W CO GRAJĄ LUDZIE?
Instalacja „Po Kądzieli”.
Realizacja tematu semestralnego pt. „W co grają ludzie?”, w ramach prac pod okiem dr hab. Anny Tyczyńskiej, prof. UAP i Piotra Machy w II Pracowni Rysunku UAP.
Instalacja reprezentuje płaszcz traumy transgeneracyjnej, dziedziczonej po kądzieli (tytuł instalacji - Po Kądzieli, oznacza schemat dziedziczenia po linii matki).
Praca podzielona jest na trzy segmenty - górny, środkowy i dolny; kolejno reprezentujące figury babci, matki oraz córki.
Elementem gry jest zakamuflowane pod postacią jabłka słowo „przepraszam”, jako zaobserwowany w krajach słowiańskich i bałkańskich deficyt komunikacyjny w rodzinach. Przeprowadzona przeze mnie analiza pozwoliła na przyjęcie, że wyrazem przerwania milczenia, skruchy i przeprosin jest symboliczne obrane przez matkę, następnie zaproponowane dziecku do spożycia - jabłko.
Górna warstwa (babcia) została wykonana z materiałów naturalnych - suszki kwiatów, ziół i zbóż, koronki; wszystkie materiały pochodzą ze zbiorów rodzinnych. Użyte materiały symbolizują tradycyjną wieś z pierwszej połowy XX wieku.
Środkowa warstwa (matka) została wykonana z materiałów syntetycznych - plastikowe kwiaty, żakardowe firany oraz satynowe wstążki. Użyte materiały symbolizują okres powojenny, w przypadku historii Polski - PRL.
Dolna warstwa (córka/słowo „przepraszam”) została wykonana ze styropianu i zdobnej syntetycznej siatki z plastikowymi kryształkami. Materiały symbolizują estetykę współczesną.
Praca stanowi fragment drzewa genealogicznego. Ze względu na brak potomstwa - jabłko nie pozostawia po sobie śladu, który przeszedłby na młodsze pokolenia.
