Episode бр. 67 - Mommy
______________
Κόκκινα, κίτρινα και βιολετί τα άνθη του αμάραντου. Μύριζε κάτι στο σαλόνι, αλλά δεν είχα καταλάβει πως ήταν τα φυτά στο νερό του βάζου που είχαν ταγκιάσει και ο κορμός τους είχε γίνει σαν άγριο χόρτο. Ήταν κομμάτι μιας ανθοδέσμης που είχα πάρει για τη μαμά, σαν ένα μικρό δωράκι καλωσορίσματος και επιτυχίας που μπήκε σε αεροπλάνο μετά από 20 χρόνια και για την πρώτη φορά που είδε και το αεροδρόμιο του Λαλιώτη. Της είχα πει «πλιζ, έλα, έχω πελαγώσει, δεν προλαβαίνω να κάνω τίποτα». Το ψυγείο είχε αδειάσει από τα τάπερ και για να προλάβω να μαγειρέψω έπρεπε να σηκώνομαι από τις 6 το πρωί. Τα ρούχα ήταν στραπατσαρισμένα, το σαλόνι και το γραφείο όπως να'ναι, άνθρωπο δεν ήθελα να καλέσω. Επέστρεφα αργά το βράδυ, κυρίως λόγω της δουλειάς, και έπεφτα απλώς στο κρεβάτι να κοιμηθώ, για να ξυπνήσω πρωί, να τα προλάβω όλα και τελικά να μην κάνω τίποτα. Η παρουσία της τα άλλαξε όλα. Δεν εννοώ τη δουλειά που έκανε, μιλάω για το γεγονός πως ήταν εκεί. Άνοιγα την πόρτα μετά από μια κακή μέρα στο γραφείο και ήταν εκεί. Κάποιες φορές είναι ωραίο να έρχεσαι σπίτι και να είναι, όπως παλιά, ένα πρόσωπο που μεγάλωσες μαζί του και σε φροντιζει χωρίς να πεις λεξη. Εφτιαχνε κάτι λάιτ, έβαζε από το αριάνι που μόλις αγόρασε από τον Σκλαβενίτη, τρώγαμε μαζι, βλέπαμε την κομφορτ σαπουνόπερα της και όταν έβγαινε έξω στο μπαλκόνι να καπνίσει, την έβγαζα φωτογραφίες με την κάμερα. Δεν της αρέσουν τόσο. Προσπαθώ να της εξηγήσω πως έτσι την βλέπω με τα μάτια μου• χωρίς να είναι στημένη, χωρίς να πρέπει να χαμογελάσει, χωρίς απαραίτητα να αντιδράει. Διαφωνούμε εδω, όπως σε πολλά. Με νευριάζει ώρες-ώρες, δε λέω, αλλά η φροντιδα της κάπως τα διαγράφει όλα τα κακά - είτε μιλάμε για το δέμα που στέλνει με το ΚΤΕΛ, είτε όταν μου στέλνει για διαγωνισμούς του Δημοσίου, για να κάνω τα χαρτιά μου. Τώρα στη θέση των αμάραντων, έβαλα κάτι χαμομήλια. Αυτά όμως δεν αντέχουν για πολύ, ούτε έχουν τη δική της αύρα στο σπίτι της Αθήνας, μια μέρα σαν κι αυτή.
________________
Κίτρινο, γαλάζιο και μενεξεδί - Άννα Βίσση
Episode бр. 23 - the Eurovision bible
________________
Six months of work at the newsstands. I still haven’t quite processed it all or found the right words to describe it. Dreams, you see. Cannot describe them, yet every now and then they come true. And that’s nice, isn't it?
________________
Tajči - Hajde da ludujemo (YU 1990)
________________
📷: @g.psomiadis
________________
photo editing by @marika_tsouderou
art direction by @vassilis_p_georgiou@kathimerini@eurovision
Εpisode бр. 54 - uff
_________________
Οκτώ και σαρανταπέντε το πρωί, στην Παραλία, δεν ξέρω αν ταιριάζουν άλλες λεξεις.
όλα καλά πήγανε /
άμα βγαίνεις στην επιφάνεια και βλέπεις τον ήλιο/
θεωρητικά όλα πήγανε καλά/
έτσι δεν είναι;
μάλλον ναι, I guess
_________________
3000 στροφές - LEX & Dof Twogee
Movie бр. 52 - Chocolat
______________
Και τί δεν είχα κάνει για να βρω τα αγαπημένα της σοκολατάκια. Χάθηκα μέσα στο target να τα ψάχνω, έπαθα σοκ με τις τιμές γενικότερα - βλέπεις, μου φάνηκαν παράλογα ακριβές, σε βαθμό που η Ελβετία έμοιαζε φθηνή - με σταμάτησε κι ένας σεκιουριτάς που με έπιασε να βγάζω τα προϊόντα φωτογραφίες, ώστε να τα στείλω στο μπεμπ. Μετά στο μαγαζί της Hershey's στην Τάιμς. Πίσω απ' το κακοσκηνοθετημένο «Γεια σας, τι κάνετε; Είμαι ο Άνταμ, τι μπορώ να κάνω για να σας βοηθησω;», το αγόρι μετρούσε αντίστροφα να τελειώσει τη βαρδια του και να φύγει, αφού πρώτα με ενημέρωσε ότι δεν έχει ούτε εκείνος τα σοκολατάκια. Τελικά, τα βρήκα τυχαία στην Αστόρια, σε ένα sketchy σουπερμάρκετ που έβρισκες σοκολατένια αυγά ΙΟΝ, το αγαπημένο μου ανθρακούχο από τη Σλοβενία και αριάνι από τα βάθη της Ανατολίας. Όλα τα άτομα ψάχνουν κάτι σε ένα ταξίδι — εγώ έπαιρνα τους συρμούς, ένιωθα σαν τη μύγα στο Χάρλεμ, έπαιρνα στη χούφτα μου την άμμο του Κονει Άιλαντ, έκανα τον εαυτό μου να θυμάται — ακόμα και με Αλτσχάιμερ — τη γεύση του παστράμι από το Katz's, έκλαιγα με τους πίνακες του ΜΕΤ που δείχνουν φώτα και δρόμους, αλλά παντού έψαχνα αυτά τα σοκολατάκια. Στο τέλος, έκανα ο,τι κι εκείνη• γέμιζα τις βαλίτσες με ρούχα για τους άλλους, φωτογράφιζα τα μέρη που έβλεπα στο άλμπουμ της και καπότε τη ρωτούσα: «πηγές εκεί που η Κάθριν Ο' Χάρα συνάντησε τον Κέβιν;», «περασες απ' το σπίτι των Friends», «τι βρίσκεται εκεί που είναι οι Δίδυμοι Πύργοι; (μιλάμε για 2003)». Και μια μέρα σαν κι αυτή, στα γενέθλια της, την πήρα τηλέφωνο να της ευχηθώ «χρόνια πολλά» και να της πω πού πήγα και πως βρήκα τα σοκολατάκια της. Ήταν η τελευταία φορά που μιλήσαμε και εγινε για παντα 52. Πρόλαβε όμως να φαει κάποια σοκολατάκια. Το σακουλάκι στο σαλόνι ήταν ανοιχτό.
__________________
Κράτα την άκρη σου - Τάνια Τσανακλίδου και Μιχάλης Δέλτα
Reel бр.3 - Et in Arcadia ego
________________
passing from the outskirts of Tripolis / twice in a two month period /
somehow my Northern Greek nature cannot be fully expressed in Peloponnese - I do not feel not very welcomed/
rushing to return to Athens/
suddenly, from the highway appears the blue star of the local Asteras football team/
everyone I've met here told me why should you visit this city and that it sucks/
surprisingly, I would have never imagined spending my birthday working here/
yet, the signspotting, the search of some weird typography and logos of products that don't exist anymore in the stores of the poorly designed squares and streets would be some comfort on a day like this/
for some reason, the fact of touching nonchalantly some roots with the most unhinged way and this soundtrack came to complete this undescribed essence of doing something meditating/
or just mourning before something will be lost
__________________
Ζηλεύω - Πίτσα Παπαδοπούλου
#reels #travel #tripolis #signspotting #nostalgia
Episode бр. 11 - Contigo
_____________
Έχω ένα κακό πράγμα. Μου αρέσει να θυμάμαι στιγμές που σε άλλους θα φάνταζαν ασήμαντες. Και θυμάμαι πολλές τέτοιες. Θυμάμαι δηλαδή πριν δύο χρόνια που έδειξα στη Γ. μια φωτογραφία με ένα ηλικιωμένο ζεύγος που κρατούσε έναν άτλαντα του Δημοτικού με τον χάρτη του Πειραιά - ο ένας κρατούσε τη μια σελίδα και ο άλλος την άλλη. Τότε, έλιωσε η καρδιά της και μοιράστηκε πως της αρέσει να φωτογραφίζει ηλικιωμένα ζευγάρια που εκδηλώνουν την αγάπη τους σε μια βόλτα. Θυμάμαι επισης και τον Κ. τέσσερα χρόνια πριν στη Βαλένθια να μου λέει ότι θέλει να πάρει σύνταξη εκεί και να αράζει στα παγκάκια. Βλέποντας πως οι Μαδριλένοι έκλεισαν αυτόν τον δρόμο για μια Κυριακή και τον χάρισαν στους πεζούς, στα παιδιά που μαθαίνουν ποδήλατο και στους ηλικιωμένους που εκμεταλλεύτηκαν μια στάλα ήλιου μέσα στη τόση βρόχα, δεν τον αδικώ, κι ας μιλάμε για διαφορετικές πόλεις - άλλωστε, οι ίδιοι υδατάνθρακες περνούν απ' τα στομάχια μας και το ίδιο βερμουτ τρέχει στις φλέβες μας. Ένα γύρισμα πίσω, ένα κλικ και το φιλμ αρχίζει να ρολάρει. Να, άκου τι ωραία ακούγεται όταν μαζεύεται. Αυτό τον ήχο, για παράδειγμα, τον είχα ξεχάσει. Άλλο ένα κακό πράγμα. Να μη θυμάμαι τα πάντα. Λες και η απώλεια της μνημης είναι ένα αγκάθι ενός λουλουδιού στο πλευρό μου, όπως λέει και αυτό το τραγούδι που ποτέ δεν άκουσα στη Μαδρίτη.
________________
La espina de la flor en tu costado - Χoel Lopez
Episode бр. 32-34 - Metaphors
________________
Όταν ξεκίνησα να γράφω πιο ελεύθερα, χρησιμοποιούσα μερικές μπακαλιαρίστικες παρομοιώσεις που πάντοτε είχαν να κάνουν με λεωφορεία• κι αυτό επειδή το μόνο μέσο που ξέραμε να χρησιμοποιούμε στη Θεσσαλονίκη ήταν τα λεωφορεία• μετά από χρόνια, σκαρφίστηκα άλλη μια: τώρα που πλανάται μια απειλητική αναμπουμπούλα πάνω απ' τα κεφάλια μας, σε βαθμό που ρωτάς τον άλλον "τι κάνεις;" και πριν απαντήσει, ακούς την ανάσα του να βγαίνει ανήσυχα, συνοψίζοντας το στρες για όσα συμβαίνουν στη μεσογειακή - και περα - γειτονιά, κοιτάω ξανά τα φιλμ και κρατιέμαι από αυτά σαν να είναι χειρολαβές σε αστικό, ώστε αν φρενάρει απότομα, να μη φύγω μπροστά σαν στούκας.
________________
Aşkımız Her Zamanki Gibi Tehlikede - Nil Karaibrahimgil
Episode бр. 02 - Temperament(o)
_____________
Θολό το φρούριο μέσα στα σύννεφα. Τα πρώτα φώτα ανάβουν στο Καμπιέλο. Το καμεράκι να βρέχεται από την καταιγίδα και τα κύματα να βγάζουν όλα τα φύκια στη Γαρίτσα, μπροστά στο μνημείο του Ντάγκλας που έγινε Δούγλας. Και αύριο, σαν μαγικά, σαν να μην έβρεξε ποτέ, τα παιδιά θα βάλουν και πάλι τα πόδια τους στα νερά που λαμπυρίζουν και θα ψαρέψουν κοντά στον Πόντε του φρουρίου. Και οι γυναίκες, φτιασιδωμένες στην πένα, θα περνούν από το Σαρόκο και θα συνεχίζουν την περαντζάδα πέρα από την Ανουντσιάτα, όσο εμείς θα γιορτάζαμε μια βάπτιση ενός μπέμπη που κλάμα δεν έβγαλε, πάρα μόνο όταν λύγισε από ένα ασυνήθιστο άγγιγμα. Δεν είναι η Ασπασία Βαρδάτσικου να έχω μια βιντεοκάμερα, ούτε η Σάσα Παπαδήμα να ψάχνω κάποιον Σπυρέτο. Είχα μόνο μια κάμερα να σώσω κάποιες μνήμες και ένα σημειωματάριο, για να ενώσω τα κομμάτια μιας επτανήσιας ριζας που δεν είναι δικιά μου, προσπαθώντας να τα φανταστώ κάποια από αυτά σε κάτι βουτιές στο Κανόνι και σε κάτι πίτσες που δεν έχουν χώρο στη μνήμη. Κι όμως, αν και η ρίζα μου είναι ασύνδετη με το νησί, οι μνήμες δεν διαγράφηκαν ακόμη. Ναι, η κυρία που μοίραζε λικεράκια κουμκουάτ δεν είναι πια στη γωνία του Αϊ Σπυρίδωνα να με μαλώσει που τα έπινα όλα μονορούφι. Ούτε εκείνος ο ζωγράφος με τις καρικατούρες, το πιο αντιπροσωπευτικό πορτρέτο που μου έφτιαξε άνθρωπος. Μόνο οι ταμπέλες έμειναν ίδιες. Εικοσι χρόνια μετά, γεννήθηκαν κι αλλες σε ένα ποτήρι Κυδωνίτσα με κάτι τυριά, σε μια φοκάτσα που κάλυψε την πείνα, σε έναν πιανίστα που έβαλε λίγο φρεσκαμέντο στις μελωδίες της Καραΐνδρου, σε ιστορίες ενός κορφιάτικου ταμπεραμέντου, σε τρυφερά αγγίγματα στις άκρες των αυτιών και σε νέες αρχές, όπου η μόνη πυξίδα είναι ο ΠΑΟΚ. Κάποια πράγματα ούτε η υγρασία του νησιού μπορεί να τα διαβρώσει.
_____________
Stella stellina - Ermal Meta
Movie бр. 19 - Queer meets curl
_____________
Προχθές βράδυ, κομματια απ' την κούραση, κάναμε συνδρομή στο ΗΒΟ, όχι τόσο για το The Wire που δεν είδαμε ποτέ, όσο για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς. 12 παρά το βράδυ, να βλέπουμε μικτό κερλινγκ, ξανά να θυμηθούμε τους κανόνες, ξανά κανόνες τακτικής, λες και δεν πέρασαν δεκάξι χρόνια απ' τους πρώτους Ολυμπιακούς που με έκαναν να ξαγρυπνήσω και να κάνω τις πρώτες μου κοπάνες από ύπνο στο Γυμνάσιο και άλλα έντεκα από την «Εθνική Ελλάδος». Ιδανικά, θα ήθελα να είχα λεφτά να πάω στην Κορτίνα. Ιδανικότερα, θα ήθελα να παίζω κέρλινγκ με συμπαίκτρια την Στάλλω Θεοφυλάκτου. Σε έναν ιδεατό κόσμο, θα ήθελα να σκουπίζω τον πάγο και να ρίχνω πέτρες πιο συστηματικά. Παρ' όλα αυτά, συμβιβάζομαι και με την προσομοίωση πριν δύο χρόνια, στο παγοδρόμιο του Ελαιώνα. Τικ σε ένα άθλημα που δεν φαντάζομουν ποτέ ότι θα περίμενα καθε τέσσερα χρόνια για να το παρακολουθήσω μαγνητοσκοπημένα.
______________
Γιορτή - Koza Mostra
Сollaζ бр. 1 - Κοίτα τον κόσμο καλύτερα
______________
Στο τραπέζι, κάθονταν δύο ηλικιωμένες κυρίες. Έκαναν τη βόλτα τους στην έκθεση για το ελβετικό ντιζάιν στο Museum für Gestaltung στη Ζυρίχη και να που έπιασαν τα ψαλίδια, τις κόλλες και τους μαρκαδόρους και έφτιαξαν κολαζάκια με εμβληματικα λογότυπα εταιρειών, όπως ακριβώς το επτάχρονο αγόρι που καθόταν λίγο παραδίπλα. Φάνηκε σαν ένα νοερό κάλεσμα, σε μια προσπάθεια να καλύψουν καποια χτυπήματα που μόλις ξεκίνησαν να μελανιαζουν, και έτσι πειραματίστηκα με το κολαζ. «Καλα, με πειραματισμούς ξεκινήσαμε ολοι», είχε πει το καλοκαίρι η @ksekollaz , με την οποία πήρα το θάρρος να επικοινωνήσω, βλέποντας πως είχε εμπνευστεί από τα «Δρομολόγια», της τελευταίας σελίδας του «Κ». Είχε παρει κάποιους κουέρκι τίτλους με λογοπαίγνια από τη στήλη, για να σύνθεσει ευφάνταστους γραφιστικούς κόσμους με εικόνες και λέξεις των περιοδικών. Πολλά τσικ χαράς σχηματίστηκαν στο πρόσωπο, διότι αυτά τα ψήγματα κάπως πυροδότησαν την έμπνευση κάποιου άλλου ατόμου και του έδωσαν τη δυνατότητα να τα μεταμορφώσει σε κάτι εντελώς διαφορετικό και, να μωρέ, είναι ένα μαξιλαράκι που λες ότι κάτι κανείς καλα. Έκτοτε, από τον αλγόριθμο μου παρελαύνουν πολλά βίντεο με κολάζ, κοπιδια ακριβείας, οπτικές ταυτότητες σε μέσα μαζικής μεταφοράς, ενώ τα περιοδικά και οι εφημερίδες σκόνιζαν στο ράφι. Μέχρι που αυτές τις μέρες του Γενάρη, κατέστρεψα την εφημερίδα του Monocle για κατι σκάλες στο Μιλάνο, τους NYT για ένα σκίτσο θολωμενης σκεψης, το άξελ του βασιλιά του καλλιτεχνικού πατινάζ Ίλια Μαλίνιν και τα γραφιστικά της εφημερίδας «Νεος Αγών» της Καρδίτσας, ενώ ξέθαψα από τα κουτιά των ενθυμίων την ευχη σαν φυλαχτό της @georgiadouksenia , η οποία μου είπε πως τα κολάζ είναι καθρέπτης μιας ψυχικής κατάστασης, που το άτομο ψάχνει να δει πως ταιριάζουν τα πράγματα μέσα του και γύρω του. Για την ώρα, όμως, είναι ένας τρόπος να ευοδωθεί η ευχή της: να βλέπω τον κόσμο καλύτερα. Ένας νέος αγώνας.
_______________
Rodjena sa vukovima - Seka Aleksić
Movie бр. 25 - Go
______________
Πρώτη φορα που λαμβάνω μια μήνυση για μια καρδιά που έκλεψα. Πρώτη φορά που δεν ξέρω πως να εκφράσω την αγάπη σε ανθρώπους που ήρθαν για support σε lipsyncs, που μας άνοιξαν τα σπίτια τους, που μας έδωσαν τον χρόνο και την παρέα τους, μας πήραν από τα αεροδρόμια και μας ταξίδεψαν από πόλη σε πολη. Πρώτη φορά που 3,5 χρόνια γερμανικών μοιάζουν λίγα στη στιγμή της κατάκτησης του στοχου. Πρώτη φορά που καταναλώθηκε τόση Eurovision όση δε μπορώ να χωνέψω. Πρώτη φορά που ένα zjerm καταλαμβάνει την καρδιά. Πρώτη φορά που έκανα δημοσιογραφικά θέματα γύρω απ' τα Βαλκάνια. Πρώτη φορά που φασίστες μου την πέφτουν διαδικτυακά. Πρώτη φορά που το Βερολίνο απομυθοποιείται. Πρώτη φορά Κόνιτσα, Πομακοχώρια, Αιδηψό, Καρδίτσα και Κυκλαδες. Πρώτη φορά νησάκι με το μπεμπ και οικογενειακό ταξίδι στο εξωτερικο. Πρώτη φορά σιχαίνομαι νησιώτες και αναφέρομαι στην τσιγκουνιά των Καστελλορίζιων. Πρώτη φορά Ζυρίχη, Κονστάντσα, Τίρανα και Νέα Υόρκη. Πρώτη φορά που ένιωσα το συναίσθημα της θείας Σόφης για αυτή την πόλη και που πήρα δώρα για αυτην, όπως έκανε αυτή. Η θεία όμως δεν υπάρχει πια. Το ίδιο και ο παππούς. Πρώτη φορά που τα φιλμ μεσολαβούν σε καταστροφές. Πρώτη φορά εργασιακό bullying και συντονισμένα silent treatments. Πρώτη φορά φυσιοθεραπεία, προβλήματα με την καρδία, που μια ζυγαριά δείχνει 110 κιλά και burnout που με κάνει να απεχθάνομαι κάτι που αγαπάω πολυ: τα ταξίδια. Πρώτη φορά που ο Καγιετάνο έρχεται στην Αθήνα. Πρώτη φορά που τραγουδάω μπροστά σε τόσο κόσμο σε μια πλατεία, που κάνω stand-up comedy σε συνέδριο και παρουσίαση με φίλους. Πρώτη φορά που ο Μιχάλης βλέπει Πόντιους από κοντά. Πρωτη φορά στο μυστικό μέρος του Γιωργου και που ο Μπουτσιγκανγκ μυείται στο «Κλαμα». Πρώτη φορά που οι φίλοι της παιδικής ηλικιας παντρεύονται και οι φίλοι της Αθηνας γίνονται γονείς. Πρώτη φορά που το μπεμπ πειραματίζεται με το ντραγκ. Πρώτη φορά που νιώθω ότι μια χρόνια μοιάζει με σπασμένο καπάκι τουαλέτας που νομίζεις ότι όλο στεκεται, μα πέφτει. Για το 2026, θέλω απλώς καλύτερη ποιότητα ζωής και το μακριά.
__________
Konna Netlaka - Fairouz
Movie бр. 28 - 26/28 years later
_________________
Κλείσαμε το διαμέρισμα με τη Μαριάννα, βρισκόταν δίπλα στην πασαρέλα της Βίτοσα. Άρεσε πολύ στους γονείς. Η μαμά έπιασε το ένα μπαλκόνι που κοιτούσε έναν ακάλυπτο τίγκα στο πράσινο. Έβαζε το μπουφάν της, κάπνιζε τα Καρέλια της και κοιτούσε ψηλά το γκρίζο που γινόταν μπλε και πάλι γκρίζο. Ο μπαμπάς έπιασε το άλλο μπαλκόνι, το χτισμένο. Ηταν προέκταση της κουζινας. Υπήρχε ένας πάγκος, δύο ψηλά σκαμπό μπαρ και μεγάλα παράθυρα να μπαίνει φως. Από κάτω περνούσε το τραμ. Τα λάστιχα των αυτοκινήτων τραντάζονταν στις λακκούβες από την υπόγεια διάβαση και οι κεραίες απ' τα τρόλεϊ δημιουργούσαν μια σπίθα σαν φλας από καμερα. Ο μπαμπάς έπινε τον καφέ, έτρωγε τα κριτσινια και χάζευε τα βαγόνια, τα τρόλεϊ και τα αυτοκίνητα στην υπόγεια διάβαση. Δεν τον πείραζαν ο θόρυβος και το τράνταγμα που προκαλούσε το πέρασμά τους σε ένα διαμέρισμα που φώναζε 70s και σοσιαλιστική αστική τάξη. Έμεινε απλώς να τα χαζεύει, κι ας μην ήξερε από πού έρχονται, κατά πού πηγαίνουν και πόσο παλιά είναι. «Απορώ τι βρίσκεις στα Βαλκάνια. Απορω», ρώτησε η μαμά λίγες μέρες πριν το ταξιδι. Λένε πως δεν υπάρχουν χαζές ερωτήσεις, αλλά μονο χαζές απαντήσεις. Δεν ξέρω για ποιες φημιζομαι, αλλά όταν ενθουσιάζομαι, ένα σύννεφο σκεπάζει όλους τους κανόνες του συντακτικού και τις γνώσεις των ελληνικών και κανείς δεν καταλαβαίνει πράμα, ενώ παίζει το ιντρο από το «Sen Trope» - στο μυαλό, όχι στο ράδιο, αυτό δεν πιάνει μέχρι το Μπλαγκόεβγκραντ. Δύο μέρες μετά, όπου συνέβησαν κάποιες αποτυχημένες απόπειρες σε φαγάδικα, μερικές χρυσές δουλειές με την κρεπερί έξω απ' το NDK, ενα αντάμωμα με ανθρώπους που βρισκόμαστε μια φορά το χρόνο, με γκρίνια για το ευρώ, την αισχροκέρδεια, τα περίεργα βλέμματα και την κυβέρνηση, απέραντες περαντζάδες και σκέψεις που χάθηκαν σε κάποια δρομολόγια των τραμ που οδηγούσαν εκτός πόλης και κάποια αναλογικά φιλμ, κάτι μπορεί να αντιλήφθηκε. Είναι ένα πρώτο βήμα. Ο μπαμπάς μου αναγνωρίζει τα άλλα Βαλκάνια, ενώ η Μαριάννα ακόμα τραγουδάει «Μι Τρελέ» σαν να είναι 2007. Έτσι κυλησε το πρώτο μας οικογενειακό ταξιδι στο εξωτερικό. Μας πήρε μόνο 26 με 28 χρόνια.
_____________________
Ostavame - Margarita Hranova
