖο, μπακιρένιο ἀλγερινό,
ποὺ κοινωνοῦσαν πειρατὲς πρὶν πολεμήσουν.”
Μὲ πορφυρὸ στὰ χείλη μου κοχύλι σὲ προστάζω.
Στὸ χέρι τὸ γεράκι σου καὶ τὰ σκυλιὰ λυτά.
Ἀπάνωθέ μου σκούπισε τὴ θάλασσα ποὺ στάζω
καὶ μάθε με νὰ περπατῶ πάνω στὴ γῆ σωστά.»
Δεν θέλω να γράφω ποτέ πολλά λόγια μετά από αυτόν τον στίχο, για να μένει αυτός στο τέλος αλλά οφείλω να πω ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στην ομαδάρα αυτήν, στον θεό Ήλιο που βγήκε ολόλαμπρος, στον Νίκο Καββαδία και στην Αννίτα μου που μόλις μου έστειλε το σωστό κλείσιμο:
“there are so many mediocre things in life and love cannot be one of them.-“
Μετά από το πρώτο ξυπνητήρι που δεν άκουσα, ένα τηλ στην τροχαία να με μαζέψει, μια οδική που πρώτη φορά ήρθε στην ώρα της, μια φραγή στο τηλ, 2 κλήσεις για ταχύτητα και 7 zoom calls, όνειρα γλυκά μωράκια.
Ροτζερ,
Σανελφαθ
Ξεκίνησα να μη βάζω παραπάνω φιλοδώρημα στον ταξιτζή που με περιμένει να μπω σπίτι αλλά να βάζω λιγότερα αστέρια αν έφυγε πριν μπω.
Καταντήσαμε να χειροκροτούμε τα αυτονόητα. Οποιος αντιδράσει, μπράβο. Οποιος είναι ευγενής, ουαου. Οποιος κόψει έναν ανήθικο, ξανά ουαου. Όποιος δεν κουτσομπολέψει, τρελός. Οποιος δεν είναι δοσίλογος, καλέ ποιος είναι αυτός;
ΧΥΔΑΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
Γιατί χυδαίες λέξεις δεν υπάρχουν.
ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΦΛΕΒΕΣ!
Ενίοτε όταν γράφω, ανεβαίνει ο παλμός μου με τις ίδιες μου τις λέξεις. Νιώθω σαν τις φιγούρες στα παιδικά που το κεφάλι τους γίνεται κόκκινο κ σκάνε.
Αυτός που μου κάνει μποξ όταν μου λέει χτύπα με σα να με μισείς, σκέφτομαι κάθε φορά που βαράω «μα δε σε μισω». Σα μικρό παιδί. Χθες βράδυ καθώς περπατούσα απ’ το μαγαζί του Νίκου στο Κολωνάκι στο σπίτι μου στο Νέο κόσμο σκεφτόμουν πώς αν ορμούσε κάποιος θα έριχνα τελικά αυτό το γροθιδι που θα του έσπαγε το σαγόνι;
Κάθε φορά που φοβάμαι στο δρόμο περνάνε παντα οι ίδιες σκέψεις: γιατί όλες δε μάθαμε αυτοάμυνα μικρές, μήπως αγοράσω τα μπρελόκ με τ’ αυτιά τα σιδερένια. Μετά περνάνε σαν ταινία τα αδιανόητα ριλς που μου πετάει ο αλγόριθμος με παιδιά ή κορίτσια που κινδυνεύουν κ δεν κάνει κανείς μπάσταρδος τίποτα. Δεν κουνιούνται καν.
Κ εμφανίζεται ο ένας ο ερμος που κάνει ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ κ κλονιζόμαστε. Κ κλαίω κ το κάνω ριποστ κ το βάζω 30 στοριζ. Κ ενώ πάντα τα κάνω άσπρα κ μικρά μικρά, που αν έχεις πρεσβυωπία κάνεις 2 λεπτά να δεις τι γράφω, ξαφνικά τα κάνω τεράστια και κόκκινα, με κάτι ιμοτζι που πιάνουν το μισό στορι. Κ γράφω κομεντς θαυμασμού κ λατρείας στον ερμο αυτό τον άγνωστο άνθρωπο που ήταν απλά ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
Σε καμία περίπτωση δε σταματώ να υποκλίνομαι σε εκείνον, αλλά βαράω τις καμπάνες που μας κλείσανε τα στόματα. Που είναι νορμαλ να σχολιάσουμε αν ήταν βίζιτα η 19χρονη, αν οι 63M ήταν unique users, αν έχω στρασακια στα νύχια, αλλά ΔΕΝ είναι νορμαλ να κινδυνεύει να πεθάνει η άλλη δίπλα σου κ να ανοίξεις το ρημάδι σου.
Γιατι αν από παιδί βλέπεις στον «ξύπνιο» σου φωτιές κ φτύνεις, είσαι ή τρελή ή προνομιούχα.
Δε με νοιάζει αν γίνεις εθελοντής πυροσβέστης. Με νοιάζει αν ανοίξεις το στόμα σου. Κ ας είναι για να ρίξεις 2 σταγόνες σάλιο έστω σε μια γαμω φωτιά.
Ε
