Σ’ ένα βιβλίο παλιό — περίπου εκατό ετών —
ανάμεσα στα φύλλα του λησμονημένη,
ηύρα μιαν υδατογραφία άνευ υπογραφής.
Θα ’ταν το έργον καλλιτέχνου λίαν δυνατού.
Έφερ’ ως τίτλον, «Παρουσίασις του Έρωτος».
Πλην μάλλον ήρμοζε, «—του έρωτος των άκρως αισθητών».
Γιατί ήταν φανερό σαν έβλεπες το έργον
(εύκολα νιώθονταν η ιδέα του καλλιτέχνου)
που για όσους αγαπούνε κάπως υγιεινά,
μες στ’ οπωσδήποτε επιτετραμμένον μένοντες,
δεν ήταν προορισμένος ο έφηβος
της ζωγραφιάς— με καστανά, βαθύχροα μάτια·
με του προσώπου του την εκλεκτή εμορφιά,
την εμορφιά των ανωμάλων έλξεων·
με τα ιδεώδη χείλη του που φέρνουνε
την ηδονή εις αγαπημένο σώμα·
με τα ιδεώδη μέλη του πλασμένα για κρεβάτια
που αναίσχυντα τ’ αποκαλεί η τρεχάμενη ηθική. Κ.Π.Καβάφης, 1922.
‘This admiration waxed indeed to an enthusiasm which, if it was partly calculating, with the object of preventing the Marquise from going away, of “engaging” her, as Robert used to say of enemy armies whose forces one wants to keep tied down at a particular point, was also perhaps sincere. For, if everyone was pleased to admire in her sons the regal bearing and the beautiful eyes of Mme de Surgis, the Baron could taste an inverse but no less keen pleasure in finding those charms combined in the mother, as in a portrait which does not in itself provoke desire, but feeds, with the aesthetic admiration that it does provoke, the desires that it awakens. These now gave in retrospect a voluptuous charm to Jacquet’s portrait itself, and that moment the Baron would gladly have purchased it to study therein the physiological pedigree of the two Surgis boys.’
