Did you know that you can vote in the upcoming municipal elections, even when you’re not a Dutch or EU citizen? On the 18th of March, you can let your voice be heard.
However, Dutch politics can be complicated at times, so join @marijnlems , @thomaslamers29 , @willagreen and me for some Politics and Pastries.
We will tell you about how Amsterdam, and Zeeburgereiland in particular, is run. You can share your experiences of living in Amsterdam East, and you can connect with other students to talk about your dreams for Amsterdam. ✨
🗣️KROEGKOLLEGE🗣️
🌱Theater als manier om de wereld te veranderen
📍Theatercafé de Richel
🗓️26 januari 20:00
THOMAS LAMERS is dramaturg bij Het Nationale Theater en theatermaker. Hij was mede-oprichter van Collectief Walden en House of Nouws, huisdramaturg bij Ulrike Quade Company en werkte als freelancer met veel verschillende regisseurs bij onder andere Toneelschuur Producties en NITE. Hij studeerde ooit politieke filosofie en ziet theater naast prachtige kunstvorm an sich ook als vehikel voor verandering in de breedste zin van het woord.
Daarnaast komt MARIJN LEMS vertellen over de Israël boycott die hij mede in gang heeft gezet in de Belgische en Nederlandse cultuursector.
IEDEREEN is welkom! Leden van Nieuwe Doelen hebben gratis toegang tot deze veelbelovende avond. Niet-leden mogen dit bijwonen voor maar liefst €3 (te betalen op locatie). Zeg het voort! Neem je vrienden mee!
1. Adolescence van Stephen Graham, Jack Thorne en Philip Barantini. Het beste kunstwerk van 2025 was voor mij deze verpletterende miniserie, die in vier afleveringen een schreeuw van wanhoop vormt over de verderfelijke invloed van de manosphere en misogynie op de jongste generaties. De makers zetten daarbij vooral de afstand tussen de volwassen personages en hun kinderen centraal, en stellen daarmee vooral de vraag: hoe leren we die kloof te overbruggen?
Naast het fenomenale technische vernuft van de serie (iedere aflevering werd in één doorlopend shot opgenomen, wat de urgentie en onontkoombaarheid van de scènes nog vergroot) zijn het vooral de acteerprestaties die overrompelen. Owen Cooper voorziet de jonge dader Jamie in zijn debuutrol van kwetsbaarheid én duisternis, Stephen Graham zet als de vertwijfelde vader de rol van zijn leven neer, en Erin Doherty maakt in haar rol van psychologe samen met Cooper de beste tv-aflevering van het jaar, zo niet van het afgelopen decennium. Schrijver Jack Thorne en regisseur Philip Barantini leggen feilloos de verschillende kanten van de zaak vast: de Hobbesiaanse jungle van de middelbare school waar jongeren zich staande moeten houden, de invloed van sociale media en online radicalisering, en het van vader op zoon doorgeven van ideeën over mannelijkheid.
Adolescence laat je als kijker uitgeput achter, met een vol hart en zonder antwoorden. De serie bevat daarmee een opdracht van het publiek, voorbij de simplistische politieke reactie van het verbieden van social media voor jongeren: blijf met jongere generaties in gesprek, zodat ze niet uitsluitend door valse profeten en conservatieve peer pressure worden opgevoed.
#eclectathon2025
2. Clair Obscur: Expedition 33 van Sandfall Interactive. Het mooiste succesverhaal van 2025 was deze debuutgame van een relatief kleine Franse studio, die meteen na de release de hele wereld veroverde. En terecht: Clair Obscur is een weergaloze prestatie, een game die zijn inspiratie haalt bij klassiekers uit de jaren negentig en 2000 maar daar vervolgens een compleet eigen draai aan geeft.
Naast de buitengewone vormgeving en de waanzinnige soundtrack vallen vooral het verhaal en de personages op: een gelaagde meditatie over verzet tegen de klippen op, de hardnekkigheid van rouw, de onverkwikkelijkheid van de dood, en over hoe kunst zowel een ontsnappingsplek als een gevangenis kan zijn. Vanaf de verpletterende openingsscène tot het hartverscheurende slot grijpt Clair Obscur bij de keel en blijft de game met eindeloze verrassingen komen.
#eclectathon2025
3. All Before Death Is Life van Benjamin Verdonck. Na jaren van (weliswaar prachtige) voorstellingen waarin de theatermaker alleen maar aan de touwtjes trok, was het een genot om hem onder de vleugels van Theater Artemis weer eens als fysieke performer op de vloer te mogen zien. All Before Death Is Life is een hernieuwde kennismaking met zijn ongeëvenaarde stijl, die het midden houdt tussen clown en sjamaan, nar en wijze, en acteur en beeldend kunstenaar.
Aldoor boter over zijn hoofd uitsmerend legt Verdonck ons uit dat alle techniek die hij voor de voorstelling had ingehuurd niet ter plaatse is geraakt, en hij dus met minimale middelen zijn performance zal spelen - én met de hulp van een aantal kinderen uit het publiek, die zijn licht- en geluidscues moeten volgen. Het levert een compleet weerspannige voorstelling op, waarin de frictie tussen de volwassen performer en zijn onwillige hulpjes een metafoor wordt voor de kwetsbaarheid van kunst, de brutale, van iedere kennis gespeende mondigheid die zich van de samenleving meester heeft gemaakt én de controledrift van machthebbers en oudere generaties.
Ondertussen creëert Verdonck beelden en scènes die overlopen van een soort hoopvolle melancholie over de staat van de wereld en de mogelijkheid van verzet, die alleen zo goed werken vanwege zijn naïef-kinderlijke performerschap. Geen andere voorstelling trof me dit jaar zo diep als de onhandige pogingen van Verdonck om de wereld een klein beetje te verbeteren.
#eclectathon2025
4. Hard Truths van Mike Leigh. De allerbeste film van het jaar was er eentje van een regisseur die zijn sporen al ruimschoots heeft verdiend. Door opnieuw de handen ineen te slaan met Marianne Jean-Baptiste, de acteur met wie hij zijn meest bejubelde film Secrets & Lies had gemaakt, creërde hij het beste werk van zijn lange carrière: een onwaarschijnlijk weerbarstig portret van een vrouw die compleet door haar eigen ressentimenten wordt gedomineerd.
Jean-Baptiste zet een weergaloze rol neer van een vrouw die zó vol gif zit dat ze alleen maar ruzie kan maken, en doet dat op een manier die tegelijkertijd verstikkend en komisch-tegen-wil-en-dank-is. Haar voornaamste tegenspeler is Michele Austin, die als haar zus het kloppende hart van de film vormt: haar compassie voor de zus die iedereen het leven zuur maakt, zichzelf voorop, werkt aanstekelijk. Leigh, altijd een onverbeterlijke humanist, slaagt er zo in om het minst sympathieke filmpersonage dat je ooit hebt gezien langzaam van haar verdedingslagen te ontdoen, zonder ooit haar bittere essentie uit het oog te verliezen.
#eclectathon2025
5. Andor (Seizoen 2) van Tony Gilroy / The Seed Of The Sacred Fig van Mohammad Rasoulof / One Battle After Another van Paul Thomas Anderson.
In drie van de beste werken van 2025 stond verzet tegen totalitarisme en fascisme centraal. Het tweede seizoen van Andor borduurde voort op de verpletterende eerste worp van drie jaar geleden, en creëerde een van de beste portretten van georganiseerd verzet, en de morele, emotionele en lichamelijke offers die het vergt, die ik ooit heb gezien - en dat allemaal in het Star Wars-universum.
In het Iraanse The Seed Of The Sacred Fig zien we verzet langzaam ontstaan in het gezin van een overheidsgetrouwe onderzoeksrechter, ten tijde van de ‘Woman, Life, Freedom’-protesten in het land. Terwijl de vader des huizes zijn dochters en vrouw in het gareel probeert te houden groeit bij hen de weerstand. Regisseur Mohammad Rasoulof laat feilloos zien hoe een totalitaire staat zijn burgers vervormt tot verraders van hun eigen familieleden, maar ook hoe (vrouwelijke) solidariteit de kracht heeft om daartegen op te staan.
En Paul Thomas Anderson leverde dit jaar, na het teleurstellende Licorice Pizza van vier jaar geleden, weer eens een onvervalst meesterwerk af. In One Battle After Another (die qua toon en inhoud sterk op zijn andere briljante Pynchon-verfilming Inherent Vice lijkt) zet hij verschillende vormen van verzet op spannende wijze tegenover elkaar: het gewapende verzet van de actiegroep waarvan het Bob (Leonardo diCaprio) deel uitmaakt, en het subtiele verzet van de door Sergio St. Carlos (Benicio del Toro) geleide ondergrondse migrantengemeenschap.
#eclectathon2025
6. The Rehearsal (Seizoen 2) van Nathan Fielder. Het eerste seizoen van deze schitterende ‘reality’-serie stond twee jaar geleden op nummer vijf van deze lijst, dus de opvolger had wat te bewijzen. Bedenker en hoofdrolspeler Nathan Fielder stelt echter niet teleur, en handhaaft met een volledig nieuwe insteek dezelfde krankzinnige mix van vervreemding, ontroering en conceptuele genialiteit.
Dit keer draait alles om een vraag waarin Fielder zich vastbijt: kunnen vliegtuigongelukken worden voorkomen door de hiërarchische relatie tussen piloot en co-piloot te doorbreken? Door middel van live-ensceneringen van mogelijke scenario’s en real-life gesprekken met experts en officials probeert de maker stukje bij beetje tot een antwoord te komen - maar Fielder zou Fielder niet zijn als hij onderweg niet allerlei zijsporen insloeg, zoals het helpen van een verlegen piloot in zijn datingleven, het opzetten van een heuse talentenjacht en een onverhoedse ode aan autisme.
#eclectathon2025
7. Pressure Point van Vanja Rukavina / Mo (Seizoen 2) van Mo Amer. Twee geweldige makers creërden dit afgelopen jaar beiden hun beste werk, in een theatervoorstelling en een tv-serie waarin ze de relatie tussen culturele identiteit en geopolitiek uitplozen - beiden via een alter ego dat sterk uit hun eigen biografie put.
In Pressure Point speelt Vanja Rukavina de fictieve Bosnische tennisvedette Viktor Rađenović, die continu tussen verschillende talen en culturen beweegt en zichzelf met moeite staande weet te houden. Stukje bij beetje pelt Rukavina de complexe identiteit van zijn hoofdpersonage af, inclusief zijn oorlogstrauma’s en de manier waarop hij die ervaringen heeft geïnternaliseerd. Schitterend traceert de maker zo de intersecties tussen linguïstische, culturele en politieke identiteit.
De Palestijns-Amerikaanse Mo Amer doet in het magistrale tweede seizoen van zijn tragikomische tv-serie Mo iets vergelijkbaars. Nadat het gelijknamige hoofdpersonage aan het eind van het vorige seizoen in Mexico is terechtgekomen, moet hij weer naar de VS zien terug te komen, wat een snijdend portret van het Amerikaanse immigratiesysteem oplevert. Het seizoen sluit af met een onvergetelijke aflevering waarin Mo en zijn familie zijn geboortestreek op de Westelijke Jordaanoever bezoeken, en de pijn van de koloniale bezetting en apartheid in verband wordt gebracht met de verdedigingsmechanismes die we twee seizoenen lang in Mo hebben meegemaakt.
#eclectathon2025
8. Schuldig Kind van Belle van Heerikhuizen / Dat Het Was van Luca Bryssinck & Boris de Klerk / Wednesdays van Pierre Corbinais. Deze drie briljante kunstwerken - twee theatervoorstellingen en een videogame - deconstrueerden dit jaar op verschillende wijze de nasleep van seksueel misbruik.
In Schuldig Kind, gebaseerd op het werk van Ted van Lieshout, deelt regisseur Belle van Heerikhuizen het hoofdpersonage in drie acteurs op. Het blijkt een magistrale keuze: Florian Myjer, Sander Plukaard en Bram Coopmans bespelen allemaal net een ander register op het spectrum tussen schaamte, woede en verlangen terwijl ze gezamenlijk terugkijken op de relatie die de hoofdpersoon op elfjarige leeftijd met een volwassen man had. Briljant brengen de makers zo alle tegenstrijdige gevoelens en gedachtes van de hoofdpersoon bij elkaar.
In Dat Het Was wordt het trauma van de hoofdpersoon nergens letterlijk benoemd. In de weergaloze tekst van Olivier Herter tracht de naamloze ik-figuur op fragmentarische wijze grip op het verleden te krijgen. Luca Bryssinck brengt de tekst met een feilloos gevoel voor de verborgen emotionele nuances tot leven, Boris de Klerk begeleidt de monoloog met subtiele muzikale interventies, waardoor het geheel nóg zintuiglijker wordt. Zelden zag ik zo helder geënsceneerd hoe trauma een gat slaat in je herinneringen en daarmee in je identiteit.
Wednesdays van Pierre Corbinais hanteert eveneens een archeologische insteek, maar focust op de omstanders: alle gesprekken met familieleden, vrienden, geliefden waarin het trauma op de achtergrond aanwezig was maar niet werd uitgesproken. Door de speler de keuze te geven de antwoorden van al die ándere mensen te bepalen laat Corbinais prachtig het verlangen doorschemeren om gehóórd te worden.
#eclectathon2025
9. Death Stranding 2 van Kojima Productions. Opvallend genoeg is de meest toonaangevende game-auteur van de afgelopen 25 jaar nog nooit in dit lijstje terechtgekomen. Daar kwam dit jaar verandering in: met Death Stranding 2 leverde Hideo Kojima zijn magnum opus af, een game waarin al zijn bekommernissen rond mensheid en technologie magistraal samenkomen, en hij, veel eleganter dan in de voorganger, een verpletterend sterk verhaal over menselijke connectie vertelt. Visionair als altijd - de man voorspelde met zijn vorige game de Covid-crisis en de existentiële vragen die de pandemie met zich meebracht - fileert Kojima onze huidige afhankelijkheid van de tech-industrie en pleit hij voor een herwaardering van fysiek contact. De schitterende visuele vormgeving, ontwapenende personages en de uitzinnige ontknoping maken Death Stranding 2 tot de beste Kojima-game tot nu toe - dat er nog vele mogen volgen.
#eclectathon2025
