Dag Wilde Zwaan,
Zij die haar al lang, heel lang en goed kennen weten het misschien, of niet; maar haar totem bij de scouts was “Wilde Zwaan”.
En ik heb het altijd verbazend gevonden hoe jonge puber/volwassenen zo precies en zò juist haar persoonlijkheid in één begrip konden omschrijven.
Later, veel later is gebleken dat die omschrijving nog steeds klopt voor de volle 100%.
Wild.
Dat was ze toch zeer zeker.
In de goede maar ook helaas soms in de minder goede zin van het woord.
Een zwaan.
Die beschermt.
Onder haar grote mooie vleugels.
En dat deed Alexandra.
Vroeger en tot nu nog altijd.
Niks was teveel als ze je maar kon helpen.
Alles voor haar twee prachtige kinderen.
Alles voor haar vrienden en vriendinnen.
Het wilde nam helaas te dikwijls de bovenhand de laatste jaren, denk ik.
Het gevecht met haar zelf heeft ze niet kunnen uitvechten.
En dat is vreselijk spijtig. Voor haar, en ook voor zij die van haar hielden.
Mijn kinderen en ik vinden troost in het feit dat je nu de rust hebt gevonden waar je zò naar verlangde.
En verdient.
Rust zacht mooie, wilde zwaan.
