Zevenentwintig vandaag en we staan er maar matigjes voor, ofzo.
Waar ik in mijn vorige existentiële verjaardagspost nog enthousiast aankondigde dat ik naar Tilburg zou verhuizen en daar eindelijk buitenplanten zou kunnen houden, heeft 8 maanden later geen enkele buitenplant ooit mijn balkon gezien en verhuis ik over een paar weken toch weer terug naar Breda (na maandenlange onzin, 2 advocaten en héel veel mails).
Daarnaast voel ik me een beetje stuurloos. Er zijn mogelijkheden zat, relatief onbelangrijke dingen die ik nog wil/moet doen, maar weinig dat me echt drijft- waarvan ik écht denk; dit gaan we doen.. voorbij een bizar vooruitzicht als 'Europa doorkruisen op de fiets'. Dat kan op dit moment ook helemaal niet want ik trap mijn fiets steeds aan gort.
Maargoed, de zon schijnt weer, drukke dagen bij de Intratuin zijn leuker dan rustige dagen, de rozemarijn bloeit, de camelia's zijn er alweer bijna klaar mee en 'Thea' snauwt met regelmaat dat ík voor haar moet bepalen wat ze in haar tuin gaat planten, terwijl 'Ronald' afdruipt om onze massa's kabouterbeeldjes te aanschouwen. Gelukzalig.
Concluderend: luister naar de vogeltjes, lees dat boek dat al honderd jaar in je kast ligt te vergaan, onderstreep die zin die je waardeert, ook als je niet meteen begrijpt wat er staat, fiets tot je er duizelig van wordt, loop tot je voeten voelen als een zak-met-middenvoetsbeentjes in plaats van.. gewoon een voet, en probeer jezelf te voeden met gáve shit, in plaats van de eindeloze stroom aan nare shit.
Groetjes!
📸: @irismvanderknaap
🏆🏆🏆 Congratulations to PHOTOGRAPHY WINNER - Global Creative Graduate Showcase 2025!!
Congratulations to Lourens Reinalda @rendierman
graduate in Photography, Film & the Digital BA from St. Joost School of Art & Design @st_joost - winner of the Photography category in the @artsthread Global Creative Graduate Showcase 2025
Direct 🔗 here or from image 🔗 in bio!
🌟🌟
"If you have a hard time distinguishing between our visual spectrum’s three primary colours, you’re considered colourblind. But there are animals and insects that see a multitude of colours more than we do, making us the colourblind ones. Colour in itself is actually an entirely relative thing. Trees aren’t objectively green, nothing is.
"To explore this idea, I converted my camera to see both infrared and ultraviolet light, while my search for the beauty inside of -or radiating from- a tree evolved into a search for something bigger, something more: the world beyond the trees."
Follow @artsthread and @globalcreativegraduateshowcase to see all the winners!
Voor het eerst sinds mijn afstuderen weer eens de camera uit de kast getrokken, met Paul het Amsterdamse bos onveilig gemaakt en de zich-daar-bevindende triatleten nèt niet in de weg gelopen.
En dan ben je opeens 26 (in rendierjaren al zo'n 2,5x ruimschoots m'n levensspan voorbij) en nog altijd lijdend aan een sterk staaltje 'mean world syndrome'. Ik ben gelukkig al maanden niet meer bang om op straat zomaar unprovoked lekgestoken te worden, maar de tendens om de overkoepelende wereld als 'naar' te zien is er moeilijk uit te slopen. Vandaar mijn alom bekende vlucht naar het bos en de bomen, want: minder mens, meer beter. Een beetje misantropie kan geen kwaad, zeg ik altijd maar.
Goed, ik begon al aan een tamelijk deprimerende volgende alinea, maar dat is toch alleen maar een zichzelf-vervullende-profetie (bekt toch minder lekker he?) dus misschien maar beter van niet. Ja, de wereld staat in de fik, maar dat betekent ook dat je bijna weer een t-shirt aan kan. De bomen worden weer groen, ik verhuis na mijn afstuderen naar Tilburg waar ik éindelijk buitenplanten kan gaan houden #grotewinst, aangezien menig Thuja en Picea na mijn hoogmoed ("Ahjoh, genoeg licht. Da kan wel") gesneuveld in mijn raamkozijn.
Het is dus niet allemaal verschrikkelijk en hopeloos. En als het wel -consistent- zo voelt, dan is het misschien tijd om er met iemand over te praten. Ik weet echt beter, maar ik blijf onderschatten hoe waardevol praten kan zijn. Over het leven, je hobbies, die vlinder op dat blaadje, de dingen die je niet dénkt maar wel voélt, dat ongetemde verdriet dat nog altijd ergens sluimert, de weggestopte frustratie over de man die nét voor jou die open zelfscankassa kaapte. Of juist die keer dat een mevrouw in de Intratuin zei dat je mooi haar had, of de vermolmde plastic geodriehoek uit je middelbare-schooltijd ergens opgraven, of je koptelefoon afzetten tijdens je boswandeling en geen mensen of auto's, maar vogels horen.
Mooi man.
Lief zijn voor elkaar.
Ik trek alle rariteiten uit de kast voor m'n afstuderen, het is ongekend. Even een deuntje in elkaar geknetterd.
Na een fantastische donatie van het Cultuurfonds zijn we op 2/3e van het streefbedrag beland. De dankbaarheid giert door m'n aderen, maar we zijn er nog niet!
Echt. Alle kleine beetjes helpen. Een eurootje hier, een vijfje daar. Allemaal goud waard. Ohja, en als ik m'n doel niet haal, dan krijg je ook gewoon je geld weer terug! Scheelt ook weer.
Link in bio, you know the deal 🌲🫎💌
Ome DUO is weer gestort en dat betekent dat je (even) financieel stabiel genoeg bent om mij te helpen afstuderen door mijn crowdfunding te steunen! 🫎
Meer zien? Linkie in de bio.
Vragen? Stuur een berichtje.
Delen? Mag altijd.
