Nu uit: Opgeslagen locaties
'Maarten Buser verkent in Opgeslagen locaties een volle, spannende wereld. Een verkenning aan de hand van beelden: van kinderfoto’s tot shots uit detectiveseries. Bieden zij overzicht en rust, of gaan ze een eigen leven leiden? Er wordt troost gezocht in algoritmes, gefantaseerd over de verschijningsvormen van God, en gestaard naar de nooddeur van een bioscoop. Gedachten dwalen af van toeristenmassa’s, naar liftspiegels en musea. Ondertussen glijdt een mysterieuze klasgenoot in en uit de gedichten.'
Verschenen bij @uitgeverijvleugels . Drie gedichten lezen + bestellen via link in bio.
#opgeslagenlocaties #uitgeverijvleugels #poëzie #lezen #literatuur #dichtersvaninstagram #schrijversvaninstagram
De kunstverrassing van de dag gisteren: @lievevdbijgaart heeft in de kelder van het @acecgebouw een solotentoonstelling ingericht die als één grote installatie oogt, zeker in de toch best kleine ruimte. De expositie is een liefdesverklaring, aan metaal om precies te zijn. Aan de muren hangen metalen platen, die aan schilderijen doen denken en zelfs aan grote teststrips. Metalen vogels hangen aan de lucht, alsof de zwaartekracht er niet toe doet. Van den Bijgaarts werk heeft iets dagdroomachtigs, want op een in metaal gegoten liefdesbrief stelt ze zich voor dat het materiaal de liefde aan haar terug verklaart, maar is ook heel nuchter. Die twee kanten houden elkaar in een fraai evenwicht. Bij de uitgang hangen stevige werkschoenen waarvan de stalen neus deels is blootgelegd, als een glimlach. 'Lieve was here', staat erop, maar probeer maar eens onder woorden te brengen waar of wat dat 'hier' precies is.
#lievevandenbijgaart #acec #hedendaagsekunst #beeldhouwkunst #installatiekunst
Hans Waanders (1951-2001) is echt een kunstenaar van wie je denkt, op de best mogelijke manier: wat heeft hem toch bezield? Tijdschrift @leesliter laat in het recentste nummer een uitgebreide selectie aan zijn opmerkelijke werk zien, in allerlei vormen, maten en media, maar altijd met hetzelfde onderwerp: de ijsvogel. Ter inleiding van dit portfolio schreef ik een essay over Waanders' wens- en conceptuele denken rondom deze vogel, die zijn kunst bezieling gaf. Met heel veel dank aan Waanders' weduwe Petra van Koppen, die het een na het andere bijzondere verhaal over hem vertelde en prachtige schatten uit zijn archief tevoorschijn toverde.
#hanswaanders #tijdschriftliter
De nieuwe @gonzocircus is verschenen. Qua kunst is het deze keer een stemmig zwartwitte editie, vanwege mijn interviews met @anoukgriffioen (nu te zien in @krollermullermuseum ) en @tomcallemin (vanwege zijn tentoonstelling in @abbykortrijk ).
#gonzocircus #anoukgriffioen #tomcallemin #hedendaagsekunst #kunstenaarsinterview
Een paar jaar geleden kwam mijn jongere zus @myrthe112233 terug uit Canada met een gedichtenbundel die ze voor me had uitgekozen, op basis van het omslag: een varken ingeklemd in een personenauto. In 'Poids Lourd' van @danielbelanger.officiel zit vol varkens en auto's, zoals uit het aangrijpende openingsgedicht al blijkt. Ik vertaalde een selectie uit de bundel (negen gedichten in totaal) voor het nieuwe nummer van @tijdschriftterras .
#danielbélanger #tijdschriftterras #poëzie #vertalersvaninstagram
Van die kindertijdontdekkingen: van je ouders horen dat er een land bestaat waarin twee, nee, drie talen worden gesproken. Hoe vaker ik in België kom, hoe beter ik aan die situatie gewend raak. Als in: ik weet dat ik maar een van de twee ondertitelingen in de gaten moet houden in de bioscoop. Maar ik blijf altijd het gevoel hebben dat Belgen misschien een ander, minder vanzelfsprekend idee van de werkelijkheid hebben dan pakweg Nederlanders. Het surrealisme was ook nooit echt iets groots in Nederland. In @museumeicas (Deventer) is nog tot en met 12 april een heel mooie tentoonstelling te zien van de Belgische kunstenaar Lucia Bru. De herinnering aan twee specifiek kunstwerken blijft me achtervolgen: twee krukjes met gedraaide poten, wat ze iets merkwaardig menselijks geeft. Je moet even knielen om ze echt goed te zien, want het is geen tentoonstelling met sokkels. Daardoor mag je hele lichaam op ontdekkingstocht: door je knieën, kijken waar je loopt en dan geconfronteerd worden met meubels die net zo expressief hun benen krommen als jij. Overigens, later dit jaar ga ik een week naar Wallonië om daar Bru's aankomende overzichtstentoonstelling te zien en verder kennis te maken met de kunst in Franstalig België. Dat gaat resulteren in een stuk over Belgische beeldhouwkunst voor @mistermotleymagazine , ondersteund door het reisfonds van @aica_nl . Heel veel zin in.
#luciabru #museumeicas #installatiekunst #beeldhouwkunst #hedendaagsekunst
'Kijkgeschiedenis' uit 'Opgeslagen locaties' is verkozen tot een van de 44 beste gedichten uit de bundels die genomineerd zijn voor de Herman de Coninckprijs 2026. En voor de francofiele lezers: dat is inderdaad een knipoog naar 'Comme de longs échos qui de loin / se confondent'.
#opgeslagenlocaties #poëzie #hermandeconinckprijs #dichtersvaninstagram
'Stofuitdrukking' is een klassieke term uit de schilderkunst: de manier waarop met verf de textuur van bepaalde materialen is afgebeeld, het liefst zo overtuigend mogelijk. In de beeldhouwkunst wordt de term wat minder gebruikt, maar het kan een enorm genoegen zijn om te zien hoe iemand bijvoorbeeld golvend haar weergeeft in brons. Ingewikkelder wordt het wanneer een beeldhouwer of ruimtelijk kunstenaar materialen gebruikt en hun texturen voorop lijkt te stellen, maar binnen een tamelijk abstracte context. Waar kijk je dan naar? In @museum_dhondt_dhaenens (Deurle) zag ik een intrigerende tentoonstelling van @edith_dekyndt , waarin ze meer nog de texturen dan de vormen hun werk laat doen. Ze maakt veel wandsculpturen en daarmee heb je gelijk een stevige associatie met de schilderkunst te pakken. Maar ze plaatst ook beelden op de grond, onder ooghoogte en betrekt je hele lichaam zo bij haar werk. Je zou bijna willen voelen aan die heerlijk verrassende combinaties van haar: voelen die kunstwerken net zo vlezig aan als ze lijken en zo ja, zouden ze warm zijn als een lijf, of koud als vleeswaren?
#edithdekyndt #museumdhondtdhaenens #hedendaagsekunst #contemporaryart
Soms vormen twee kunstenaars opeens een opvallend, maar logisch duo in mijn hoofd, vaak nadat ik hun werk toevallig rond dezelfde tijd zag: Robin Speijer (@r_speijer ) en Jan Dibbets bijvoorbeeld. Speijer schildert textiel na. Je ziet hoe door plooien, schaduwen en glans er fascinerende kleurverloopjes en -schakeringen ontstaan. Verschillende van haar schilderijen zijn nu te zien in @enari.gallery . Op nog geen tien minuten lopen van de galerie zag ik in het @hart.museum een overzicht van Jan Dibbets. Het beste vond ik de uitvergroot afgedrukte 'Color Studies': kleurenfoto's van autolak, op schilderijformaat. Waarin Speijer en Dibbets elkaar lijken te vinden, is hoe ze aan de slag gaan met wat er voor ze ligt (soms letterlijk), op basis daarvan een uitsnede maken die in een abstracte compositie resulteert, die vervolgens toch weer anders laat kijken naar de buitenwereld. Welke geheimen onthullen textiel en autolak als je met een extra geconcentreerde blik naar ze zou kijken?
#jandibbets #robinspeijer #hedendaagsekunst #enarigallery #hartmuseum
Van sommige kunstenaars krijg je ontzettend zin om rond te kijken; van andere kunstenaars krijg je direct zin om over hun werk te schrijven. Beide vliegers gaan op voor @mariereintjes . Nog tot en met 14 februari is er een pracht van een tentoonstelling van haar te zien in @vriendvanbavink , waarin ze balanceert tussen het vertrouwde en het vreemde. Verf verandert in een tankstation; een prikbord bestaat uit allerlei kleinere 'schilderijtjes'. Wat me er zo in aantrekt: Reintjes lijkt precies te weten welke strepen er nodig zijn, welke stippen en kleuren, om te schilderen wat ze voor zich heeft gezien. Over schrijven gesproken: ik had de grote eer om de handouttekst bij de tentoonstelling te schrijven.
#mariereintjes #schilderkunst #hedendaagsekunst #contemporaryart #painting
An impression of my solo exhibition Temporary Terrain @vriendvanbavink
On view until Feb 14 📷 by @r_speijer
Extract from the (Dutch) exhibition text by @maartenbuser :
“Er zijn ruwweg twee manieren om naar Marie Reintjes’ schilderijen te kijken. Enerzijds kun je je vooral richten op de verf en de penseelbewegingen, waaruit bijna als vanzelf de voorstelling verschijnt. Anderzijds kun je vooral letten op de figuratie, waarna de verf steeds sterker opvalt en de voorstelling daarin lijkt te verdwijnen. De terreinen die ze schildert zijn altijd spannend tijdelijk. Je stelt je de kick voor van een tijdelijke, maar bruikbare compositie vinden in een toevallige blik, of van een uitzicht waarvan je weet dat het nog niet half zo boeiend was geweest als je net vanuit een andere hoek had gekeken.”
