Je ziet hem groeien, veranderen, loskomen. En ergens onderweg besef je: dit gaat sneller dan gedacht. Wat betekent het eigenlijk om een zoon groot te brengen en hem stukje bij beetje los te laten? Susan Smit (
@susansmitinstagram ) schreef deze brief aan een moeder van een zoon.
"Lieve moeder van een zoon,
Ik ben er ook een – een moeder van een zoon. Ook van een dochter, maar daar gaat het nu even niet over. Jij, lieve lezeres, en ik hebben een verschillende ervaring, met andere zoons, van andere leeftijden, in een ander gezin, op een andere plek. Maar als jongensmoeders kennen we allebei de diepe ontroering bij het gadeslaan van het kind dat jongen wordt en de jongen die man zal worden of al is. Met alle geschenken, lessen en worstelingen die daarbij horen.
Steeds opnieuw afscheid nemen
Je zoon is niet één persoon. Voortdurend neem je afscheid van de ene zoon en verwelkom je een nieuwe zoon, die nog altijd naar dezelfde naam luistert: de baby, de peuter, de kleuter, de scholier, de tiener, de puber, de jongeman, de man. Hij neemt zo geleidelijk zijn volgende vorm aan dat je het niet doorhebt – tot het al zo ver blijkt te zijn en je beseft dat je geen afscheid hebt kunnen nemen.
Er bleek iets onaangekondigd voor de laatste keer gebeurd te zijn. Het opgetild willen worden stopt, de duizend vragen vallen stil, het handje glijdt uit de jouwe op straat, het ‘mama’ is ‘mam’ geworden. En er gebeuren nieuwe dingen: de eerste klusjes die hij voor je doet, de hoodie die over het hoofd wordt getrokken, de badkamer die op slot zit, de tas die hij voor je draagt."
Lees de volledige brief via de link in ons profieloverzicht. 🌺
#moeder #moederdag #zoon #jongensmoeder
