FRANK HAVERMANS x BESIENDERSHUIS
Wat een week. Samen met de mannen van @cuppenszn en @ruttenhoogteservice hebben we de grootste onderdelen van het kunstwerk aan het huis bevestigd. Wij zijn super blij met hoe het eruit komt te zien. @studio.frank.havermans legt deze week de laatste hand aan het werk en dan is het alweer bijna 11 april. 🥂
Wie komt er even kijken?
Dank aan:
Koos Schaart
@mondriaanfonds@gemeentenijmegen
Ga mee op Kunstkoers! Op zondag 14 december vindt de tweede editie van Kunstkoers plaats: een route langs vier Nijmeegse organisaties waar je hedendaagse kunst kunt ervaren. Tijdens deze wintereditie ga je van Het Appartement (Valkhof Museum) naar de Stevenskerk, via RUIS naar Expo Bart. Dompel jezelf onder in alles wat de hedendaagse kunst in Nijmegen te bieden heeft.
In de Stevenskerk is de tentoonstelling 'A Girl Walks Home Alone At Night' van Dieke Coumans in samenwerking met Proces Verbaal te zien. In de tentoonstelling brengt kunstenaar Dieke Coumans de noodzaak van steun, waakzaamheid en gemeenschappelijke kracht in beeld in de strijd voor veiligheid van vrouwen en lhbtiq+ personen op straat.
Meer informatie vind je via www.stevenskerk.nl/agenda
𝗩𝗮𝗻𝗮𝗳 𝟭𝟯 𝗻𝗼𝘃𝗲𝗺𝗯𝗲𝗿: +𝟭 | 𝗔 𝗚𝗶𝗿𝗹 𝗪𝗮𝗹𝗸𝘀 𝗛𝗼𝗺𝗲 𝗔𝗹𝗼𝗻𝗲 𝗔𝘁 𝗡𝗶𝗴𝗵𝘁
Wij eisen de nacht op. Met dit statement wordt aandacht gevraagd voor veiligheid van vrouwen en lhbtiq+ personen op straat. In Nederland keren de Dolle mina’s terug om op te komen voor gelijke rechten, en wereldwijd klinkt het protest tegen femicide en gendergerelateerd geweld steeds luider.
In de tentoonstelling A Girl Walks Home Alone At Night brengt kunstenaar @diekecoumans de noodzaak van steun, waakzaamheid en gemeenschappelijke kracht in beeld in poëtische schilderijen en keramieken objecten.
Dieke nodigt @proces_verbaal uit, een recalcitrante, pluriforme uitgeverij uit Nijmegen, om met interactieve poëzie te reageren op haar kunstwerken.
Nieuwsgierig naar kunst + poëzie? Kom naar de opening van de tentoonstelling op donderdag 13 november om 16.00 uur.
𝗦𝘁𝗲𝘃𝗲𝗻𝘀𝗸𝗲𝗿𝗸 𝗽𝗿𝗲𝘀𝗲𝗻𝘁𝗲𝗲𝗿𝘁: +𝟭. In deze serie solo-exposities nodigt de kunstenaar een Nijmeegse organisatie uit om vanuit diens expertise te reageren op de kunstwerken. Zo ontstaan nieuwe manieren om kunst te ervaren.
De eerste expositie in deze reeks is van Kasper van Moll (@kasper.van.moll ). Hij gebruikt schilderkunst en druktechnieken als cyanotype om afgedrukte foto’s te bewerken. Zo geeft hij het verleden in de foto nieuwe lagen van verf en betekenis. Te zien is onder meer het grootste werk wat hij ooit maakte! Kasper nodigt cd- en lp-speciaalzaak Waaghals uit om op zijn werk te reageren door middel van muziek. Kom luisteren naar de speciaal samengestelde mixtape en verdwijn ondertussen in het werk van Kasper van Moll.
📍 De expo is van 2 september t/m 29 oktober gratis te zien in de Zuiderkapel
💿 Meer weten over de kunst + de muziek? Kom dan naar de opening, op 5 september om 16.00 uur.
Ik stop met Instagram! Mijn leven is fijner geworden sinds ik de app niet meer op mijn telefoon heb. Ik volg jullie graag elders, en ga zelf ook elders delen.
Als je mijn teksten wilt blijven lezen, volg me dan op Substack of geef je e-mailadres door zodat ik je kan mailen (uitschrijven kan altijd). Eind deze week stuur ik de eerste nieuwsbrief over hoe ik de Vierdaagse heb beleefd!
Als je me meer op werkvlak wilt volgen, kan dat via LinkedIn of mijn 'zakelijke' nieuwsbrief, hier kun je je daarvoor inschrijven: www.jadekerste.nl/publieksteksten
♥️🌸
Zullen we hier dan maar een pot appelstroop neerzetten?
Hij glimlacht want zijn voorstel is serieus maar ook grappig.
Ik glimlach omdat dit is wat ik wilde horen.
Zijn voorstel is een eerste leesteken in onze relatie, een komma die belooft dat we niet woord-voor-woord leven, dat we op z’n minst nog een halve zin samen zijn. Als we avondeten halen in de Jumbo zet ik mijn favoriete merk appelstroop in het winkelmandje.
Ik ben al vaker blijven slapen, maar kocht telkens mijn ontbijt onderweg naar huis op Amsterdam-Zuid: een broodje kaas met sla en de bittere nasmaak van ‘waar gaat dit heen’. Wil ik dit wel.
Nu is er de appelstroop als erkenning van het verhaal dat we samen schrijven. Het stelt me gerust dat het geen tandenborstel is die mijn aanwezigheid bevestigt, een onderbroek of een fles shampoo. Tandenborstels kunnen van ieder meisje zijn. Appelstroop alleen van mij.
Foto door @oscarekkelboom op het open podium van @poeziecentrumnederland 🌟
Ik ben drie
Ik lig in het ziekenhuis te huilen,
want ik ben helemaal alleen.
Ik weet nog niet dat ik longontsteking heb
en wat dat is. Dat dat gevaarlijk is bij kleine kindjes.
Ik weet nog niet dat opa zo binnenstapt,
me een harlekijntje geeft met een touwtje
om aan te trekken. Dat ik denk:
opa is hier omdat hij me hoorde huilen.
En dat die gedachte mijn eerste herinnering wordt.
Ik weet nog niet dat harlekijntje mee gaat.
Eerst terug naar huis, en dan
nog naar vijf andere thuizen,
waar hij boven mijn bed
aan een spijker
hangt te wachten
tot ik huil.
(vrij naar Wim Hofman)
De gedeelde geschiedenis
Je noemt me bij mijn MSN naam. Dat vind ik leuk.
Als we elkaar nu spreken is het niet meer in het geruststellende licht van ons eigen beeldscherm in een steeds donker wordende kamer. Het is offline, overdag, openbaar. Tussen ons in, ongrijpbaar als nullen en enen, hangt de unieke code van onze gedeelde geschiedenis.
Een vreemde merkt het niet omdat we nauwelijks praten over herinneringen of oude koeien. Maar als je goed oplet kun je het zien, in het gemak waarmee we praten, in hoe weinig we verbergen. Je bent jaren geleden al door mijn virusscan doorgelicht, ik ken de gevaren, we vertrouwen elkaar.
Het hele feit dat we contact hebben is een teken van iets wat oud is, want we kunnen niet méér van elkaar verschillen. Het hele gedoe van wie ben jij en wie ben ik en discussies over wat kunst is hebben we al lang achter de rug.
Niemand op school wist het van ons. Jij moest verder fietsen, dus was ik de eerste die online was, ik had nog tijd om een nieuwe songtekst in mijn status te zetten. Daar op MSN ontstond iets, in de routine van het kletsen, en in de overload aan emoji’s. Iets wat sterker was dan je zou verwachten.
Het had goed uit elkaar kunnen klappen als een druk op de knop in mijnenveger. Maar na Windows 98 kwam Windows XP, puberzweet maakte plaats voor iets wat leek op volwassenheid en er kwam een behoedzaamheid in ons contact. Snel opslaan, voordat het weg is.
Als we elkaar nu spreken zeg je: Hey Djeet. En ik zeg Hee. En ik glimlach.
#schrijven #creatiefschrijven #spokenword #msn #volwassen
Honderdzestien kerstbomen
De eerste kerstboom kom ik begin november tegen. Hij knippert zacht in fel rood en groen in een heftig versierd hoekhuis waar ik langs fiets als ik van mijn werk kom. Ik zie ‘m en ik ben niet verbaasd – voor mij is november ook een inleiding op december.
Deze kerstboom is nummer 1. Vanaf nu begin ik met tellen.
Ik tel kerstbomen, ik kom er maar gewoon voor uit. Het is een van de beste dingen om te doen wanneer het buiten donker is en binnen licht, wanneer de dagen koud zijn en de wereld duister. Het is een spelletje waarmee ik de decembermaand optuig.
Een paar weken na die eerste kerstboom, ik weet nooit precies wanneer, hebben ineens alle huizen een boom. Ik tel onderweg naar werk. Op de terugweg tel ik aan de andere kant van de straat. Wanneer ik thuis het pad op fiets, schitteren de bomen in de buurtflat me tegemoet.
Als we samen een rondje lopen door de wijk tel ik hardop. Het is goed kijken, want ook kerstbomen met de lichtjes uit mag ik meerekenen. Hij zoekt mee, hij kent me langer dan vandaag, dit verbaast hem niet meer, maar hij telt voor niks. Een kerstboom mag alleen op mijn lijstje als ik ‘m met eigen ogen heb gezien.
Er zijn meer regels. Kerstbomen tellen alleen als ze bij mensen thuis staan. Niet bij bedrijven, dat zou te makkelijk zijn, er staan misschien wel tien matig versierde bomen in de Volkswagen showroom waar ik langs fiets. Mini-boompjes of bomen in de voortuin tellen ook niet, en dubbel tellen moet je ten alle tijden zien te voorkomen. Bonuspunten als de boom precies op dat moment wordt binnengesjouwd of opgetuigd.
Ik zou het iedereen aanbevelen. Als je in de kou staat te wachten, als je een baaldag uit je lijf probeert te trappen, als je het nieuws probeert te vergeten – kerstbomen tellen. Stiekem in je hoofd kerstbomen tellen, wie maakt je wat. Je moet immers zelf de kerstlampjes ophangen in het leven.
#kerstboom #kerst #schrijven #creatiefschrijven
(Geen kerstbomen geteld vandaag, wel gek gedaan in de mist.)
Ik heb vandaag herfstblaadjes geschopt, pannenkoeken gegeten, gezeurd en over mijn verlanglijstje nagedacht. Ik heb naar schapen en knuffelberen gezwaaid, over mijn droom van vannacht verteld en gezongen voor iemands verjaardag. Ik heb m'n favoriete trui gedragen en onderuitgezakt gezeten, katten geaaid en om mijn eigen grapjes gelachen, gedanst en geschilderd en nagedacht over wat mijn favoriete Suske en Wiske album is.
Een volwassen leven lijkt soms op een leven wat ik eerder had. Doen wat ik wil deed ik toen al graag.
#kind #kindertijd #volwassenheid #schrijven
De tafel en de doos
Ik laat mijn voeten langzaam neerkomen op de rand van de salontafel. Met mijn sok voel ik het tafelblad, schuif ik voorzichtig de onderzetter met het glas aan de kant. Ik strek mijn benen uit, op zoek naar een comfortabele positie, een manier om me het verleden eigen te maken.
De tafel was een eeuwigheid lang het massieve middelpunt van de woonkamer van mijn opa en oma. Het was het terrein van oma, zij was het die er vazen bloemen neerzette, glazen witte wijn, toastjes zalm met dille. Onder de tafel was van ons, kleinkinderen, op ons buik met Barbies spelend, knikkers rollend. Kijk je uit dat opa niet struikelt?
In de wereld onder de tafel zagen we de doos. Het was een grote ronde hoedendoos met afbeeldingen van sjieke filmsterren uit een ander leven. Gezichten die me aankeken en waar ik verhalen bij verzon. Als we binnenkwamen werd de Libelle op de doos gelegd, gingen twee voeten in klompjes, en stond oma op voor koffie. Ze was al een heel eind gekomen met haar Zweedse kruiswoord.
De tafel en de doos, het was onvoorstelbaar dat er ooit dingen zouden veranderen.
In het verpleeghuis stond de tafel in opa’s kamer. Tafel klaagde niet als opa zijn rollator weer eens tegen haar poot reed. Keer op keer hetzelfde plekje, tafel begreep ondertussen dat ze in de weg stond, maar kon zichzelf niet kleiner maken. Behendig ving ze opa op, keer op keer, voorkwam ze dat een heup brak. Oma zag ze steeds minder vaak.
Het was pas toen ik de doos in het opslaghok zag staan, dat ik echt begreep wat er niet meer klopte.
In mijn woonkamer oogt de tafel veel kleiner dan ik me herinner, ze lijkt evenwijdig aan mijn groei te zijn gekrompen. De hoeken van het hout zijn gebutst, de nerven liggen in het blad als rimpels. Ik schuif mijn benen opzij en kijk naar de doos. De tafel is niet meer bij opa en oma – maar zolang de doos daar staat zal alles wel goed zijn.
#opa #oma #geborgenheid #meubilair #vroeger #creativiteit #schrijven
Oma
Zou het helpen als ik aan je denk? Zou het helpen als ik een plekje voor je uitruim in mijn hoofd, een plek waar je kunt verblijven, je spulletjes neer kunt zetten, kunt uitrusten. Zou het helpen je beter te maken, of rustiger, meer ontspannen?
Oma, zou het helpen als ik aan je denk? Als ik mijn ogen dicht doe en me concentreer en heel hard aan je denk. Voel je dan verlichting? En wat als ik heel zacht aan je denk, oma oma oma, niet op de voorgrond maar wel continu aanwezig, een fluistering in het systeem. Heeft dat effect?
Zou het helpen als ik ‘oma’ herhaal als een mantra? Oma oma voor iedere kraal van een rozenkrans. Oma oma iedere minuut dat een kaars brandt. Oma, ik ben niet gelovig, maar ik kan geloven dat het helpt.
Ik denk aan je, oma. Voel je dat?
En zou dit dan bidden zijn?
