Pas geleden realiseerde ik me dat ik mijn 25 jarig jubileum in de video wereld ongemerkt voorbij heb laten gaan. Zo lang geleden liep ik voor het eerst bij Postoffice binnen.
Tot dan was video voor mij synoniem aan die irritante oom die bij feesten en partijen met zo’n enorme halogeenlamp op zijn VHS-camera de sfeer liep te verpesten. Er ging dan ook een hele nieuwe wereld voor me open.
Zo kwam er aan het einde van iedere dag één of meerdere koeriers een hele lading tapes ophalen. Voor de jongere lezers, een koerier was iemand die, alle regels aan zijn laars lappend, op z’n brommer door de stad scheurde, onderweg wat ophaalde en dat, nadat hij met z’n medekoeriers een dikke joint had gerookt onder het Rijksmuseum, weer afgaf op een ander adres.
Waar al die tapes toch naar toe gingen? “Oh, dat zijn uitzendkopieën”. Gelukkig gaf Julia nog iets meer uitleg. Op iedere tape stond één commercial. Voor de zekerheid twee maal, voorafgegaan door een ‘slate’ (informatie over de spot), alles volgens een vast stramien. Het maken van zo’n uitzendkopie was dus best wel even werk. Ik kan het weten, want ik heb er later best wel wat gemaakt. Voor iedere zender een aparte tape. En hoewel er toen veel minder zenders waren dan nu betekende dat toch een behoorlijk stapel Digibeta’s. En nee, een Digibeta is niet een meisje dat helemaal niets van computers snapt, maar een videoformaat wat op dat moment de standaard in de tv-wereld was.
Nu zijn we dus ruim 25 jaar verder. Koeriers bestaan nog steeds, rijden nog steeds even roekeloos maar vervoeren nu vooral pizza’s die koud aan komen. En waar muziek op vinyl weer helemaal hip is, zijn Digibeta’s toch echt iets voor het museum.
De uitzendkopie bestaat ook nog steeds. Niet meer als een fysiek object, maar als digitaal bestand.
Hoewel het minder werk is dan de stapels tapes die vroeger gemaakt werden, is het nog steeds wel even opletten. De meeste uitzendkopieën die ik maak zijn voor Nederland, maar ik maak ze ook wel voor het buitenland. Waarbij elk land weer z’n eigen eisen heeft natuurlijk.
Dus heb je een uitzendkopie nodig maar weet je niet hoe dat werkt, neem even contact op. Ik doe het, ook na ruim 25 jaar, nog steeds graag.
Sinds een jaar of wat rijden we in een auto die voorzien is van meer elektronica dan een Space Shuttle. Adaptive cruise control, lane assist, parkeerhulp en ga zo maar door. Er zijn genoeg mensen die dat maar niks vinden, als je niet zelf moet schakelen vinden ze het al geen autorijden meer.
Ik vind het heerlijk. Op langere ritten, maar ook in de file. Snelheid instellen en gaan. Nooit meer zenuwachtig kijken of je niet te hard rijdt bij die trajectcontrole en al je aandacht bij het overige verkeer in plaats van de bediening van de auto. Nooit kwam ik zo uitgerust aan na een rit van drie uur als nu. Natuurlijk moet je nog wel zo af en toe iets doen. Als je te lang het stuur niet beweegt wordt je snel bij de les getrokken en wanneer je niet oppast zit je zomaar kilometers achter die vrachtwagen die zich zowaar aan de maximum snelheid houdt. Maar verder gaat alles zo goed als vanzelf.
Zo is het eigenlijk ook met mijn bedrijfje, Lastpost.tv, inmiddels alweer in z'n zeventiende jaar van bestaan. Ook daar moest ik zo af en toe even bijsturen, maar ondanks crisis na crisis bleven er toch wel genoeg opdrachten komen om lekker door te kabbelen. En omdat ik nooit de ambitie heb gehad de grootste te worden was dat dus wel prima.
Tot 2023. Net als bij vele andere freelancers is de agenda al veel te lang verontrustend leeg. En omdat ik nooit echt iets aan acquisitie heb hoeven doen, weet ik ook niet waar ik moet beginnen.
Herkenbaar? Laat het weten in de comments. En als acquisitie je tweede natuur is hoor ik natuurlijk ook heel graag van je...
PS: Deze foto heb ik van internet geplukt. Mijn auto heeft inmiddels heel wat meer kilometers op de teller ;).
Gelukkig geen deadline (nu ja, 'gelukkig' is niet helemaal waar), maar een simpele systeemupdate resulteert in een herstart loop...
Dat wordt weer een paar uur systeembeheerder spelen.
#mac #sytemupdate #ventura #osx
