Στα Στενά του Ορμούζ, σε αυτό το πέρασμα που πρωταγωνιστεί στα δελτία ειδήσεων τους τελευταίους μήνες, βρίσκεται ένα από τα πιο απρόσμενα ξενοδοχεία του κόσμου! Το Majara Residence, στο νησί Ορμούζ του Ιράν που ολοκληρώθηκε το 2020, μοιάζει περισσότερο με εγκατάσταση σύγχρονης τέχνης παρά με τόπο διαμονής. Έχει μάλιστα βραβευθεί με το Aga Khan Award for Architecture το 2025.
Χτισμένο μέσα σε ένα σχεδόν σεληνιακό τοπίο από κόκκινα βουνά, αλάτι και πέτρα, το συγκρότημα αποτελείται από 200 θολωτές κατασκευές σε έντονα χρώματα, εμπνευσμένες από την τοπική αρχιτεκτονική και τις παραδοσιακές τεχνικές των νομάδων της περιοχής. Το σχεδίασε το ιρανικό αρχιτεκτονικό γραφείο ZAV Architects, όχι απλώς ως ένα ξενοδοχείο, αλλά ως μέρος ενός ευρύτερου project κοινωνικής και οικονομικής αναζωογόνησης του νησιού Ορμούζ, με συμμετοχή των ίδιων των κατοίκων στην κατασκευή ώστε να δημιουργηθεί ένα διαφορετικό μοντέλο τουρισμού, πιο συμμετοχικό και ανθρώπινο.
Το Ορμούζ δεν θυμίζει το Ιράν που έχουμε στο μυαλό μας. Έχει μια αίσθηση απομόνωσης που κάνει τον επισκέπτη να νιώθει ότι βρίσκεται στο τέλος του κόσμου.
Όπως μου είπε και ο Ιρανός συνεργάτης μας και ξεναγός μας στα ταξίδια μας στο Ιράν, «the conflict will end one way or the other” και τότε, όταν καταλαγιάσουν οι εντάσεις και σβήσουν ξανά οι τίτλοι των ειδήσεων, η αρχιτεκτονική, η τέχνη και τα πολύχρωμα θολωτά σπίτια του Majara Residence θα υποδεχτούν ξανά τους ταξιδιώτες και τα σημερινά γεγονότα θα τα πάρουν τα κύματα του Περσικού και η λήθη του χρόνου… Καλά να μαστε να τα ζήσουμε… #ormuz #hotelarchitecture #travelstories
Στο Provincetown, στην άκρη του Cape Cod, υπάρχει ένας άνθρωπος που όλοι γνωρίζουν ως “Jimmy the Greek”.
Γνώρισα τον Δημήτρη Κουταλάκη όταν κάναμε τα γυρίσματα για τους “Δρόμους των Ελλήνων”. Γεννήθηκε στην Κρήτη, όμως η ζωή του γράφτηκε τελικά στα νερά της Νέας Αγγλίας. Μετανάστης στις Ηνωμένες Πολιτείες από μικρή ηλικία, μεγάλωσε στη Μασαχουσέτη βοηθώντας αρχικά στην οικογενειακή επιχείρηση, χωρίς ποτέ να χάσει τη βαθιά σχέση του με τη θάλασσα. Το ψάρεμα, που ξεκίνησε σχεδόν σαν ένστικτο παιδικών χρόνων, εξελίχθηκε σταδιακά σε ολόκληρη φιλοσοφία ζωής.
Σήμερα θεωρείται ένας από τους πιο γνωστούς captains αθλητικής αλιείας στο Cape Cod. Στον κόσμο των ψαράδων της Ανατολικής Ακτής έχει αποκτήσει σχεδόν μυθική φήμη για την ικανότητά του να «διαβάζει» τη θάλασσα και να εντοπίζει τα μεγάλα ψάρια όταν άλλοι επιστρέφουν άπρακτοι. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί τον αποκαλούν “the fish whisperer”, ο γητευτής των ψαριών! #greeksinusa #fishing #travelstories
Οι σπηλαιώδεις ναοί της Dambulla είναι από τους σημαντικότερους ιερούς τόπους που έχω ποτέ επισκεφθεί. Ένα από τα σπουδαιότερα κέντρα του Θεραβάντα Βουδισμού στη Σρι Λάνκα και ένα από τα καλύτερα σωζόμενα σύνολα βουδιστικής τέχνης στην Ασία. Λαξευμένοι μέσα σε έναν τεράστιο βράχο, λειτουργούν αδιάλειπτα εδώ και περισσότερα από 2.000 χρόνια.
Η ιστορία τους συνδέεται με τον βασιλιά Valagamba, ο οποίος τον 1ο αιώνα π.Χ. κατέφυγε εδώ εξόριστος και, όταν επέστρεψε στον θρόνο, μετέτρεψε τις σπηλιές σε μοναστηριακό συγκρότημα. Από τότε, διαφορετικές δυναστείες εμπλούτισαν τον χώρο με αγάλματα και τοιχογραφίες, δημιουργώντας ένα μοναδικό καλλιτεχνικό σύνολο.
Σήμερα, οι πέντε κύριες σπηλιές φιλοξενούν εκατοντάδες μορφές του Βούδα και τοιχογραφίες που αφηγούνται τη ζωή και τη διδασκαλία του. Το ιδιαίτερο φως, η αίσθηση σιωπής και η συνέχεια της λατρείας κάνουν τη Dambulla έναν ζωντανό πνευματικό χώρο όπου η θρησκεία και η τέχνη ταυτίζονται. Γι αυτό εξάλλου και προστατεύονται ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της @unesco . Επόμενο ταξίδι με το @travelsbytravelers (καλά να είμαστε) στην αρχή του νέου έτους.
Στην καρδιά των Κιάντι, στο μικρό χωριό Panzano της Τοσκάνης, ο Dario Cecchini έχει μετατρέψει το παραδοσιακό κρεοπωλείο της οικογένειάς του σε έναν σχεδόν θεατρικό ναό της κρεατοφαγίας. Όγδοης γενιάς κρεοπώλης, γεννημένος το 1955, ανέλαβε την οικογενειακή επιχείρηση όταν πέθανε ο πατέρας του, εγκαταλείποντας τις σπουδές κτηνιατρικής στην Πίζα. Από τότε, δεν έγινε απλώς ένας διάσημος κρεοπώλης, έγινε μια cult φιγούρα της ιταλικής γαστρονομίας.
Η φήμη του εκτοξεύθηκε το 2001, όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση απαγόρευσε προσωρινά την περίφημη bistecca alla Fiorentina λόγω της κρίσης των «τρελών αγελάδων». Ο Cecchini οργάνωσε τότε μια ψεύτικη… κηδεία της μπριζόλας μέσα στο χωριό, με φέρετρο, μουσική και πομπή, σε μια σχεδόν δαντική παράσταση που έκανε τον γύρο του κόσμου. Από εκεί και πέρα, το Panzano έγινε προσκύνημα για foodies, chefs και ταξιδιώτες.
Η Officina della Bistecca βρίσκεται απέναντι από το κρεοπωλείο, την Antica Macelleria, και θυμίζει περισσότερο κοινό γιορτινό τραπέζι χωριού παρά κλασικό fine dining εστιατόριο. Οι επισκέπτες δεν «κλείνουν τραπέζι», κλείνουν θέση. Κάθονται όλοι μαζί σε κοινά τραπέζια δίπλα σε αγνώστους από όλον τον κόσμο, σαν να συμμετέχουν σε τελετουργία. Το κρασί ρέει ασταμάτητα σε καράφες πάνω στο τραπέζι, το ψωμί, τα φασόλια και το ελαιόλαδο βρίσκονται ήδη μπροστά σου, ενώ από κάτω ακούγεται μουσική, από ιταλικές άριες μέχρι AC/DC.
Η ατμόσφαιρα είναι μισή Τοσκάνη, μισή performance. Ο ίδιος ο Dario εμφανίζεται συχνά μέσα στον χώρο, απαγγέλλει Δάντη, φωνάζει “To beef or not to beef!”, αγκαλιάζει πελάτες, κόβει κρέας μπροστά στον κόσμο. Δεν αντιμετωπίζει το γεύμα σαν υπηρεσία αλλά σαν συμμετοχική εμπειρία.
Το μενού είναι σταθερό, χωρίς επιλογές à la carte. Στην Officina το επίκεντρο είναι η φωτιά και η bistecca: τεράστιες ψητές κοπές, ribeye, costata, tartare, carpaccio, κρέας στη σχάρα, όλα σε συνεχόμενα σερβιρίσματα.
Πριν ακόμη καθίσεις, πολλές φορές η εμπειρία ξεκινά μέσα στο ιστορικό κρεοπωλείο, με ένα ποτήρι Chianti, ψωμί με lardo ή σαλάμι και μια πρώτη γνωριμία με τους υπόλοιπους συνδαιτυμόνες.
Και ίσως εκεί βρίσκεται το μυστικό του Dario Cecchini. Δεν πούλησε ποτέ μόνο κρέας. Πούλησε μια δική του ιδέα της Τοσκάνης! #tuscany
Στα βόρεια της Σκύρου, στην περιοχή Πουριά, το τοπίο διατηρεί ακόμη τα ίχνη μιας παλιάς βιοτεχνικής δραστηριότητας του νησιού. Εδώ λειτουργούσαν από την αρχαιότητα λατομεία πωρόλιθου, του μαλακού ασβεστιτικού πετρώματος που χρησιμοποιήθηκε επί αιώνες ως βασικό δομικό υλικό στη Σκύρο. Οι κάθετες τομές στους βράχους και οι χαρακτηριστικοί σχηματισμοί της ακτής μαρτυρούν μέχρι σήμερα τη μακρά ιστορία της εξόρυξης.
Μέσα σε αυτό το τοπίο βρίσκεται ο μικρός Άγιος Νικόλαος στα Πουριά, ίσως το πιο αναγνωρίσιμο ξωκκλήσι του νησιού. Το εκκλησάκι είναι λαξευμένο κυριολεκτικά στη βάση ενός τεράστιου βράχου, και είναι να αναρωτιέσαι αν ο βράχος το προστατεύει ή το καταπίνει... Η σημερινή μορφή του χρονολογείται γύρω στο 1806.
Όταν πήγαμε, η πόρτα ήταν κλειστή όμως νομίζω ότι το πιο ιδιαίτερο στοιχείο βρίσκεται έξω από το ξωκκλήσι. Πάνω στον ίδιο τον βράχο, μέσα σε κάθε ρωγμή, σε κάθε μικρό άνοιγμα της πέτρας, οι επισκέπτες αφήνουν εικόνες, κομποσκοίνια, σταυρουδάκια και μικρά τάματα. Σαν ο ίδιος ο βράχος να λειτουργεί ως φυσικό προσκυνητάρι.
Η πρακτική αυτή συνδέεται με παλιές λαϊκές παράδοσεις αφιερώματος και προστασίας. Στα νησιά, και ιδιαίτερα στα ξωκκλήσια αφιερωμένα στον Άγιο Νικόλαο, προστάτη των ναυτικών, οι άνθρωποι άφηναν μικρά προσωπικά αντικείμενα ζητώντας βοήθεια, προστασία ή ευχαριστώντας για μια σωτηρία στη θάλασσα. Στα Πουριά, όμως, αυτά τα αφιερώματα μοιάζουν σχεδόν να ενσωματώνονται στο φυσικό τοπίο, δημιουργώντας μια ιδιότυπη σχέση ανάμεσα στην πέτρα, την πίστη και τη μνήμη… #Skyros #slowtravel #travelstories #greece #chapel
Στο Bhutan λοιπόν, κοιτάς έναν τοίχο σπιτιού… αφηρημένα…. και μετά συνειδητοποιείς. Ναι! Είναι αυτό που νομίζεις. Και είναι παντού!
Η πρώτη αντίδραση είναι η αμηχανία. Μετά η περιέργεια. Γιατί κανείς δεν σε προετοιμάζει ακριβώς για το θέαμα...
Οι ξεναγοί βέβαια είναι συνηθισμένοι. «Δεν είναι πρόκληση. Είναι προστασία. Είναι ένα αποτροπαϊκό σύμβολο ενάντια στο κακό μάτι, τον φθόνο, την κακή τύχη» σου εξηγούν.
Πίσω από αυτή την εικόνα βρίσκεται ο Drukpa Kunley (1455–1529), μια από τις πιο αντισυμβατικές μορφές του βουδισμού. Γεννημένος στο Θιβέτ και εκπαιδευμένος σε μοναστήρι, έζησε και δίδαξε με τρόπο που ανέτρεπε κάθε κανόνα: ταξίδευε, έπινε, γελούσε, προκαλούσε.
Αποκαλούσε τον εαυτό του «The Madman from Kyishodruk» και χρησιμοποιούσε το σοκ ως μέθοδο διδασκαλίας, αντιδρώντας κυρίως στην αυστηρότητα και την υποκρισία του κλήρου.
Η διδασκαλία του δεν έμεινε στη θεωρία. Πέρασε στην εικόνα. Ήταν εκείνος που διέδωσε την πρακτική να ζωγραφίζονται φαλλοί στους τοίχους και να τοποθετούνται πάνω από εισόδους σπιτιών, ως μέσα αποτροπής κακών πνευμάτων. Το σύμβολο ονομάστηκε «Thunderbolt of Flaming Wisdom», ένας «κεραυνός σοφίας» που αιφνιδιάζει και εξουδετερώνει.
Στο Chimi Lhakhang, τον ναό που συνδέεται με τη μορφή του, η παράδοση αποκτά τελετουργική διάσταση. Στους τοίχους των σπιτιών, γίνεται καθημερινότητα.
Ένα σύμβολο ισχυρό, σοκαριστικό, αποστομωτικό και, κατά τους Μπουτανέζους, απόλυτα αποτελεσματικό: γιατί ο ίδιος ο φθόνος αιφνιδιάζεται τόσο στη συνάντηση με τον φαλλό, που εξανεμίζεται, όπως οι προσευχές στις χαραδρες των βουνών!
(Οι φωτογραφίες δεν είναι δικές μου) #bhutan #travelstories
Η επίσκεψη στις πυραμίδες της Giza, τις περισσότερες φορές συνοδεύεται από την «παραδοσιακή» βόλτα με καμήλα. Κι αν από τη μία πλευρά τα μνημεία σχεδόν ακουμπούν στη χαοτική πόλη, από την άλλη έχεις την ψευδαίσθηση ότι, ως δεύτερος Lawrence της Αραβίας, προχωράς με κόπο μέσα στην έρημο, καβάλα σε ένα ζώο που μοιάζει προϊστορικό. Και όντως πρόκειται για μια από τις πιο εξελιγμένες «μηχανές» επιβίωσης της φύσης.
Η καμήλα, το Camelus dromedarius, δεν κουβαλά νερό στην καμπούρα της όπως νομίζαμε μικροί, κουβαλά λίπος. Αυτό της επιτρέπει να ρυθμίζει το σώμα της με τρόπο που μειώνει στο ελάχιστο την απώλεια υγρών. Μπορεί να ανεβάζει τη θερμοκρασία της χωρίς να ιδρώνει, αποφεύγοντας έτσι την αφυδάτωση, και όταν βρει νερό, πίνει δεκάδες λίτρα μέσα σε λίγα λεπτά.
Τα μάτια της προστατεύονται από διπλές σειρές βλεφαρίδων, σχεδόν σαν φίλτρα άμμου, ενώ τα ρουθούνια της κλείνουν όταν φυσάει. Τα πέλματά της δεν είναι «σκληρά», απλώνονται σαν μαξιλάρια, κρατώντας την στην επιφάνεια της άμμου.
Το τρίχωμά της λειτουργεί σαν φυσικό «κλιματιστικό»: αντανακλά τον ήλιο και μονώνει τη θερμότητα.
Έχει επίσης μια απρόσμενη σχέση με το φαγητό: μπορεί να φάει αγκάθια χωρίς να τραυματίζεται. Το στόμα της είναι επενδεδυμένο με σκληρές, σχεδόν δερμάτινες επιφάνειες που αντέχουν φυτά που άλλα ζώα αποφεύγουν.
Και κάτι που δύσκολα φαντάζεται κανείς: η καμήλα μπορεί να «κλείσει» τη ροή ούρων και να παράγει εξαιρετικά συμπυκνωμένα υγρά για να μη χάσει υγρασία. Ακόμη και τα περιττώματά της είναι τόσο ξηρά που παραδοσιακά χρησιμοποιούνται ως καύσιμο στην έρημο.
Τέλος, δεν είναι τόσο αργή όσο δείχνει. Μπορεί να φτάσει ταχύτητες έως και 60 χλμ/ώρα σε μικρές αποστάσεις. Α, επίσης όταν θυμώσει ή τρομάξει, φτύνει… Αυτά τα εγκυκλοπαιδικά για να τις δείτε με άλλο μάτι την επόμενη φορά! #camel #camelride #giza #egypt
Για τη δική μας τη γενιά θα είναι πάντα το Χίλτον. Και η πρόσοψη με τα ανάγλυφα του Γιάννη Μόραλη (που σήμερα αναδεικνύονται εκ νέου και λειτουργούν ως διακριτική αφετηρία για την αισθητική του χώρου) παραμένει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα οπτικά αποτυπώματα της πόλης.
Το ξενοδοχείο που άνοιξε τις πόρτες του τον Απρίλιο του 1963, σηματοδοτώντας μια νέα εποχή για τον ελληνικό τουρισμό, ήταν το πρώτο διεθνές ξενοδοχείο αλυσίδας στην Ελλάδα. Από τότε φιλοξένησε προσωπικότητες που όρισαν τη διεθνή σκηνή, από τον Αριστοτέλη Ωνάση μέχρι τον Frank Sinatra, τη Madonna και τον Ingmar Bergman.
Σήμερα, το ιστορικό αυτό κτίριο επιστρέφει ως Conrad Athens The Ilisian, (@theilisian_official ) ενταγμένο σε ένα νέο urban resort destination, το THE ILISIAN, που παρουσιάστηκε σήμερα σε μία ειδική ξενάγηση στους δημοσιογράφους. Κεντρική ιδέα: η σύνδεση της ιστορίας του χώρου με τη σύγχρονη Αθήνα.
Το όνομα “THE ILISIAN”, εμπνευσμένο από τον Ιλισό και τη γειτονιά των Ιλισίων, αποτυπώνει αυτή τη συνέχεια. Η αναφορά στο νερό είναι άμεση ήδη από την είσοδο, όπου το υδάτινο στοιχείο κυριαρχεί, λειτουργώντας ως ήπια μετάβαση από την πόλη σε έναν εσωτερικό, πιο ελεγχόμενο κόσμο.
Το Conrad Athens The Ilisian αποτελεί την πρώτη παρουσία της Conrad Hotels & Resorts στην Ελλάδα και περιλαμβάνει 278 δωμάτια και σουίτες, με εξαιρετικές θέες στη πόλη. Στο σύνολο του προορισμού αναπτύσσονται οι κατοικίες Conrad και Waldorf Astoria, χώροι ευεξίας άνω των 2.000 τ.μ., καταστήματα, το private club HOUSE OF NYNN, και η τεράστια πισίνα!
Η γαστρονομία διαμορφώνει έναν αυτόνομο πόλο, με εννέα εστιατόρια και bars. Το Βυζαντινό επιστρέφει ως Byzantino Grande Brasserie, το rooftop ως Galaxy Dispensary και Galaxy Supper Club, ενώ το ιαπωνικό Onuki και νέες αφίξεις συμπληρώνουν το σύνολο.
Προσωπικά λάτρεψα το «high line” του The Ilisian, ένα μονοπάτι που διατρέχει τους κήπους του συγκροτήματος, για «υπερυψωμένους» αθηναϊκούς περιπάτους. Το THE ILISIAN, το νέο αυτό εγχείρημα στέλνει ένα σαφές, αισιόδοξο μήνυμα για την Αθήνα που αλλάζει και διεκδικεί τη θέση της στον παγκόσμιο χάρτη της σύγχρονης φιλοξενίας.
Οι ευχές ανήκουν δικαιωματικά στον Αχιλλέα Κωνσταντακόπουλο και την ομάδα του.
Στην έρημο της ανατολικής Ιορδανίας, ένα χαμηλό, πέτρινο συγκρότημα διακόπτει τη μονοτονία του τοπίου: είναι το Quseir Amra (μνημείο της UNESCO) που κρύβει στο εσωτερικό του μια από τις πιο τολμηρές εικονογραφικές αφηγήσεις του πρώιμου ισλαμικού κόσμου! Χτισμένο στις αρχές του 8ου αιώνα, πιθανότατα υπό τον χαλίφη Al-Walid II της δυναστείας των Ομεϋαδών το Quseir Amra δεν ήταν φρούριο, όπως υποδηλώνει ο όρος «κάστρο της ερήμου», αλλά ένα ιδιωτικό καταφύγιο αναψυχής. Ένα μικρό παλάτι με λουτρά, χώρους υποδοχής και ανάπαυσης για τον ηγεμόνα και τον κύκλο του. Η διάταξη παραπέμπει ευθέως στη ρωμαϊκή παράδοση των λουτρών: ψυχροί, χλιαροί και θερμοί χώροι, θόλοι που συγκρατούν τη ζέστη, υδραυλικά συστήματα που μαρτυρούν τεχνογνωσία και κοσμοπολιτισμό. Στο εσωτερικό, οι τοίχοι και οι θόλοι λειτουργούν σαν καμβάς. Οι τοιχογραφίες του Quseir Amra, διατηρημένες σε εντυπωσιακό βαθμό, ανατρέπουν κάθε στερεότυπο περί ανεικονικότητας στην ισλαμική τέχνη. Εδώ συναντά κανείς σκηνές κυνηγιού, μουσικούς, γυμνές μορφές στα λουτρά, ακόμα και προσωπογραφίες ηγεμόνων. Το μνημείο μαρτυρά τη μεταβατική στιγμή όπου ο πρώιμος ισλαμικός κόσμος δεν έχει ακόμη αποκοπεί από τις ελληνορωμαϊκές και βυζαντινές επιρροές, αλλά τις ενσωματώνει δημιουργικά. Η τέχνη εδώ δεν είναι αυστηρά θρησκευτική. Αντίθετα είναι κοσμική, σχεδόν ιδιωτική, και αποκαλύπτει μια αυλή που ενδίδει στις απολαύσεις… #jordan @travelsbytravelers #unesco #desertcastles #travelwriter
