W czasach politycznej bezsilności fikcja może stać się narzędziem odzyskiwania sprawczości. Wystawa „Sny kobiet / Frauenträume” w @trafo_szczecin tworzy wyobrażone spotkanie artystek z PRL i NRD, pokazując, jak sen, ciało i performans pozwalały negocjować widzialność w warunkach politycznej i obyczajowej kontroli.
👀 Tekst Anny Pajęckiej znajdziecie na miejmiejsce.com
@anna_pajecka@trafo_szczecin@martagendera
Obrazy wchodzą tu w przestrzeń, a przestrzeń zaczyna zachowywać się jak obraz. W @galeria_zacheta prezentowana jest pierwsza w Polsce monograficzna wystawa Barbary Kasten, artystki, która od lat łączy fotografię, rzeźbę i architekturę w spójny system wizualnych eksperymentów, w którym światło, odbicie i konstrukcja nieustannie zmieniają sposób widzenia.
Artykuł opublikowano w ramach zadania „Miej Miejsce w kulturze 2026” dofinansowanego z programu @kultura_gov_pl „Czasopisma”.
👀 Tekst Julii Stachury znajdziecie na miejmiejsce.com
@neonli@kastenstudios@galeria_zacheta@agapindera
Ciemność nie musi oznaczać pustki ani końca. W rozmowie z Emilią Jeziorowską artystka Lulu MacDonald i kuratorka Mika Drozdowska opowiadają o wystawie „Tam gdzie nie sięga światło” w SIC! BWA Wrocław – projekcie inspirowanym uprawą rabarbaru w całkowitej ciemności. Punktem wyjścia stają się tu pytania o wzrost, kontrolę, troskę i przetrwanie w czasach kryzysu, ale także o materialność szkła, dźwięk, kolekcjonowanie i relacje między ludźmi a środowiskiem.
👀 Rozmowę znajdziecie na miejmiejsce.com
@bwawroclaw@lulu_macdonald@mika_drozdowska
Cześć, tu Nadia i Wera z MMM, czyli Młodzieżowego Miej Miejsce. Mamy po 18 lat i interesujemy się sztuką — szczególnie tym, co dzieje się tu i teraz, oraz tym, jak tworzą młodzi artyści. Chcemy razem z Wami poznawać ciekawe osoby — artystów i artystki — odwiedzać galerie, muzea oraz pracownie twórców.
W naszym pierwszym odcinku odwiedzamy Ignacego Tybora i jego wystawę „Dokumentacja wybranej części plastycznej dziennika z lat: 24–26” w galerii Wy. Wystawa trwa do 7 maja.
Ignacy Tybor (ur. 1999 w Łodzi) jest malarzem, grafikiem i rysownikiem, a także kuratorem. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Łodzi oraz studiował w Atenach. W swojej praktyce łączy abstrakcję z figuracją, czerpiąc inspiracje z różnych estetyk i literatury.
Pierwsze płoty za płoty — do zobaczenia w kolejnych odcinkach MMM. Dajcie znać, jakie miejsca oraz jakich artystów i artystki mogłybyśmy odwiedzić.✨🎥
Niczym łyżwiarka na tafli szkła Ewa Partum z lekkością balansuje pomiędzy intelektualnym rygorem konceptualizmu, zaangażowaniem społecznym a poetycką wrażliwością. Podsumowująca sześć dekad jej aktywności wystawa „Ewa Partum: Contemplating Art, Contemplating Love” w krakowskim MOCAK-u sytuuje artystkę w centrum rozległej sieci twórczych relacji i potwierdza jej wpływ na obecny pejzaż sztuki.
Artykuł opublikowano w ramach zadania „Miej Miejsce w sztuce 2026” dofinansowanego z programu @kultura_gov_pl „Sztuki wizualne”.
👀 Tekst znajdziecie na miejmiejsce.com
@wunderkamera@mocak_krakow@ewa_partum
Czy przedmioty można naprawdę zostawić za sobą? Wizyta w pracowni Michała Tokarza w podkarpackim Kleciu – będąca przedłużeniem wystawy „Dom istot wielu” w @bwa_tarnow pokazuje, że rzeczy nie znikają, lecz trwają w zawieszeniu: między użyciem a zapomnieniem, pamięcią a bezwładem materii. To opowieść o gromadzeniu, odsuwaniu i niemożności wyrzucenia – o świecie, który wciąż trzyma się tego, co kiedyś zostało odłożone na później.
👀 Tekst znajdziecie na miejmiejsce.com
@_michal.tokarz_@bwa_tarnow
Wystawa Pavlo Kovacha w @galerialabirynt , „Hoc est corpus meum” („To jest ciało moje”), to opowieść o obecności i nieobecności, materialności i ulotności, znikającym czasie oraz przemianach materii. Artysta i żołnierz buduje swoje prace jako nośniki przebytego doświadczenia, choć najważniejsze pozostaje w nich to, czego nie widać – o czym rozmawia z nim Sylwia Hejno.
👀 Rozmowę znajdziecie na miejmiejsce.com
@sylwia_hey@galerialabirynt@pawel_korbus
Dofinansowano ze środków @kultura_gov_pl z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.
Jeśli miłość ma kształt mięśnia, a nie serca, macierzyństwo przestaje być doświadczeniem prywatnym. W książce Pauliny Małochleb „Mięśnie mam od miłości” (@wydawnictwokarakter ) oraz na wystawie Karoliny Wiktor „Kartografia macierzyństwa” w @galeria_zacheta – zostaje ono przesunięte z porządku emocji w obszar fizjologii, pracy i infrastruktury relacyjnej. Miłość nie jest tu stanem, lecz działaniem ciała: powtarzalnym, obciążonym, podtrzymującym możliwość języka, relacji i życia społecznego.
Tekst Natalii Królikowskiej jest częścią cyklu „Literatura w kontekście” – cyklu rozmów, esejów i omówień badającego relacje między literaturą a innymi dziedzinami twórczości, takimi jak sztuki wizualne, muzyka, film, performans czy teatr.
👀 Tekst znajdziecie na miejmiejsce.com
@propsiki@paulina_malochleb@karolina_wiktor@katarzynakolodziej_podsiadlo
Dofinansowano ze środków Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego (@kultura_gov_pl ) pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.
Obraz „Take Care”, @dominika_kowynia , dzięki uprzejmości artystki.
Si On — „Czarodziejska kobieta i inne opowieści”, Bunkier Sztuki, Kraków 🧿🔥👁️🗿🌀
Jutro, 22 kwietnia w Bunkrze sztuki otwarcie wystawy „Czarodziejska kobieta i inne opowieści” — pierwszej indywidualnej prezentacji Si On w Krakowie. Kuratorką projektu jest Dorota Masłowska.
Wystawa prowadzi przez intensywne, wielowymiarowe uniwersum artystki, budowane przy użyciu malarstwa, rzeźby i wideo. Centralnym motywem jest cielesność — jako pole napięcia, transformacji i przekraczania własnych ograniczeń. Bohaterki prac Si On przybierają przeskalowane, często drapieżne formy: to figury silne, niejednoznaczne, momentami groteskowe, które zdają się rozrastać poza narzucone normy i wyobrażenia o kobiecości.
Jak pisze Masłowska, są to „SiOnoidy” — alter ego artystki, powoływane do życia w procesie twórczym przypominającym fizyczne i symboliczne zmaganie. W tym sensie malarstwo staje się nie tylko medium, ale też narzędziem transformacji: sposobem na przekroczenie własnej skali i nadanie sobie nowych form istnienia.
Równolegle do warstwy wizualnej rozwija się narracja literacka — autorski tekst kuratorki, który funkcjonuje jako osobny, poetycki komentarz do prac. Całość dopełnia instalacja muzyczna autorstwa Wacława Zimpla.
Otwarcie: 22.04.2026
Czas trwania: 22.04–31.08.2026
Miejsce: Bunkier Sztuki, Kraków
Anna Pajęcka: Wystawa „Łodzianki-Inicjatorki” w Muzeum Miasta Łodzi proponuje spojrzenie na dzieje miasta przez biografie kobiet, które organizowały, pracowały, protestowały, leczyły, uczyły i tworzyły, choć bardzo długo nie ustawiano ich w centrum opowieści.
👀 Tekst znajdziecie na miejmiejsce.com
@anna_pajecka@muzeummiastalodzi
W latach 90. Wrocław tętni prężną kontrkulturą, w której przenikają się środowiska artystyczne i muzyczne, tworząc intensywny ferment twórczy. Miasto staje się przestrzenią koncertów, wernisaży i happeningów, ale transformacja ustrojowa przynosi także niepewność. Sztuka i muzyka przenoszą się do pustostanów i opuszczonych fabryk, gdzie na postpunkowym gruncie rozwijają się nowe zjawiska – rave i industrial. O przemianach tej dekady z kuratorami wystawy „Scena z miasta. Wrocław niezależny lat 90.” – Pawłem Piotrowiczem i Pawłem Starcem – w galerii Studio BWA Wrocław rozmawia Bartosz Nowicki.
👀 Rozmowę znajdziecie na miejmiejsce.com
@normalne_rzeczy@pawel28873@pestarzec@studiobwawroclaw@bwawroclaw
Początki Fundacji @art_transparent przypadają na czas intensywnych przemian w polu sztuki współczesnej – moment między instytucjonalnym „jeszcze nie” a oddolnym „już działamy”. W rozmowie Aleksego Wójtowicza Karolina i Michał Bieniek wracają do tych pierwszych lat, opowiadając o narodzinach SURVIVALU, budowaniu niezależnej struktury i o tym, jak przez dwie dekady zmieniało się myślenie o sztuce, publiczności i odpowiedzialności.
👀 Rozmowę znajdziecie na miejmiejsce.com
@karo.bieniek@michal__bieniek@aleksywojtowicz@art_transparent@survival_art_review
