บันทึกถึงตัวฉันเองในวันเกิดปีที่ 28 เป็นปีที่เรารู้สึกว่าชีวิตผ่านไปแบบเรียบ ๆ ไม่หวือหวา เมื่อเทียบกับปีก่อน ๆ ไม่ได้ทำงานจนอดหลับอดนอนมากเหมือนแต่ก่อนเท่าไหร่ แต่กลายเป็นว่าก็ยังนอนน้อยเหมือนเดิม แค่เพราะรู้สึกว่าเวลาที่นอกเหนือจากการทำงานยังได้ทำในสิ่งที่ชอบไม่มากพอ ช่วงหลังมาแทบไม่ได้ดูหนังเลย เรื่องที่ดูค้างไว้ล่าสุดก็ยังคงค้างไว้แบบนั้น และกลายเป็นคนที่ชอบฟังพอดแคสต์เฉยเลย ทุกวันนี้เวลาขับรถไปไหนแทบไม่ได้เปิดเพลงฟัง กลับจะต้องเปิดพอดแคสต์เรื่องที่สนใจฟังตลอด สำหรับเราปีนี้รู้สึกว่าเป็นปีแห่งการสูญเสียและการเริ่มต้นใหม่ในหลาย ๆ อย่าง รู้สึกได้ว่าเริ่มสูญเสียบุคคลรอบตัวไปเรื่อย ๆ ทั้งเพื่อนเก่าที่เมื่อก่อนอย่างน้อยยังพยายามทักกันบ้างว่าเดี๋ยวนัดเจอกัน แต่ก็ค่อย ๆ ห่างหายกันไป ทั้งเพื่อนใหม่และเพื่อนร่วมงานที่เจอกันผ่านมาแล้วก็ผ่านไป แต่ก็คงเป็นเรื่องธรรมดาแหละเนอะ และปีนี้ขนุนก็ได้เริ่มต้นการเดินทางไปพักผ่อนแล้ว หนึ่งในครอบครัวที่ถึงเวลาต้องจากกันไปไกลแสนไกล หวังว่าสักวันเราคงได้พบกัน ณ ที่ใดสักที่หนึ่งนะหนุน คิดถึงเสมอนะไอ้อ้วน ปีนี้เราได้เริ่มต้นใหม่กับอะไรหลายอย่าง หลังจากที่บ่นมาตลอดทุกปีเรื่องอาชีพการงานที่ทำอยู่ว่าไม่เคยชอบแม่งเลย ปีนี้ยังยืนยันคำเดิมว่าก็ยังไม่ชอบแม่งอยู่ดี ไองานเป็น Gaffer จัดแสงในกองถ่ายเนี่ย เบื่อแม่งฉิบหาย แต่ก็ยังทำต่อไป ไม่รู้จะไปทำอะไรเหมือนกัน ถ้าทำอยู่ตรงนี้อย่างน้อยก็ยังมีรายได้และได้ช่วยให้น้องในทีมมีงานทำสร้างเนื้อสร้างตัวกันด้วย แต่รู้สึกได้ว่าปีนี้แอบพยายามคิดที่จะหาอะไรอย่างอื่นทำมากขึ้น เริ่มจริงจังมากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่แน่วันนึงอาจจะหนีไปทำอย่างอื่นได้จริง ๆ สักที เรื่องใหม่อีกเรื่องคือปีนี้ได้เริ่มพยายามหางานอดิเรกทำ ทั้งการซื้อ Warhammer 40K มาจนจะ 2,000 แต้มพร้อมเอาไปเล่นตั้งนานแล้ว แต่ทำสีไม่เสร็จสักทีดองไว้หลายเดือน ไม่รู้จะได้เอาไปเล่นเมื่อไหร่ ทั้งซื้อปืนบีบีกันกับอุปกรณ์ที่อยากได้มาเป็นปีแต่พึ่งได้ไปเล่นเมื่อไม่นานมานี้ ทั้งซื้อการ์ดจอใหม่อัพคอมใหม่ จะได้เล่นเกมที่อยากเล่นสักที ถึงจะว่างเล่นบ้างไม่ว่างเล่นมันบ้าง แต่โดยรวมแล้วทั้งหมดนี้ก็ทำให้รู้สึกว่า ช่างแม่งมันไอ้ความรู้สึกที่ต้องทำงานที่ไม่อยากทำ ทำไปเถอะ หาตังค์มาใช้ทำสิ่งที่ชอบก็พอ เรื่องใหม่เรื่องสุดท้ายที่นึกออก ปีนี้ได้เริ่มต้นใหม่กับใครคนนึงหลังจากที่อยู่คนเดียวมานาน อยากจะบอกว่ายินดีที่ได้รู้จักนะ ขอโทษด้วยที่เป็นคนที่ชินและชอบอยู่คนเดียวบ่อย ๆ แต่จะพยายามปรับตัวแล้วเรียนรู้ที่จะอยู่ด้วยกันไปให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้นะ ขอบคุณมาก ๆ นะครับ

ขอให้ทุกวันคุณตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่ได้เป็นคนที่ถูกรักอยู่ตลอดเวลา และไม่รู้สึกเหงาโดดเดี่ยวตัวคนเดียวเลยสักวัน :)

หากวันใดวันหนึ่งมนุษย์ต้องใช้ชีวิตอยู่ในอวกาศที่สภาวะไร้แรงโน้มถ่วง เราจะวิวัฒนาการไปเป็นอย่างไรกันบ้างนะ ร่างกายที่เบาแสนเบาจะยังสามารถกักเก็บหัวใจที่หนักแน่นพอที่จะฝันอยู่รึเปล่า หรือความฝันจะเบาบางตามลงไปด้วยนะ อย่างน้อยในตอนนั้นการเป็นนักบินอวกาศอาจไม่ใช่ความฝันของใครหลายคนอีกต่อไปแล้ว ในความมืดมิดที่แสนห่างไกลจะยังมีวิวท้องฟ้ายามอาทิตย์อัสดงและแสงแดดยามเย็นอันแสนอบอุ่นให้เราได้ยืนมองและคิดถึงใครบางคนอยู่รึเปล่า และหากเราวิวัฒนาการไปไกลจนสามารถยืดอายุร่างกายให้มีชีวิตยืนยาวได้เป็นพันเป็นหมื่นปี หัวใจของเราจะมีวันหมดอายุบ้างมั๊ยนะ คนเราจะสามารถรักหรือแอบรักใครบางคนได้ยาวนานสักกี่ปี หัวใจจะทำปฏิกิริยากับความหนาวเหน็บของห้วงเวลาแล้วกลายสภาพเป็นมวลก้อนน้ำแข็งที่แสนเย็นชารึเปล่านะ สุดท้ายแล้วในอนาคตอันไกลแสนไกลจะเป็นอย่างไร คำถามเหล่านี้ก็จะเป็นเพียงแค่ความสงสัยของมนุษย์สักคนหนึ่งในวัยเพียงหลักสิบและดูแล้วคงอยู่ไม่ถึงร้อย ที่หัวใจยังเต็มไปด้วยความรัก ความคิดถึง ความเสียใจ ความฝันที่เลือนลาง และไม่เคยคิดที่จะพูดมันออกไปให้ใครได้รับรู้เลย

หากในวันนั้นฉันเลือกทางที่แตกต่างไปจากตอนนี้ ตัวฉันจะเป็นยังไงบ้างนะ จะเป็นคนบ้างานเหมือนเดิมรึเปล่า จะยังเป็นขี้เหล้าเมาร้องไห้คนเดียวในห้องตอนดึกเหมือนเมื่อก่อนมั๊ย จะพยายามเลิกบุหรี่เพื่อใครสักคนรึเปล่า จะเป็นคนที่ใครหลายคนบอกว่าเก่งอย่างนั้นเก่งอย่างนี้ ทั้งที่จริงข้างในตัวฉันมันรู้สึกกลวงไปหมดเลยแบบเดิมมั๊ยนะ ในหัวใจจะยังมีกำแพงที่แข็งกระด้างหรือเลือกที่จะทำลายมันแล้วหาเรื่องใส่ตัว จะเป็นแบบไหนกันนะ ตัวฉันในอีกทางเดินหนึ่งที่แตกต่างจะมีความสุขมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้มั๊ยนะ แต่ถ้าหากฉันย้อนเวลากลับไปได้ ก็ขอเลือกที่จะไม่แก้ไขอะไรอีก เพราะทางที่เลือกเดินอยู่ตอนนี้ทำให้ฉันได้พบคุณ เผลอรู้จักคุณไปแล้วสิ และฉันก็ไม่อยากทำใครหล่นหายไปจากการตัดสินใจในทางแยกบนเส้นแบ่งแห่งกาลเวลาอีกแล้ว พรุ่งนี้เราจะยังได้เจอกันอีกรึเปล่า ฉันไม่รู้เลยจริง ๆ แต่ยินดีที่ได้รู้จักคุณนะ

ยังจำวันแรกที่เจอกันได้อยู่เลย วันนั้นนั่งเล่นคอมอยู่ที่บ้านชั้นล่างกับน้องชาย อยู่ ๆ ก็มีเสียงประตูด้านหลังเปิด พอหันไปมองก็มีลูกหมาตัวหนึ่งนั่งมองหน้างง ๆ อยู่ เรากับน้องชายมองหน้ากัน “คือไรวะพัฒน์ หมาใครเข้ามาในบ้านวะ” สุดท้ายคือหมาที่แม่ไปซื้อมาเอง แม่ไปเดินเล่นที่ห้างแล้วเจองานอีเวนต์ขายสุนัข พอเดินเข้าไปเห็นลูกหมาบีเกิลตัวหนึ่งก็ถามคนขายเล่น ๆ ว่าขายเท่าไหร่ ถ้าจำไม่ผิดน่าจะขายสองหมื่นห้าเลยมั้ง แม่ก็ไปกวนเขาเล่นบอกว่า “ห้าพันได้มั๊ย” คนขายเลิกคุยด้วยเลย แม่ก็เดินเล่นไปเรื่อย ๆ ปรากฏว่าคนขายวิ่งตามมาบอกว่า “ห้าพันก็ห้าพันพี่ วันสุดท้ายแล้ว ผมไม่อยากเอามันกลับฟาร์มแล้ว” ก็เลยมาอยู่ด้วยกันซะเลย และได้ชื่อว่าเจ้าขนุนนั่นเอง ช่วงแรกเราชอบเรียกมันว่า “ไอหมาห้าพัน” ขนุนซนมากจนแม่เราเลี้ยงไม่ไหว ถึงขั้นยกให้เพื่อนไป แต่เขาก็ไล่มันกลับมาเพราะแสบจนไปทะลุโซฟาบ้านเขาแล้วทำบ้านตัวเองอยู่ในนั้น ขนุนเข้ามาเป็นครอบครัวตอนเรา ม.4 อยู่ด้วยกันในทุกช่วงเวลาของชีวิตตลอด 11 ปีที่ผ่านมา อยู่ในตอนที่เราเป็นแค่เด็ก ม.ปลาย ที่ชีวิตอกหักจากการสอบเตรียมทหารไม่ติด วัน ๆ เอาแต่ซ้อมบาสเกตบอล ไม่สนใจเรียน อยู่ในช่วงเวลาสุดท้ายก่อนที่พ่อจะทิ้งไปมีครอบครัวใหม่ อยู่ในช่วงที่เห่อดื่มเหล้าใหม่ ๆ ดื่มแข่งกับชาวบ้านจนเมากลับมานอนน็อคอยู่ข้างที่นอนขนุน อยู่ในช่วงที่เห่อกล้องถ่ายรูปตัวแรก ใช้ขนุนเป็นหนึ่งในแบบไว้ซ้อมใช้กล้องถ่ายรูป เพราะแอบชอบเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งตอน ม.6 แล้วหวังว่าเขาจะหันมายิ้มให้บ้างถ้าเราเป็นตากล้องประจำห้อง อยู่ในช่วงที่บ้านล้มตอนเรียนอยู่มหาลัย ตัวเราและที่บ้านบางวันแทบไม่มีตังค์กินข้าวเลย ขนุนก็อดข้าวไปด้วยกัน อยู่ในช่วงที่เรียนจบใหม่ ไม่มีงานทำ ไม่มีตังค์ติดตัว เป็นแค่เด็กจบใหม่ที่ล้มเหลว 4-5 ปีที่ผ่านมา ทุกเช้าก่อนออกกองขนุนจะตื่นมามองหน้าทักทาย เราก็จะบอกทุกเช้าว่า “พี่ไปก่อนนะ ดูแลแม่แล้วเฝ้าบ้านด้วย” ถึงมันจะไม่เคยทำได้จริงเลย โจรมาก็เล่นกับโจรแน่นอน พอเลิกกองกลับมาดึก ๆ ขนุนก็จะเดินออกมาหน้าบ้านต้อนรับเราทุกคืนแล้วค่อยเข้านอน แต่หลังจากนี้คงไม่มีอีกแล้ว ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าโลกหลังความตายมีจริงมั๊ย หน้าตาเป็นยังไง จะมีดาวหมาจริงรึเปล่า แต่เลือกได้ขอให้หนูได้พักผ่อนในที่ที่มีความสุขที่สุด ไม่ต้องทรมานอีกแล้วนะ ขอโทษที่อาจจะไม่ได้ดูแลหนูดีเท่าที่แม่ทำ ขอโทษที่ต้องมาอยู่ด้วยกันในช่วงวัยที่เรากำลังเติบโต ขอบคุณที่เข้ามาเป็นความทรงจำในชีวิตนะ ถ้าเจอพี่ทาโร่ก็ฝากทักทายด้วยล่ะ ลาก่อนนะขนุน จะยังคงคิดถึงตลอดไป หวังว่าเราจะได้พบกันใหม่ ณ ที่ใดสักที่หนึ่ง 2013-11/01/2025

บันทึกปี 2567 “แม่งเหนื่อยฉิบหายเลย” ต้นปี ทำงานจนหลับในเกือบรถชนรถคว่ำไป 4-5 รอบ เข็นรถแล้วไหลมาทับมือซ้ายจนมือแหกแล้วต้องเสียค่าโง่อีก ทุกวันนี้ยังรู้สึกได้ว่าข้อมือซ้ายแอบไม่เหมือนเดิม พอรวมกับที่หลังเจ็บไปเมื่อปีก่อน ตอนนี้รู้สึกร่างกายมีแต่ความพังจากข้างใน กลางปี ยังมีแต่งาน ตอนแรกคิดว่าจะเบากว่าต้นปี ไปๆมาๆ ก็อดหลับอดนอนเหมือนเดิม ยังต้องออกกองแบบคิว Night เสร็จแล้วรีบขับรถไปออกกองคิว Day ต่ออีกงาน กลับมาหลับในเกือบตายอีกหลายครั้งอยู่ ช่วงกลางปีนี้แอบมีความคิดอยู่ว่าถ้าอยากพักคงต้องปล่อยงานให้เสียแล้วเจ๊งกันไปเลย ไม่ก็รถคว่ำตายแล้วหายไปเลย แต่สุดท้ายก็จบด้วยการช่างมัน ยังไหวอยู่ ไปต่อดิวะ ปลายปี เป็นช่วงที่แรงกายและแรงใจแทบไม่เหลือแล้ว เริ่มดองแชททั้งที่เป็นเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว ไม่อยากติดต่ออะไรกับใครเลย อยากนั่งเงียบ ๆ ฟังเพลงมองหน้าจอคอมลอย ๆ ไปวัน ๆ ตารางงานหรือทุกอย่างที่จดบันทึกรายวันค่อย ๆ ถูกดองทิ้งไว้ จากที่เคยอัพเดทวันต่อวัน เริ่มกลายเป็น 10-15 วันอัพเดทที นัดประชุมทีมที่ออฟฟิศน้อยลงจนแทบไม่นัดเลย ไม่อยากไป ไม่รู้จะไปพูดอะไรกับใคร พอมีเรื่องที่อยากเข้าไปคุยกับทีมบ้างในเรื่องความผิดพลาดก็รู้สึกว่าพวกมันเองก็เหนื่อย ช่างมันละกัน แล้วพี่อาร์มก็ทักมาชวนไปทำซีรี่ย์ เป็นงานระยะยาวที่เป็นรูปแบบที่ชีวิตนี้เราไม่เคยคิดจะรับ แต่ตลอดเวลาหลายปีที่อยู่กับ MV โฆษณา เราหมดใจกับมันมาก ๆ พอพี่อาร์มถามว่า “ไม่มีใครมาด้วยเลยนะ แต่มึงจะไปกับกูมั๊ย” มันก็จบที่แค่ “เอาก็เอาวะ สักครั้งจะเป็นไรไป” พอได้เริ่มทำจริง ๆ มันก็มีมุมที่ไม่ได้เป็นดั่งใจ มีมุมที่ไฟที่มันมอดอยู่แล้วยังมอดได้อีก กลับมาอดนอนหนักเหมือนเดิม แต่สุดท้ายแล้วมันก็ยังมีสิ่งที่ดีจากงานนี้ คือการได้รู้จักพี่น้องทีมงานใหม่ทุกคน ทุกคนน่ารักมาก พออยู่ด้วยกันนาน ๆ แล้วมันเป็นบรรยากาศที่อบอุ่นจริง ๆ ขอบคุณทุกคนมากนะครับ แต่งานนี้ยังไม่จบ เดี๋ยวปีหน้ายังต้องลุยกันต่ออีกหน่อย อีกเรื่องคือเราเป็นคนที่แม่งไม่กินขนมในกองเลย ไม่ชอบกิน แต่งานนี้ทำให้กลายเป็นคนที่ชอบกินเยลลี่เฉยเลย ตื่นเช้ามาต้องไม่ลืมที่จะเข้าเซเว่นหยิบมันไอห่อเดิม ๆ จนพนักงานเซเว่นแซวแม่งทุกวัน ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไปทำไม แต่หมดงานนี้คงต้องหยุดแล้วล่ะ คงไม่มีเหตุผลให้จำเป็นต้องกินอีกแล้วมั้ง สุดท้ายแล้วปีนี้ก็ยังอยู่คนเดียวเหมือนเดิม แต่อยู่ได้ อยู่มานานจนชินแล้วด้วย อยากฝากบอกชีวิตว่ามึงไม่ต้องหาเรื่องหรือหาใครเข้ามาย้ำอีกแล้วก็ได้ แค่นี้ก็เข้าใจแล้วว่าต้องอยู่คนเดียว ขอให้ทุกคนมีความสุขมาก ๆ นะครับ สวัสดีปีใหม่นะ

หากลองแหวกว่ายดำดิ่งลงไปภายในกล่องแห่งความทรงจำ แล้วบังเอิญได้สัมผัสกลิ่นอายของสายลม คุณคงได้พบเพียงเศษเสี้ยวความปรารถนา ที่ครั้งหนึ่งเคยวาดฝันว่าจะล่องลอยไปด้วยกันให้ไกลแสนไกล

บันทึกถึงตัวฉันเองในวันเกิดปีที่ 27 ผ่านมาอีกปีแล้วก็ยังคงเรื่อยเปื่อยไปวัน ๆ และยังคงยืนยันคำเดิมว่าไม่ชอบงานที่ทำอยู่ ไม่เคยชอบมันจริง ๆ เลย อาจจะมีรู้สึกดีบ้างเวลาทำงานบางงานแล้วแอบรู้สึกสนุก หรือรู้สึกดีเวลาเห็นงานไฟนอลออกมาแล้วคิดว่า “เอ้อ ไอ้งานนี้มันก็ไม่แย่ขนาดนั้นนะ ก็โอเคแหละมั้ง“ แต่โดยรวมถ้าเลือกได้ก็อยากไปทำอย่างอื่นมากกว่า แต่ปัญหาคือไม่รู้เหมือนกันว่าอยากทำอะไร ก็ทำสิ่งนี้ไปก่อนละกัน อย่างน้อยก็ยังเลี้ยงตัวเองได้บ้าง ปีนี้แอบรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนอารมณ์ร้อนมากขึ้น เริ่มด่ามากขึ้น ส่วนนึงคงเพราะมีน้องในทีมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ และยังเด็กกันทั้งนั้น ในระหว่างที่สเกลงานมันมาพร้อมความคาดหวังและความรับผิดชอบมากขึ้นเรื่อย ๆ เรายังต้องมาปวดหัวกับบางการติดสินใจที่มันคิดน้อยไปหน่อย คิดน้อยเกินกว่าจะเข้าใจคำว่าไม่มีจะแดก แต่ช่างเถอะ ค่อย ๆ เติบโตกันไป ทั้งหมดก็เพื่อตัวพวกมึงเอง หวังว่าวันหนึ่งพวกมึงจะพบโอกาสหรือทางที่ทำให้ชีวิตดีกว่านี้ อีกเรื่องหนึ่งที่รู้สึกว่าตัวเราเปลี่ยนไปคือหลัง ๆ มานี้เราแทบไม่ได้แชร์งาน หรืออ่านโพสต์แชร์งานของใคร ๆ เรารู้สึกไม่อินกับความสำเร็จหรือความฝันของใครอีกแล้ว รวมถึงของตัวเราเองด้วย ไม่ใช่อิจฉานะ แต่แค่ทุกวันนี้เวลาดูงานที่ออนเหมือนเราเห็นแต่ภาพแรงงานเบื้องหลัง แรงงานที่ทำงานเพื่อเลี้ยงปากท้องกันจริง ๆ ถ้ามีอะไรอยากจะพูดก็คงจะประมาณว่าความฝันหรือแพชชั่นไม่ใช่เรื่องผิด และเราก็ยังยินดีด้วยที่ใครหลายคนทำมันได้ แต่เมื่อไหร่ที่มันเริ่มทำร้ายคนอื่นที่เขาเหนื่อยเซตแบกหามเพื่อช่วยสร้างไอ้สิ่งนี้กันแล้ว เราว่าแม่งมีปัญหาว่ะ อยากให้ความฝันหรือแพชชั่นมันไปพร้อมกับชีวิตคนด้วยจริง ๆ นะ เรื่องสุขภาพก็ยังคงเรื่อยเปื่อยไม่แพ้กัน แต่ช่วงนี้มีอาการผวาเวลามีโทรศัพท์เข้าหรือข้อความเด้ง ไม่อยากรับหรืออ่านเลย ความรู้สึกเหมือนจะต้องมีเรื่องปวดหัวหรือเหนื่อยใจทุกครั้งที่รับรู้ แม้ว่าจะเป็นเรื่องอะไรหรือใครก็ตาม มันรู้สึกไม่อยากติดต่ออะไรกับใคร ยังเป็นไม่หนักมาก แต่เป็นมาสักพักใหญ่แล้ว ต้องคอยดูตัวเองไปเรื่อย ๆ สุดท้ายนี้รู้สึกว่าชีวิตเหงาและโดดเดี่ยวมากในทุกเรื่อง ทำไมไม่รู้ กับรู้สึกว่าเราเริ่มเข้าสู่ช่วงวัยของการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก ได้ข่าวการสูญเสียของคนรอบตัวทั้งใกล้และไกลตัวมากขึ้นเรื่อย ๆ หวังปีหน้าถ้ากลับมาอ่านอีกจะไม่เสียใจที่ต้องสูญเสียใครบางคนหรือสัตว์เลี้ยงไป เพราะเราทำใจไม่ได้ ถึงแม้จะพอเข้าใจความเป็นไปของโลกก็ตาม Cr.Pic @ib_iceblue

“เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้วนะ ยังเสียใจอยู่อีกหรอ”

เหนื่อยหน่าย

เมื่อป๋าพีซบอกว่ากองนี้มีโอแน่นอน Cr.Pic @takung_ta

สุขสันต์วันเกิดครับแม่