Εύχομαι να πήρες έστω και τη μισή αγάπη απ αυτήν που μας έδωσες αυτά τα 16 χρόνια.
Σου γράφω, ενώ ξέρω πως δεν έχει κανένα νόημα, ένα post, τι γελοίο.
Μα είναι ο μόνος τρόπος που βρίσκω να σε τιμήσω αυτήν την τελευταία στιγμή, που ο πόνος είναι τόσο αβάσταχτος Λούνα μου.
Πάντα ένιωθα ότι έπρεπε να έχω κάνει περισσότερα για σένα.
Ήσουν και τόσο αχόρταγη για αγάπη και χάδια,
που δε μου άφηνες και περιθώρια να μη νιώθω τύψεις κάθε φορά που σε άφηνα🤍
Κι όμως, τα ματάκια σου τις τελευταίες στιγμές, ενώ είχες καταλάβει, ήταν γεμάτα αγάπη κι ευγνωμοσύνη.
Ακόμα και τότε… Δε θα τα ξεχάσω ποτέ! Δε θα σε ξεχάσω ποτέ!
Αντίο ματάρες μου 🤍
