Paula Mroczkowska (plapart)

powinno się pewnie powiedzieć, że emocje opadły, więc czas coś napisać, ale prawa jest taka, że wcale nie opadły, a ja kompletnie nie mam słów aby opisać to, jak obecnie się czuję w zwiazku z tym co miało miejsce lekko ponad tydzień temu... chciałabym z całego serca podziękować raz jeszcze @grandpressphoto za docenienie akurat tej, szczególnej dla mnie fotografii, wymarzyłam sobie to jakiś czas temu, a nasze działania z dziadkiem, które zaczęły się z rokiem 2019 w @fotografia_uap @uap_uczelnia a niedawno przeszły płynnie do @szkolafilmowawlodzi @fotofilmowka jednocześnie po drodze hacząc o @pix.house a teraz jeszcze jakby tego było mało (a nie jest...) zostały pięknie dopełnione tą nagrodą - cóż tu pisać, jestem zaszczycona, że mogłam stanąć na jednej scenie z tak uzdolnionymi ludźmi i móc przeżyć ten wieczór w najlepszym, wymarzonym gronie... / wdzięczność po stokroć, chyba czas przyznać przed samą sobą, że ta typiara w gajerze na scenie, to chyba naprawdę ja, a to za szkłem, co mi wisi nad łbem na ścianie, to chyba faktycznie moje DZIĘKUJĘ! P.

a visual ode to creating things out of my comfort zone / early fall update / Album:Wrocław - jestem wzruszona, że mogłam być tego częścią, dziękuję @zbliska_kolektyw @kinonh za możliwość dołożenia swojej cegiełki do tego wydarzenia! 📷 a przy okazji odwiedziłam to piękne miasto po dobrych kilku latach i wciąż uważam, że jedno z piękniejszych -

W środę otworzyłam pierwszą, własną, zrobioną od A do Z samemu wystawę fotograficzną. Obiecałam to sobie w styczniu, że choćby się waliło, paliło - do połowy roku to się odbędzie. W 2020 r. gdy kończyłam 3 lata foto - broniąc dyplom przez internet, u dziadka na kanapie - wiedziałam, że nastąpi długa przerwa w moim artystycznym rozwoju. Babcia z dziadkiem siedzieli w kuchni i czekali niecierpliwie na wynik obrony. Nie zapomnę tego nigdy. Babci już nie ma, została wiara, że serce włożone raz w całe to tworzenie (które swoją drogą miało początek u nich w domu), zostanie tam już na zawsze. Minęły 4 lata podczas których starałam się ustawiać głowę, by jakoś znieść upływający czas. Fotografia tak naprawdę nigdy nie dała mi spokoju. Myślę, że zajawkowa część osób, która to czyta, zrozumie o jakim odczuciu mowa. Wyjeżdżałam do Niemiec 4 lata, a w ubiegłym roku podjęłam decyzję, że dam sobie ostatnią szansę w Polsce. Pamiętam jak zadzwoniłam do mamy i powiedziałam jej, że jeśli tym razem nie - to odpuszczam fotografię, to były wakacje 2024. Aktualnie jestem po I roku mgr foto na Filmówce i nigdy nie czułam się bardziej "w odpowiednim miejscu" niż tutaj. Pierwszy raz widzę, że faktycznie to, co tworzę (co powstało niedawno, ale też projekty długoterminowe) zaczyna krążyć między odbiorcami, mieć odbicie w ludziach. I to jest absolutnie najpiękniejsze. Jest maj 2025, a ja w pół roku spełniłam większość moich fotograficznych marzeń, także tych o których nie ośmieliłabym się nawet pomyśleć... Od lat nie czułam się tak zgodna z tym co robię. Przed wyjazdem do Łodzi dziadek mi powiedział, że on wie, że sobie poradzę i że będzie wszystko dobrze - chyba trochę nieświadomie dodając mi skrzydeł na kolejne pół roku kiedy wszystko nabrało wreszcie koloru innego niż czerń. Podoba mi się ten stan rzeczy - 30 lat czekałam na to by poczuć, że trochę się chociaż do siebie zbliżam i by moje działania płynęły szerzej. Refleksja jest taka, że odpowiedzią absolutnie zawsze jest czas. Dać go sobie ile trzeba. Zmiana przyjdzie, bo to jest jedyna pewna rzecz w życiu. Czuję przeogromną wdzięczność do ludzi wokół mnie, ale też do siebie, że samozaparcie i wiara sfiniszowały plan! P.

@julaopania umie pięknie patrzeć i zrobiła materiał, który - mam nadzieję - kiedyś ujrzy światło dzienne, a ja zmontowałam, tak jak to widzę 🎞🎥 ujęcia powstały podczas mojego cyklu spotkań POMIĘDZY, *w procesie, act: @ninakwapisiewicz & @ahaahatajasne 🦋 Location: @szkolafilmowawlodzi

Są w moim życiu takie decyzje, których podjęcia, kompletnie nie umiem sobie wytłumaczyć. Na szczęście, wszystko jest płynne i w tym przypływie, przychodzą też inne, których wartość, zaczynamy rozumieć, po upływie odpowiedniej ilości czasu. "POMIĘDZY, *w procesie..." to mój autorski cykl spotkań, który zaczęłam prowadzić w @szkolafilmowawlodzi dla ludzi, którzy tak jak ja, potrzebowali się w kimś odbić, pogadać, spotkać i po prostu, wymienić doświadczenia. Nie nastawiałam się na żadne, konkretne rezultaty tych spotkań, bo przecież właśnie o drogę tutaj chodzi, o to, że się nie wie i ta niewiedza, też czemuś służy. (czasem np. temu, że się lepiej śpi) Jestem głęboko wzruszona - po pierwsze faktem, że udało się to pociągnąć tak szeroko, za moment odbędzie się już 4 spotkanie... po drugie i chyba najważniesze - relacje osób, które przychodzą, przyjeżdżają z różnych miast Polski, dzielą się sobą i swoim wszystkim, tak jak tego akurat potrzebują. Nigdy nie pomyślałabym, że uda mi się doprowadzić do czegoś podobnego. Wdzięczność za wszystkie osoby, które już brały udział, albo dopiero do nas dołączą. Stworzyliśmy sobie taką małą, kreatywną rodzinkę. Chciałabym dodać tutaj milion zdjęć, od wszystkich zdolnych ludzi, którzy ze mną współtworzą ten projekt, jesteście super & cudnie, że dołączyliście, bo dzięki Wam, mój pomysł, mógł przerodzić się w realizację. Wiele to dla mnie znaczy.

dyskusje z dziadkiem przy herbacie, dużo nowych myśli, zapach kwitnących drzew i wszystko, co sercu miłe - zostawiam na chwilę na mojej ukochanej wsi - wspaniałe to były dni, bardzo mi potrzebne

31 / aging or something...

it's always about the process... 🎞🎥📸 I spotkanie w ramach mojego autorskiego projektu *pomiędzy, w procesie... 🪄 team: @ninakwapisiewicz @igormirewicz @ahaahatajasne @realfrankday @zuzannach @ewa.parteka @julaopania @ada.olewinska @belins04 @attanvarne @szkolafilmowawlodzi

przedstawiam Wam drodzy mój nowy cykl "POMIĘDZY - w procesie... " - to spotkania z twórczymi duszami, podczas których integrujemy się w czułej uważności / od kiedy zaczęłam zajmować się fotografią, proces i przyglądanie się drodze było dla mnie istotą działań, czuję, że zawsze chodzi o poznawanie spojrzeń i perspektyw, dzielenie się tym, co nas porusza, co czasem jeszcze nienazwane, bez szukania gotowego rezultatu, raczej z ciekawością, co wydarzy się w trakcie, kiedy pozwolimy działaniom po prostu płynąć / mam poczucie, że wszyscy artyści tworzą w podobnym rytmie, trochę na marginesie gotowych formatów, trochę intuicyjnie, trochę „pomiędzy” i właśnie tam wg mnie dzieją się rzeczy najciekawsze / gdzieś głęboko czuję, że nie ma większej wartości, niż inni ludzie w których możemy się odbić i przy okazji tak wiele nauczyć o sobie samych / dziękuję z całego serca za przepiękny, wspólny czas, ludziom z którymi miałam okazję otworzyć serię tych spotkań: @ninakwapisiewicz @ahaahatajasne @igormirewicz @realfrankday @belins04 @julaopania @ewa.parteka @zuzannach @ada.olewinska @attanvarne jesteście wyjątkowi, wielka wdzięczność

styczeń 2026 / rozmowy z dziadkiem

wywołaliśmy kolor film 35mm 🤸‍♀️🪄 Sokołowsko / Zakopane / Łódź

chciałabym napisać, że miałam piękny styczeń i wcale nie byłoby to kłamstwo, ale jednak z utęsknieniem wyczekuję wiosny i czasu, kiedy wszystko wokół zacznie nabierać koloru i światła, czekam więc i sobie myślę po cichu, jak pięknie było doświadczać zimy u mnie na wsi, bo ostatnią tak intensywną wspominam z czasu, gdy miałam naście lat, a ma to jednak swój klimat, ostatnie miesiące dały mi wielki spokój, wewnętrzne ukojenie i oddech, ubiegły rok był intensywny i w ciągłym biegu, a ten zaczął się błogo i przyjemnie powoli