พสุธายังเปลี่ยนไปทุกวัน เหตุใดจะกลับมายิ้มไม่ได้

เพื่อปลอบโยนใจของใคร ๆ ในค่ำคืนฝืนเหนื่อยล้า

for @thealadincarpet at @speakerboxlive

06052026 for @churose.wav at @meltlivehouse

behind the silp (ศิลป์) | for JC281 Photography for Communication (story) — นี่คือภาพที่เราเห็นมาตลอดเป็นเวลาเกือบสิบปี ตั้งแต่ประถมจนจบมัธยม ดีใจที่วันนี้ได้ถ่ายทอดเบื้องหลังสิ่งที่เรารักและทำมาตลอด ความละเอียดอ่อนต่างๆที่อยู่เบื้องหลังความสวยงาม มันไม่ได้ง่ายเลยกว่าจะออกมาเป็นหนึ่งการแสดง แต่มันก็ยังคงมีคนที่พร้อมจะตั้งใจทำมันด้วยความรักและความทุ่มเทอยู่เสมอ ดีใจที่ต่อให้เราไม่ได้ทำสิ่งนี้แล้วมันก็ยังมีคนอื่นๆที่ทำต่อ ตอนแรกแอบกลัวว่าจะถ่ายออกมาได้ไม่ดีพอ เพราะตอนที่ก้าวเข้าไปในห้องนาฏศิลป์ในฐานะช่างภาพ มันรู้สึกต่างไปจริงๆ เราพยายามถอยตัวเองออกจากบทบาทของการเป็นลูกศิษย์ และรุ่นพี่ เพื่อที่จะทำหน้าที่ช่างภาพให้ได้เต็มที่ที่สุด ผลสรุปว่ารูปออกมาดีเกินคาดมากๆ (ขอบคุณแสงวันนั้นที่เป็นใจ) แอบเสียดายที่ไม่ได้ไปเก็บภาพช่วงที่ซ้อมกันก่อนวันแสดง เนื่องจากเรามีเวลาที่จำกัดมากๆ มันอาจจะไม่ใช่ชุดภาพที่สวยที่สุดหรือสมบูรณ์ที่สุด แต่ยังไงก็ยังภูมิใจกับภาพชุดนี้มากๆอยู่ดี ขอบคุณครูอุ้ย ครูอั๋น และน้องๆทุกคนที่ให้เราไปเก็บภาพ ให้เราได้มีงานส่งอาจารย์น้า55555❤️

within the chaos — ความสับสนแผ่กิ่งก้านใบขยายปกคลุมทั่วทุกอณูความคิด เบื้องหลังแววตาโศกมีตัวตนอันจริงแท้ที่รอวันเผยชัด ถึงกระนั้นท่ามกลางความพร่าเลื่อนก็ยังคงมีความงามซ่อนอยู่ ดอกไม้มอบความหวังส่งผ่านสายตาให้เรายังคงสร้างสรรค์คืนวันต่อไป

จิตฺเตน นียติ โลโก, โลกหมุนไปตามความคิด — ความสมบูรณ์ถูกกัดเซาะจนเหลือเพียง ”แก่น“ ในรอยร้าวของหิน และความแห้งเหี่ยวของดอกไม้ สัจธรรมมิได้ส่งเสียง แต่กำลังสื่อสารผ่านความเงียบสงบ เมื่อโลกหมุนตามความคิด ภาพที่เห็นจึงไม่ใช่ซากปรักหักพัง หากแต่เป็นการหลุดพ้นจากรูปลักษณ์เพื่อกลับคืนสู่ธรรมชาติตามเวลา กุมภาพันธ์ ๒๕๖๙, เชียงใหม่

Landscape กากๆ for JC281 — อยากจะบอกว่าขอบคุณ281ที่ทำให้ได้เดินทางไปไหนไกลๆ แต่ก็คงจะทำไม่ได้ เพราะต่อให้ไม่มีวิชานี้เราก็คงไปอยู่ดี อาจจะต้องขอบคุณความบ้าบิ่นของตัวเองซะมากกว่า ไม่รู้ว่าระหว่างการทำงานนี้เรานั่งรถไปแล้วรวมกี่พันกิโล ตื่นเช้าไปดูพระอาทิตย์ขึ้นไปกี่สิบรอบ จริงๆจะไปถ่ายที่ใกล้ๆก็ได้ แต่ไม่ไป เอาจริงๆก็ไปมาแล้ว ถ่ายเมือง ถ่ายcityscapeมาด้วยเหมือนกัน แต่ก็ได้คำตอบกับตัวเองว่าเราไม่ได้ชอบภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าเลยด้วยซ้ำ พี่สองเคยบอกว่า “Landscapeคือการถ่ายให้คนดูรู้ว่าทิวทัศน์ตรงนั้นสวยอย่างไร” ก็เลยคิดได้ว่า ถ้าเราไม่เห็นความงามของสิ่งนั้นก่อน เราจะถ่ายออกมาให้ดีได้ยังไง เราเลยไม่ได้เลือกทางที่ง่าย แต่เลือกทางที่สบายใจ ลงทะเล เข้าป่า ขึ้นเขา เพื่อภาพความงามของทิวทัศน์อะไรนั่นแบบที่พี่สองว่า ’หัวหิน‘ ที่ๆเราคุ้นเคย เมืองที่เราเกิด เติบโต และใช้ชีวิตมา 18 ปี เป็นเมืองที่หล่อหลอมให้เราเป็นเราทุกวันนี้ ’ราชบุรี‘ เมืองที่เราผ่านไปผ่านมาตลอด ไม่เคยรู้เลยว่ามีที่สวยๆอย่าง บ้านคา อยู่ด้วย ’เชียงใหม่‘ เมืองที่เราไป-กลับเป็นว่าเล่น ผูกพันกับทั้งสถานที่และผู้คนไม่แพ้หัวหิน จริงๆที่แรกที่ขึ้นมาในหัวตอนต้องถ่าย landscape คือ ดอยอินทนนท์ ตอนแรกก็คิดว่า ไม่ต้องไปหรอก ไกล ต้องใช้เงินมากมายเกินไป เราจำเป็นต้องทุ่มเพื่องานวิชาเดียวขนาดนั้นเลยหรอ จนจะล้มเลิกความคิดนี้ไปแล้วด้วยซ้ำ เลือกหาที่ใกล้ๆ(ที่ก็ไม่ได้ใกล้เท่าไหร่)แทน แต่สุดท้าย มันก็ยังคงมีความค้างคาหลงเหลืออยู่ในใจ รู้ตัวอีกที เราไปโผล่อยู่บนดอยแล้ว มันไม่ใช่แค่เพื่องานวิชาเดียวแต่เป็นเพื่อความสบายใจของตัวเองด้วย รู้เลยว่าถ้าไม่ได้ไปคงค้างคาใจไปตลอด พอไปแล้วเหมือนปลดล็อคอะไรสักอย่าง 600 กิโลจากรังสิต 100 กิโลจากตัวเมืองเชียงใหม่ เดินป่าอีก 3 กิโล ตื่นตั้งแต่ตี 3 ครึ่งเพื่อให้ทันพระอาทิตย์ขึ้น ถึงจะไม่ได้เห็นพระอาทิตย์ชัดๆ วันนั้นหมอกลงเยอะไปหน่อยจนไม่ได้เห็นวิวที่ตั้งใจไปถ่ายแต่ไม่เสียดายเลย อย่างน้อยก็ได้มา ดีกว่าคิดว่าอยากมาๆๆ แล้วไม่มาสักที 🪷อ่านต่อในคอมเม้น it's too long ครับโบร๋😔

ข้าพเจ้ารักธรรมชาติครับ ขอบคุณครับ

แด่พร้าว . — "พร้าว" อำเภอที่ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน ก่อนที่จะมารู้จักต้นฉำฉ่ากลางน้ำ แต่วันนี้เรามาไกลกว่านั้น เลยจุดท่องเที่ยวโด่งดังนั่นมา 30 กิโล รวมแล้วห่างจากตัวเมืองเชียงใหม่เป็นระยะทางกว่า 100 กิโลเมตร เรื่องเกิดมาจาก พี่บิ๊กจะมาถ่ายโปรเจกต์ที่นี่ เราเลยขอติดสอยห้อยตามมาด้วย โปรเจกต์ของพี่บิ๊กมันเกี่ยวกับความทรงจำ พี่บิ๊กตระเวนถ่ายสถานที่ต่างๆทั่วเชียงใหม่ในความทรงจำที่ตนเคยได้ใช้เวลาร่วมกับเพื่อนๆ เพื่อนๆผู้ซึ่งได้ลาจากโลกนี้กันไปหมดแล้ว พี่บิ๊กเคยเล่าเรื่องพวกเขาเหล่านั้น และเรื่องพร้าวให้ฟังอยู่บ่อยๆ ความรู้สึกตอนได้มาเห็นพร้าวจริงๆด้วยตาเนื้อ มันเป็นอำเภออันหางไกล ต้องข้ามภูเขาและตัวอำเภอก็ยังถูกล้อมรอบด้วยภูเขาอีกที งานนี้พี่บิ๊กไปถ่ายที่ไหน เราไปด้วย พอได้เห็นสถานที่ต่างๆแล้ว ก็อดจินตนาการภาพของพี่บิ๊กและเพื่อนๆในวันวานไม่ได้ ภาพตรงหน้ามั้นดูเหงา และเศร้า ไม่รู้ว่าในใจพี่บิ๊กรู้สึกอะไรคงมีความหมองหม่นอยู่ในใจไม่น้อย แต่ก็ขอนับถือใจที่กล้านำความรู้สึกที่อยู่ก้นบึ้งของหัวใจมาประกอบสร้างเป็นเรื่องราวแล้วเล่าผ่านภาพ พี่บิ๊กเคยเล่าให้ฟังว่าเพลง "แด่" ตรงกับเรื่องราวของเขากับเพื่อนๆ วันนี้ รู้สึกได้เลยว่ามันจริง "แด่สิ่งที่อยู่ตรงนี้ แด่สิ่งที่เราเคยมี แด่สิ่งที่เรายังหาไม่เจอสักที" (และนี่คือเรื่องเล่าผ่านสายตาของบุคคลที่สาม)