Ναυσικά

Θεωρητικά καθόλου δεν συνδέονται τα θεατράκια που έφτιαξε ο Αλέξης Ακριθάκης για την κόρη του, Χλόη, με την «Απόσταση» του Tiago Rodrigues. Απλά τα είδα σε απόσταση 2 Κυριακών. Απλά αφηγούνται τη σχέση πατέρα-κόρης (ή και των γονιών με τα παιδιά τους γενικά). Δημιουργούνται κόσμοι μαγικοί που μόνο εκείνοι ξέρουν γύρω απ το παιχνίδι, την περιπέτεια, την αγάπη, το θυμό, την υπομονή, την προσπάθεια για κατανόηση. Να μη ξεχνάς να φροντίζεις τον εαυτό σου. Πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον δύο για να μη χαθεί το κέντρο βάρους, κι ας είναι αναπόφευκτη η φυγόκεντρος. Έτσι κι αλλιώς γύρω από αυτό που δημιουργήσαμε περιστρεφόμαστε, όποτε ας είναι χρωματιστό. Ένας δικός μας χρωματιστός μικρόκοσμος, είτε μέσα σε ένα θεατράκι-χειροτεχνία, είτε σε ένα αστέρι. 🪐⭐️🎠🧳🫒

θάλασσα του πρωιού

I call March “Surrealism in full sunlight” 🪞

Touching ideas II: life gave me lemons

Touching ideas I: «Μεταξουργώντας» και μιλώντας για τη μνήμη, το βίωμα, το ηχοτοπίο, τις μεταβολές μιας γειτονιάς 🎢🗺️🦋

December was a cheeseboard contest 🧀

All things mountains, comfort chats, wines & Swiss cheese— around houses that look straight out of “Anatomy of a fall” 🏔️🧀

Μια βδομάδα γύρω από έναν τρίτο χώρο της Πανεπιστημίου, τη Στοά Φιξ— εξερεύνηση, συνεντεύξεις, παλιές επιγραφές, νέες ιδέες, μάρμαρο-γυαλί, φωτογραφίες, κι άλλες ιδέες, συζήτηση, αστικές μνήμες, Αθήνα του ‘70, ηχοτοπία, κίνηση, κρασί & μουστοκούλουρα. Μεταβατικές μέρες από την Αιόλου στη Μπενακη, από τον Νοέμβρη στον Δεκέμβρη. 🌀🌬️ 🫶 @thelimenproject

Πρώτου κλείσει ο Σεπτέμβρης και αρχίσει να σουρουπώνει ολοένα και πιο νωρίς, μερικές φωτογραφίες από το φιλμάκι του καλοκαιριού και λέξεις της Rachel Cusk που με έκαναν να κλείσω το βιβλίο με μειδίαμα. « […] όταν το σκάφος τινάχτηκε μπροστά μ εκείνο το εκκωφαντικό ξέσπασμα της μηχανής, το βίωσα σαν ανακούφιση και κατάφερα να γλαρωσω. Κάθε τόσο άνοιγα τα μάτια μου και έβλεπα το ανοίκειο ύφασμα από πάνω τους, ύστερα τα ξανακλεινα• και καθώς ένιωθα το σώμα μου να μεταφέρεται στα τυφλά μέσα στο χώρο, είχα την αίσθηση ότι τα πάντα στη ζωή μου είχαν γίνει σκόνη, είχαν σκορπιστεί στους πέντε ανέμους […] Θυμήθηκα πολύ ζωντανά, την εποχή που ήμουν μικρή και λαγοκοιμόμουν στο πίσω κάθισμα στο αυτοκίνητο των γονιών μου, σ’ εκείνη την ατελείωτη φιδογυριστή διαδρομή της επιστροφής από τη θάλασσα στο σπίτι […] ξαπλώναμε στο πίσω κάθισμα, ζαλισμένα και νυσταγμένα απ το κούνημα του αυτοκινήτου, κι εγώ καμία φορά άνοιγα τα μάτια μου κι έβλεπα το καλοκαιρινό τοπίο να περνά πίσω από τα σκονισμένα παράθυρα, τόσο ώριμο και μεστό εκείνη την εποχή του χρόνου, που φαινόταν αδύνατο ότι θα μπορούσε να διαλυθεί κάποτε, να γίνει χειμώνας.» Περίγραμμα, Rachel Cusk | εκδ Gutenberg 🍇🌅🌊

Να είναι απόγευμα και Αύγουστος 🌾

Ηχοτοπία και μια ευχή για κλείσιμο Αυγούστου να (επι)πλέουμε πάντα και παντού 🫧

Αλμύρα από τα παράθυρα, οι βουνοκορφές που περιβάλλουν την Επίδαυρο, ένας γκιώνης συνομιλεί με την 4η Μάλερ, κι άλλη αλμύρα, τζιτζίκια, επαφή με τον παιδικό εαυτό, γεύσεις, λογοτεχνικές αντί ηρωίδες. Τίτλοι ή affirmations έναντι στον καύσωνα.