Not knowing.
Writing a motivation letter. Which turns into a research. Which leads to insights.
How do you write one when you don’t know what your exact motivation is?
Don’t start with the answer, but with the search.
I am standing still. The ‘being on the road’ is missing.
For me, being on the road means to keep moving. Feeling that you’re alive. Asking questions. Discovering new things. That’s when I feel space. To think, to feel, to make.
I have no idea where I’m headed. Is that a bad thing? Being on the road is more important than reaching your end destination. Or to travel with a detour.
That’s how I see it when I design. The process is a work of art on its own.
Our world often revolves around answers. Think of tests, there is often one right answer. Think about the rise of ChatGPT, we are used to being able to get answers to any question. Think of social pressure, questions like “What is your plan after your studies?”.
In the beginning, having no answer caused a lot of uncertainty. But now during this research, I am discovering that in the not-knowing, space is created. It forces me to question the world around me.
I am looking for space for not knowing.
Verdient een losse plek.
Druk als statussymbool.
Rood. De kleur van aandacht.
Boosheid. Iets dat je niet kunt negeren.
Een waarschuwing.
Voor wie? Voor mezelf misschien.
Waarom plaatsen wij drukte op een voetstuk?
Productiviteit lijkt meer te tellen dan aanwezigheid.
Meer dan rust. Meer dan wie je bent.
Ik trek mijn handen ervan af.
Ik kijk toe, observeer,
en voel een soort woede die zacht wordt als ik ernaar kijk.
Het gaat niet over mensen, maar over een systeem.
Een idee. Een gewoonte.
Zijn in plaats van doen.
Niet als protest, niet als aanval, maar als keuze.
Rust als status.
Ademhaling als succes.
Niet minder, niet lui.
Niet afwezig. Maar echt.
Aanwezig.
Druk als statussymbool.
Rood. De kleur van aandacht.
Boosheid. Iets dat je niet kunt negeren.
Een waarschuwing.
Voor wie? Voor mezelf misschien.
Waarom plaatsen wij drukte op een voetstuk?
Productiviteit lijkt meer te tellen dan aanwezigheid.
Meer dan rust. Meer dan wie je bent.
Ik trek mijn handen ervan af.
Ik kijk toe, observeer,
en voel een soort woede die zacht wordt als ik ernaar kijk.
Het gaat niet over mensen, maar over een systeem.
Een idee. Een gewoonte.
Zijn in plaats van doen.
Niet als protest, niet als aanval, maar als keuze.
Rust als status.
Ademhaling als succes.
Niet minder, niet lui.
Niet afwezig. Maar echt.
Aanwezig.
Heb jij een unieke gouden HM25 logo te pakken? Slechts 50 stuks gingen rond over het terrein en zorgde voor deze sicke sequence!
🎥: @madebysaurus & @timenddd
📸: @misbeheef
Roze. De kleur voor meisjes.
Zo was dat toen ik opgroeide.
(Ben ik niet nog steeds aan het opgroeien?)
Vroeger voelde ik weerstand bij roze.
Ik wilde er zo ver mogelijk van weg blijven.
Geen roze spullen. Geen roze kleding.
Ik wilde stoer.
In mijn hoofd gingen stoer en roze absoluut niet samen.
Jong meisje. Kort haar.
Gympen. Spijkerbroek. Oversized shirts.
Geen rokjes. Geen Jurkjes.
Dat was ik.
Lange tijd bleef ik daarbij.
Dat was wie ik dacht dat ik moest zijn.
Nu ben ik 23.
Misbeheef.
En mijn kleur is roze.
Hoe dat zo?
Ik ben de kleur anders gaan zien.
Roze staat nu voor lef.
Zachtheid zonder zwakte.
Kracht. Acceptatie. Eigenheid.
Voor Misbeheef.
Misbeheef brein:
English Breakfast. Die borden vol eten - naar de ingrediënten zelf. In de supermarkt komt immer alles uit verpakkingen, blik of plastic. English Breakfast in de supermarkt, wilde ik vastleggen.
Is de oorsprong nog wel de natuur? Of zijn we daar zo ver vanaf dat onze oorsprong inmiddels de verpakking is? Afval.
#art #garbage #murfmurw #photoshop #digitalcamera #scanner #mixedmedia #englishbreakfast #supermarkt #garbageart #mixedmediaart #mixedmediaartist
Murf/murw magazine No17
Februari ’25
André the Giant & English Breakfast
“The traditional British meal served in the morning, that looks like shit, but tastes like heaven. Especially when you feel like a pudding.”
Misbeheef brein:
Die borden vol eten - naar de ingrediënten zelf. In de supermarkt komt immer alles uit verpakkingen, blik of plastic. English Breakfast in de supermarkt, wilde ik vastleggen.
Is de oorsprong nog wel de natuur? Of zijn we daar zo ver vanaf dat onze oorsprong inmiddels de verpakking is? Afval.
www.misbeheef.nl
Mijn portfolio. Het begin. Of het einde.
Een weerspiegeling van Misbeheef. Van mij als maker. Ontwerper.
Het niet weten wie ik ben, een maker of ontwerper? Of allebei.
Mijn werk. Professioneel & vrije tijd.
Een grapje wat betreft mijn 06 nummer. Want ik word al vaak genoeg gebeld door sketchy nummers.
Hoe zien andere mij als creatieveling?
De socials. Oh ja. En als je wilt. Je kunt mijn spotify stalken. Zullen we muziekvrienden worden?
