12,000 lives.
12,000 souls.
12,000 dreams.
12,000 hopes.
12,000 people protesting for their freedom.
#IranRevolution2026 #DigitalBlackoutIran #IranMassacr
120 Hours Black out, 12000 Death, one of the largest and most lethal massacre since World War II.
#blackoutinIran #IranMassacre
👩🏻🧡🧑🏽💛🧓🏻❤️
🌸 Our Mother’s Day program this year is a special visit to the de Young Museum to enjoy the Monet and Venice exhibit, followed by lunch together. We would love to celebrate with you.
📍 Saturday, May 16th
🕛 Meet at Noon
🍽️ Lunch: Marnee Thai
2225 Irving St, San Francisco
🕛 2:00 PM
🖼️ de Young Museum, San Francisco
✨ This Mother’s Day, we honor the resilient spirits who nurture hope through every season of life. Like a Claude Monet landscape, their strength holds both light and shadow, beauty and grace.
#MothersDay #IWIN #DeYoungMuseum #Monet #SanFrancisco #ArtTour #CelebrateMothers #BayAreaEvents 🌷
🕊️🎨👦🏻🕊️🎨👧🏻
11 ساعت قبل از صبح مرگبار شنبه نهم اسفند، آن نقاشی کشیده شد. یک برگه سفید از دفتر نقاشی سیمدار که رویش ساختمان مدرسه است، روی آن پرچم ایران، پنج بچه در حیاط مدرسه و سه موشک که بر سر آنها فرود میآیند. دو جمله هم در آسمان بالای سر مدرسه نوشته شدهاند: «پچهها مردن» و «نیروی نزامی». «بچهها» و «نظامی» را میکائیل، در آخرین شب زندگیاش اشتباه نوشته بود و اگر از ساعت ۱۰ و ۴۵ دقیقه صبح شنبه نهم اسفند، روز اول جنگی هولناک، بمبها به مدرسه «شجره طیبه» میناب نمیرسیدند، حتما وقتی معلمش، «راضیه زمانی» که بدن متلاشیاش را از شنبه تا به حال هرچه گشتند پیدا نکردند، این جملهها را میدید، درستش را به او یاد میداد. میکائیل، نقاشی را آن شب به برادرش، کوروش نشان داده و بعد با هم «سنگربازی» کرده بودند؛ میکائیل، «ایران» شده بود و کوروش، «آمریکا». سنگرها، بالشهایی رنگی و تفنگها، چند مداد که کنار هم دسته شده بودند. دست آخر میکائیل به مادرش گفته بود: «ایران برنده شد.» شکیبا دریکوند، مادر 31 ساله «میکائیل میردورَقی»، نقاشی را اما تا روز بعد ندیده بود؛ نقاشی بعد از آن به دستش رسید که پسرش را در اتاقک ماشین یخچالدار شناسایی کرده و بعد از هوش رفته بود. حالا او و بعد از دو هفته، با همان موبایلی که روز آخر و در پاگرد آپارتمان، آخرین عکس را به عادت هرروز و به خواسته میکائیل از او گرفت، از آخرین نقاشیاش هم عکسی گرفته و برایم فرستاده است؛ به ضمیمه چند فیلم که حالا یادگاران صدا و تصویر یک از دو پسر زن جوان اندیمشکیاند. میکائیل، کلاس سوم دبستان و 9 ساله بود. روز اول جنگ که موشکهای آمریکایی از راه رسیدند، او و 167 دانشآموز دختر و پسر در مدرسه غیرانتفاعی «شجره طیبه» میناب کشته شدند. خانواده میکائیل، اهل اندیمشکاند و بهدلیل شغل پدرش به میناب مهاجرت کرده بودند. شکیبا دریکوند، آنطور که خودش میگوید، «تک و تنها»، در «غربت» و در حالی که «هیچکس نبود دستش را بگیرد»، دنبال پسرش گشت، در مسیر خانه تا مدرسه، وقتی تمام شهر زیر پایش میلرزید، چندبار از هوش رفت و دست آخر او را در ماشین سردخانه، با صورتی خونی و بدنی سالم، در حالی که کولهپشتی مدرسهاش را بغل کرده بود، پیدا کرد. میکائیل را سه روز بعد، در قطعه شهدا «بهشت زهرا لور» در اندیمشک به خاک سپردند و از او یک یادگاری عجیب به جا ماند: یک نقاشی که او حتی تعداد بمبهای آمریکایی را که مدرسهاش را خراب و همکلاسیها و معلمانش را با تنهایی تکه و پاره با خود بردند، بهدرستی پیشبینی کرده بود.
🕊️🎻🎨🕊️🎻🎨
🎻 «کاش هنر میتوانست در برابر هر شکلی از خشونت قیام کند.» همچنان که ویولنها مینوازند، جهان بیرون هنوز با صداهایی طنینانداز است که نه از موسیقی... بلکه از درگیری هستند. تنشها و درگیریها در خاورمیانه به ما یادآوری میکند که بشریت هنوز بر جنگ اصرار دارد، در حالی که میتواند گفتگو را انتخاب کند. هنر هیچ سلاحی حمل نمیکند. هنر حامل آگاهی است. هنر از مرزهایی عبور میکند که سیاست نمیتواند. باشد که این ویولنها بلندتر از هر بمبی به صدا درآیند. باشد که حساسیت از نفرت قویتر باشد. باشد که صلح از هر مبارزه قدرتی ضروریتر باشد. صلح مربوط به طرفین نیست. مربوط به زندگیهاست. زیرا در حالی که خشونت تفرقه میاندازد، موسیقی متحد میکند. 🎻✨ #صلح #هنر_علیه_خشونت #خاورمیانه
🎻 “If only art could rise up against every form of violence.” As the violins play, the world outside still echoes with sounds that are not of music... but of conflict. The tensions and clashes in the Middle East remind us that humanity still insists on war when it could choose dialogue. Art carries no weapons. Art carries consciousness. Art crosses borders that politics cannot. May these violins ring louder than any bomb. May sensitivity be stronger than hatred. May peace be more urgent than any power struggle. It is not about sides. It is about lives. For while violence divides, music unites. 🎻✨ #Peace #ArtAgainstViolence #MiddleEast
💃✊🏽💃✌🏽💃
این روزها در ایران هیچ چیز شبیه سالهای گذشته نیست.
روز زن هم از این قاعده مستثنا نیست.
روز زن، روزی که نماد مقاومت و ایستادگی برای آزادی و برابری است،
امروز شاید بهترین بهانه باشد تا بار دیگر برای ایرانی آزاد و آباد گرد هم بیاییم؛
ایرانی که بتواند در کنار مردمان و کشورهای جهان، به حقِ زندگیِ شایسته دست یابد.
برای زن
برای زندگی
برای آزادی
کنار هم جمع میشویم و این روز را به مردم ایران،
و بهویژه خانوادههای دادخواه تقدیم میکنیم.
وعده ما:
چهارشنبه ۱۱ مارس
ساعت ۶:۳۰ عصر
رستوران Dish N Dash – سنخوزه
All Eyes on Iran: The Many Layers of War
As bombs are falling…
#NoBankers
#NoInternet
#NoSatelliteTV
In many places, at many times:
#NoMobilePhone
#NoSirens
#NoWater
#NoATM
#NoElectricity
همدلی ترمیمی
خطاب به آنهایی که به نام #انسانیت، غیرمسئولانهترین آسیب را به همدلیِ جمعی در این روزهای بحرانی میزنند:
نیتِ شما شاید دفاع از اخلاق باشد. شاید میخواهید جامعه انسانیتر واکنش نشان دهد. اما وقتی در اوج #بحران، با زبانِ داوری و سرزنش وارد میشوید و به مردم میگویید چه احساسی «باید» داشته باشند و چه احساسی «نباید»، در عمل به همدلی ضربه میزنید، یعنی همان چیزی که ادعای پاسداری از آن را دارید.
جامعهای که سالها سرکوب، تحقیر و فقدان را تجربه کرده، جامعهای با روانِ زخمی است.
روانِ زخمی، همیشه منظم و اخلاقیِ ایدهآل واکنش نشان نمیدهد.
گاهی خشمگین است.
گاهی متناقض است.
گاهی احساسی بروز میدهد که از بیرون «اخلاقی» به نظر نمیرسد.
اما طبیعی و انسانی است.
البته که به رسمیت شناختن یک احساس، به معنای تأیید اخلاقی آن نیست.
میتوان فهمید چرا یک احساس شکل گرفته، بدون آنکه آن را تجویز کرد.
میتوان خشم را شنید، بدون آنکه خشونت را ترویج داد.
اما وقتی شما از موضعِ برتر اخلاقی میایستید، وقتی با دوگانهی «ماِ انسانیتر» و «شمای بیاخلاقتر» حرف میزنید، وقتی هیجان جمعی را سرکوب میکنید به جای آنکه آن را درک کنید، شکاف را عمیقتر میکنید.
همدلی با قضاوت پا نمیگیرد.
با تحقیر ساخته نمیشود.
با ایجاد شرم تقویت نمیشود.
همدلی از جایی شروع میشود که انسان را در تمام پیچیدگیاش میپذیریم: با خشمش، با تناقضش، با زخمش.
اگر واقعاً دغدغهی انسانیت دارید، به جای مرزبندی اخلاقی، فضا برای گفتوگو بسازید. به جای خاموش کردن هیجان، آن را به فهم هدایت کنید.
به جای صفبندی، پل بزنید.
در این روزها، جامعهی ما بیش از هر زمان دیگری به #همدلی_ترمیمی نیاز دارد.
بخشی از اسامی جانباختگان حمله به مدرسه شجره طیبه، میناب😓 لعنت به اون که زد و لعنت به اون که بچهها رو سپر انسانی کرد 😭 بمیرم برای پدر و مادرهاشون😣😣😣😭
این سومین جنگیست که جمهوری اسلامی بر مردم ایران تحمیل کرده است. #جنگ_تحمیلی_سوم_جمهوری_اسلامی
