Ola Komarnicka

„Ghost Weight” w sobotę po raz ostatni na scenie @ttzawirowania @ctit_zawirowania 🖤 Zapraszamy! Tymczasem ostatnie już premierowe ujęcia autorstwa @lucepictum „Ghost Weight” niezależny spektakl teatru tańca choreografia: @olakomarnicka wykonanie: @czarnockaoliwia @aniaa_fijax @hela.madej @nadolska.martyna @zuza.rutyna @s.iwa.s wsparcie produkcyjne: @tupraga “Ghost Weight” przygląda się różnym formom utraty — zarówno tym oczywistym i domkniętym, jak i niejednoznacznym – pozostawiającym w zawieszeniu. Spektakl eksploruje doświadczenia żałoby: po osobach, które odeszły na zawsze oraz tych obecnych, lecz nieosiągalnych; po relacjach oraz wersjach siebie, które przeminęły. Punktem wyjścia jest koncepcja ambiguous loss Pauline Boss — trudnej do przepracowania straty bez domknięcia. Jej echo splata się tu z fenomenologią pamięci Maurice’a Merleau-Ponty’ego, w której ciało staje się śladem i cieniem: tym, co pozostaje, choć nie daje się uchwycić. W spektaklu pobrzmiewa też nuta freudowskiej melancholii – falowanie między rozpaczą, a zawieszeniem. „Ghost Weight” rozchyla te niewidzialne przestrzenie: pęknięcia w relacjach, rozpad poczucia całości i ciągłości czasu. Jak żyć z czymś, czego nie można pożegnać? Jak odbudować rzeczywistość, gdy oparcie znika bez ostrzeżenia? Gdzie szukać nowego rytmu, kiedy przeszłość nie pozwala ruszyć do przodu? Spektakl nie udziela odpowiedzi — raczej przeciera ścieżki do odczuwania. Ruch staje się tu formą pamięci, próbą dotknięcia tego, co utracone, rytuałem transformacji w formę adekwatną do nowej rzeczywistości. „Ghost Weight” to choreograficzna medytacja nad brakiem, próba spotkania z cieniami, które powracają by przepisać ciało na nowo.

„Ghost Weight” w sobotę po raz ostatni na scenie @ttzawirowania @ctit_zawirowania 🖤 Zapraszamy! „Ghost Weight” niezależny spektakl teatru tańca choreografia: @olakomarnicka wykonanie: @czarnockaoliwia @aniaa_fijax @hela.madej @nadolska.martyna @zuza.rutyna @s.iwa.s wsparcie produkcyjne: @tupraga “Ghost Weight” przygląda się różnym formom utraty — zarówno tym oczywistym i domkniętym, jak i niejednoznacznym – pozostawiającym w zawieszeniu. Spektakl eksploruje doświadczenia żałoby: po osobach, które odeszły na zawsze oraz tych obecnych, lecz nieosiągalnych; po relacjach oraz wersjach siebie, które przeminęły. Punktem wyjścia jest koncepcja ambiguous loss Pauline Boss — trudnej do przepracowania straty bez domknięcia. Jej echo splata się tu z fenomenologią pamięci Maurice’a Merleau-Ponty’ego, w której ciało staje się śladem i cieniem: tym, co pozostaje, choć nie daje się uchwycić. W spektaklu pobrzmiewa też nuta freudowskiej melancholii – falowanie między rozpaczą, a zawieszeniem. „Ghost Weight” rozchyla te niewidzialne przestrzenie: pęknięcia w relacjach, rozpad poczucia całości i ciągłości czasu. Jak żyć z czymś, czego nie można pożegnać? Jak odbudować rzeczywistość, gdy oparcie znika bez ostrzeżenia? Gdzie szukać nowego rytmu, kiedy przeszłość nie pozwala ruszyć do przodu? Spektakl nie udziela odpowiedzi — raczej przeciera ścieżki do odczuwania. Ruch staje się tu formą pamięci, próbą dotknięcia tego, co utracone, rytuałem transformacji w formę adekwatną do nowej rzeczywistości. „Ghost Weight” to choreograficzna medytacja nad brakiem, próba spotkania z cieniami, które powracają by przepisać ciało na nowo.

„Ghost Weight” w sobotę po raz ostatni na scenie @ttzawirowania @ctit_zawirowania 🖤 Zapraszamy! Tymczasem ostatnie już premierowe ujęcia autorstwa @sebastian.stoklosa „Ghost Weight” niezależny spektakl teatru tańca choreografia: @olakomarnicka wykonanie: @czarnockaoliwia @aniaa_fijax @hela.madej @nadolska.martyna @zuza.rutyna @s.iwa.s wsparcie produkcyjne: @tupraga “Ghost Weight” przygląda się różnym formom utraty — zarówno tym oczywistym i domkniętym, jak i niejednoznacznym – pozostawiającym w zawieszeniu. Spektakl eksploruje doświadczenia żałoby: po osobach, które odeszły na zawsze oraz tych by obecnych, lecz nieosiągalnych; po relacjach oraz wersjach siebie, które przeminęły. Punktem wyjścia jest koncepcja ambiguous loss Pauline Boss — trudnej do przepracowania straty bez domknięcia. Jej echo splata się tu z fenomenologią pamięci Maurice’a Merleau-Ponty’ego, w której ciało staje się śladem i cieniem: tym, co pozostaje, choć nie daje się uchwycić. W spektaklu pobrzmiewa też nuta freudowskiej melancholii – falowanie między rozpaczą, a zawieszeniem. „Ghost Weight” rozchyla te niewidzialne przestrzenie: pęknięcia w relacjach, rozpad poczucia całości i ciągłości czasu. Jak żyć z czymś, czego nie można pożegnać? Jak odbudować rzeczywistość, gdy oparcie znika bez ostrzeżenia? Gdzie szukać nowego rytmu, kiedy przeszłość nie pozwala ruszyć do przodu? Spektakl nie udziela odpowiedzi — raczej przeciera ścieżki do odczuwania. Ruch staje się tu formą pamięci, próbą dotknięcia tego, co utracone, rytuałem transformacji w formę adekwatną do nowej rzeczywistości. „Ghost Weight” to choreograficzna medytacja nad brakiem, próba spotkania z cieniami, które powracają by przepisać ciało na nowo.

Fragment spektaklu „Ghost Weight”, który powróci na scenę 28.03 w @ttzawirowania @ctit_zawirowania 🖤 choreografia: @olakomarnicka wykonanie: @czarnockaoliwia @aniaa_fijax @hela.madej @nadolska.martyna @zuza.rutyna @s.iwa.s wsparcie produkcyjne: @tupraga realizacja nagrania: @bcausefilmproductions “Ghost Weight” przygląda się różnym formom utraty — zarówno tym oczywistym i domkniętym, jak i niejednoznacznym – pozostawiającym w zawieszeniu. Spektakl eksploruje doświadczenia żałoby: po osobach, które odeszły na zawsze oraz tych obecnych, lecz nieosiągalnych; po relacjach oraz wersjach siebie, które przeminęły. Punktem wyjścia jest koncepcja ambiguous loss Pauline Boss — trudnej do przepracowania straty bez domknięcia. Jej echo splata się tu z fenomenologią pamięci Maurice’a Merleau-Ponty’ego, w której ciało staje się śladem i cieniem: tym, co pozostaje, choć nie daje się uchwycić. W spektaklu pobrzmiewa też nuta freudowskiej melancholii – falowanie między rozpaczą, a zawieszeniem. „Ghost Weight” rozchyla te niewidzialne przestrzenie: pęknięcia w relacjach, rozpad poczucia całości i ciągłości czasu. Jak żyć z czymś, czego nie można pożegnać? Jak odbudować rzeczywistość, gdy oparcie znika bez ostrzeżenia? Gdzie szukać nowego rytmu, kiedy przeszłość nie pozwala ruszyć do przodu? Spektakl nie udziela odpowiedzi — raczej przeciera ścieżki do odczuwania. Ruch staje się tu formą pamięci, próbą dotknięcia tego, co utracone, rytuałem transformacji w formę adekwatną do nowej rzeczywistości. „Ghost Weight” to choreograficzna medytacja nad brakiem, próba spotkania z cieniami, które powracają by przepisać ciało na nowo.

Fragment spektaklu „Ghost Weight”, który powróci na scenę 28.03 w @ttzawirowania @ctit_zawirowania 🖤 Solo tańczy piękna @nadolska.martyna choreografia: @olakomarnicka wykonanie: @czarnockaoliwia @aniaa_fijax @hela.madej @nadolska.martyna @zuza.rutyna @s.iwa.s wsparcie produkcyjne: @tupraga realizacja nagrania: @bcausefilmproductions “Ghost Weight” przygląda się różnym formom utraty — zarówno tym oczywistym i domkniętym, jak i niejednoznacznym – pozostawiającym w zawieszeniu. Spektakl eksploruje doświadczenia żałoby: po osobach, które odeszły na zawsze oraz tych obecnych, lecz nieosiągalnych; po relacjach oraz wersjach siebie, które przeminęły. Punktem wyjścia jest koncepcja ambiguous loss Pauline Boss — trudnej do przepracowania straty bez domknięcia. Jej echo splata się tu z fenomenologią pamięci Maurice’a Merleau-Ponty’ego, w której ciało staje się śladem i cieniem: tym, co pozostaje, choć nie daje się uchwycić. W spektaklu pobrzmiewa też nuta freudowskiej melancholii – falowanie między rozpaczą, a zawieszeniem. „Ghost Weight” rozchyla te niewidzialne przestrzenie: pęknięcia w relacjach, rozpad poczucia całości i ciągłości czasu. Jak żyć z czymś, czego nie można pożegnać? Jak odbudować rzeczywistość, gdy oparcie znika bez ostrzeżenia? Gdzie szukać nowego rytmu, kiedy przeszłość nie pozwala ruszyć do przodu? Spektakl nie udziela odpowiedzi — raczej przeciera ścieżki do odczuwania. Ruch staje się tu formą pamięci, próbą dotknięcia tego, co utracone, rytuałem transformacji w formę adekwatną do nowej rzeczywistości. „Ghost Weight” to choreograficzna medytacja nad brakiem, próba spotkania z cieniami, które powracają by przepisać ciało na nowo.

„Ghost Weight” ponownie na scenie 28.03 w @ttzawirowania @ctit_zawirowania 🖤 Tymczasem kilka pięknych ujęć z premiery autorstwa @sebastian.stoklosa i @lucepictum „Ghost Weight” niezależny spektakl teatru tańca choreografia: @olakomarnicka wykonanie: @czarnockaoliwia @aniaa_fijax @hela.madej @nadolska.martyna @zuza.rutyna @s.iwa.s wsparcie produkcyjne: @tupraga “Ghost Weight” przygląda się różnym formom utraty — zarówno tym oczywistym i domkniętym, jak i niejednoznacznym – pozostawiającym w zawieszeniu. Spektakl eksploruje doświadczenia żałoby: po osobach, które odeszły na zawsze oraz tych obecnych, lecz nieosiągalnych; po relacjach oraz wersjach siebie, które przeminęły. Punktem wyjścia jest koncepcja ambiguous loss Pauline Boss — trudnej do przepracowania straty bez domknięcia. Jej echo splata się tu z fenomenologią pamięci Maurice’a Merleau-Ponty’ego, w której ciało staje się śladem i cieniem: tym, co pozostaje, choć nie daje się uchwycić. W spektaklu pobrzmiewa też nuta freudowskiej melancholii – falowanie między rozpaczą, a zawieszeniem. „Ghost Weight” rozchyla te niewidzialne przestrzenie: pęknięcia w relacjach, rozpad poczucia całości i ciągłości czasu. Jak żyć z czymś, czego nie można pożegnać? Jak odbudować rzeczywistość, gdy oparcie znika bez ostrzeżenia? Gdzie szukać nowego rytmu, kiedy przeszłość nie pozwala ruszyć do przodu? Spektakl nie udziela odpowiedzi — raczej przeciera ścieżki do odczuwania. Ruch staje się tu formą pamięci, próbą dotknięcia tego, co utracone, rytuałem transformacji w formę adekwatną do nowej rzeczywistości. „Ghost Weight” to choreograficzna medytacja nad brakiem, próba spotkania z cieniami, które powracają by przepisać ciało na nowo.

Kilka fragmentów ze spektaklu „Ghost Weight”, który powróci na scenę 28.03 w @ttzawirowania @ctit_zawirowania 🖤 choreografia: @olakomarnicka wykonanie: @czarnockaoliwia @aniaa_fijax @hela.madej @nadolska.martyna @zuza.rutyna @s.iwa.s wsparcie produkcyjne: @tupraga realizacja nagrania: @bcausefilmproductions “Ghost Weight” przygląda się różnym formom utraty — zarówno tym oczywistym i domkniętym, jak i niejednoznacznym – pozostawiającym w zawieszeniu. Spektakl eksploruje doświadczenia żałoby: po osobach, które odeszły na zawsze oraz tych obecnych, lecz nieosiągalnych; po relacjach oraz wersjach siebie, które przeminęły. Punktem wyjścia jest koncepcja ambiguous loss Pauline Boss — trudnej do przepracowania straty bez domknięcia. Jej echo splata się tu z fenomenologią pamięci Maurice’a Merleau-Ponty’ego, w której ciało staje się śladem i cieniem: tym, co pozostaje, choć nie daje się uchwycić. W spektaklu pobrzmiewa też nuta freudowskiej melancholii – falowanie między rozpaczą, a zawieszeniem. „Ghost Weight” rozchyla te niewidzialne przestrzenie: pęknięcia w relacjach, rozpad poczucia całości i ciągłości czasu. Jak żyć z czymś, czego nie można pożegnać? Jak odbudować rzeczywistość, gdy oparcie znika bez ostrzeżenia? Gdzie szukać nowego rytmu, kiedy przeszłość nie pozwala ruszyć do przodu? Spektakl nie udziela odpowiedzi — raczej przeciera ścieżki do odczuwania. Ruch staje się tu formą pamięci, próbą dotknięcia tego, co utracone, rytuałem transformacji w formę adekwatną do nowej rzeczywistości. „Ghost Weight” to choreograficzna medytacja nad brakiem, próba spotkania z cieniami, które powracają by przepisać ciało na nowo.

„Ghost Weight” ponownie na scenie 28.03 w @ttzawirowania @ctit_zawirowania 🖤 Tymczasem kilka pięknych ujęć z premiery autorstwa @sebastian.stoklosa i @lucepictum „Ghost Weight” niezależny spektakl teatru tańca choreografia: @olakomarnicka wykonanie: @czarnockaoliwia @aniaa_fijax @hela.madej @nadolska.martyna @zuza.rutyna @s.iwa.s wsparcie produkcyjne: @tupraga “Ghost Weight” przygląda się różnym formom utraty — zarówno tym oczywistym i domkniętym, jak i niejednoznacznym – pozostawiającym w zawieszeniu. Spektakl eksploruje doświadczenia żałoby: po osobach, które odeszły na zawsze oraz tych obecnych, lecz nieosiągalnych; po relacjach oraz wersjach siebie, które przeminęły. Punktem wyjścia jest koncepcja ambiguous loss Pauline Boss — trudnej do przepracowania straty bez domknięcia. Jej echo splata się tu z fenomenologią pamięci Maurice’a Merleau-Ponty’ego, w której ciało staje się śladem i cieniem: tym, co pozostaje, choć nie daje się uchwycić. W spektaklu pobrzmiewa też nuta freudowskiej melancholii – falowanie między rozpaczą, a zawieszeniem. „Ghost Weight” rozchyla te niewidzialne przestrzenie: pęknięcia w relacjach, rozpad poczucia całości i ciągłości czasu. Jak żyć z czymś, czego nie można pożegnać? Jak odbudować rzeczywistość, gdy oparcie znika bez ostrzeżenia? Gdzie szukać nowego rytmu, kiedy przeszłość nie pozwala ruszyć do przodu? Spektakl nie udziela odpowiedzi — raczej przeciera ścieżki do odczuwania. Ruch staje się tu formą pamięci, próbą dotknięcia tego, co utracone, rytuałem transformacji w formę adekwatną do nowej rzeczywistości. „Ghost Weight” to choreograficzna medytacja nad brakiem, próba spotkania z cieniami, które powracają by przepisać ciało na nowo.

„Ghost Weight” ponownie na scenie 28.03 w @ttzawirowania @ctit_zawirowania 🖤 Tymczasem kilka pięknych ujęć z premiery autorstwa @sebastian.stoklosa „Ghost Weight” niezależny spektakl teatru tańca choreografia: @olakomarnicka wykonanie: @czarnockaoliwia @aniaa_fijax @hela.madej @nadolska.martyna @zuza.rutyna @s.iwa.s wsparcie produkcyjne: @tupraga “Ghost Weight” przygląda się różnym formom utraty — zarówno tym oczywistym i domkniętym, jak i niejednoznacznym – pozostawiającym w zawieszeniu. Spektakl eksploruje doświadczenia żałoby: po osobach, które odeszły na zawsze oraz tych obecnych, lecz nieosiągalnych; po relacjach oraz wersjach siebie, które przeminęły. Punktem wyjścia jest koncepcja ambiguous loss Pauline Boss — trudnej do przepracowania straty bez domknięcia. Jej echo splata się tu z fenomenologią pamięci Maurice’a Merleau-Ponty’ego, w której ciało staje się śladem i cieniem: tym, co pozostaje, choć nie daje się uchwycić. W spektaklu pobrzmiewa też nuta freudowskiej melancholii – falowanie między rozpaczą, a zawieszeniem. „Ghost Weight” rozchyla te niewidzialne przestrzenie: pęknięcia w relacjach, rozpad poczucia całości i ciągłości czasu. Jak żyć z czymś, czego nie można pożegnać? Jak odbudować rzeczywistość, gdy oparcie znika bez ostrzeżenia? Gdzie szukać nowego rytmu, kiedy przeszłość nie pozwala ruszyć do przodu? Spektakl nie udziela odpowiedzi — raczej przeciera ścieżki do odczuwania. Ruch staje się tu formą pamięci, próbą dotknięcia tego, co utracone, rytuałem transformacji w formę adekwatną do nowej rzeczywistości. „Ghost Weight” to choreograficzna medytacja nad brakiem, próba spotkania z cieniami, które powracają by przepisać ciało na nowo.

Fragment z próby pracy „Once Upon a Full Moon” stworzonej dla studentek 3 roku specjalności Taniec Współczesny na Wydziale Tańca @umfchopin w ramach zajęć repertuarowych 🧚🏻

„Once Upon a Full Moon” w wykonaniu moich wspaniałych studentek Wydziału Tańca @umfchopin podczas Wieczoru Tańca Współczesnego UMFC 🧚🏻 foto: @zaboklickimateusz

„Once Upon a Full Moon” w wykonaniu moich wspaniałych studentek Wydziału Tańca @umfchopin podczas Wieczoru Tańca Współczesnego UMFC 🧚🏻 foto: @zaboklickimateusz