şimdi, en yakın aynaya koş ya da benimle birlikte gelip dal. çünkü hiç farkında olmadan hayatımızı gasp eden o hırsızı yakalıyoruz.
bir metaforla başlayalım; dünyamız, yaşamımız ve içindeki nimetler; manen ve madden oluşan alanlarımız, bizim bahçelerimizi oluşturuyor. Bazıları kusursuz düzende, bazıları dağınık, kimi dopdolu ve neşeli, kimi sade ve sessiz.
Peki bazı geceler bize, ne kadar çoğalsa da yetmeyecekmiş gibi telaş veren, ne kadar azalsa da anlamlanmayacakmış gibi yorgun hissettiren ne?
İşte orası, sahip olmanın, gasp etmeye dönüştüğü çizgi.
‘benim’ diyerek kimliğinin bir parçası yaptığın anda; kontrol etmekten ve edilmekten yaşayamadığın sevgini hatırla; çevrendekilerin seni, senin çevrendekileri ‘network’ olarak görmesiyle araçlaşan ruhunu ve ölen samimiyeti, egoların birbiri arasındaki yarışmasından kaynaklı tüm üretimlerinin ilhamdan uzak, baskının içerisine sıkışmasını.
Belki de hepsi;
Azalan ilham, yüzeyselleşen sevgi, ve yakamızı bırakmayan tatminsizlik; azlığa, çokluğa bağlı değil de; kendine ait olmayanı sahiplenerek yaşamanın bedelidir.
belki de tüm bunlar, bu noktada durup şunu anlamamız içindir; sorun nimetler değil, onları kimlik haline getirmektir. gerçek şükür, dünyayla arana koyduğun mesafedir ve gerçekten sahip olmaksa, sahip olduğunu özgür bırakabilmektir.
çok fazla sigara içmeye, daha az ve sessiz konuşmaya, kendimden saklanmaya başladım. İçimde birikenlerin üzerini, uzun süre boş kalacak koltukların örtüldüğü gibi örttüm. Devam ettirilmesi gereken şeyleri aklımda tutarken, neleri sevdiğimi unuttum. Bu şekilde aylar geçti, biliyorum ki umursamazsam yıllar ve hatta bir ömür de geçebilir.
kendimi kendime anlatmanın yükü sırtımda. Hayatım dağılmadan toparlanmayacak bir çekmeceye benziyor. Her şeyden, her şeyin üzerimdeki etkisinden bıktım; bir odada yalnızlığın keyifli boşluğunda olmak istiyorum. Plan yapmamak, andan başkasını düşünmemek, kalbimin atışını duyabilecek bir sessizlikte olup bundan rahatsız olmamak isterken; her saniyenin bir şeyleri düzeltmesini beklediğim, her günün katlanarak üzerime yüklendiği, herkese açıklamalar borçlu olduğum bir dünyada sıkıştım. korkarım ki ne sevgimi, ne mutluluğumu, ne de sıcak bir kahve bardağını iki avucunun arasında tutup derin bir nefes aldıracak huzuru burada bulamayacağımı kabullenmeye yakın bir yerdeyim.
burada, gün geçtikçe hislerimi kaybediyor gibi hissediyorum. Her şey o kadar mekanik ve o kadar duygusuz ki, kendimi, biriktirdiklerimi ve yaşamımı yeni bir boyuta ulaştıracak yolu yürümek isterken, kaybettiğim o manevi görüş ve duygu denizi beni sürükleyip pişmanlığın kıyısına bırakıyor. Ve ben; yaşam boyu pişmanlığı yastığının altında gizleyerek uyumuş ben; biliyorum ki dünyam şimdi dönmeye başlıyor.
4 Ocak Pazar 03:29, ‘kendimi kendime anlatmak'
Saat 9 civarıydı, dünya kendine bir telaş arıyordu, Beşiktaş’ta yürümeye başladım. Gözlerim yerde, adımları seyrediyorum. Işıkları geçip ortaköy yoluna dönüyorum, yetişmeye çalıştıklarımı düşün(m)üyorum. İçinden çıktığım kalabalık azalıyor, gözüm buğulanıyor. Yeşil ışıklar, beyaz martılar, kahverengi asfaltları da sırtıma alıyorum yürürken. Kaldırımdaki yaprakları alıyorum, ilk çıktığım yokuşu ve ilksiz denizi. Durmak istemiyorum, dudaklarım sıkıca kapalı. Uykusuzum; her yere gidesim ve hiçbir yere dönmeyesimle yaşamak gecelerimi uzatıp, çoğaltmış. Kaç yaşındayım bilmiyorum, kaç adım attım, kaç insan, kaç yaprak, kaç göz, kaç damla, kaç iz gördüm bilmiyorum. Gökyüzünü seyrediyorum, fazla sürmüyor. Bulutlar ve tonsuz maviler. Kendimi seyrediyorum,
aralık,2024
kendimi bir otobüs yolculuğundaymışım gibi hissediyorum. hayır hiçbir yere gitmiyorum, işte olduğum yerdeyim. Babamın, içine attıklarını gizli gizli Allah’la paylaştığı gece namazlarını kıldığı, annemin ev işlerinden ve içkin ağlayışlarından arta kalan vaktinde; tüm kabul ediciliğiyle, ne sunarsan ona eşlik eden biricikliğiyle, hep farklı bir yerinde oturduğu odadayım. Ancak artık tüm gerçekliğiyle hissediyorum ki yaşamım, benimle birlikte olan her şeyin yaşamıyla; ve onun da ardında kalan bütün şeyler, tüm öteki şeylerle birlikte bir yolculuktadır.
En başında değil ama ilk önce, ailenin olduğu bir yolculukta açıyorsun gözlerini; sana gösterilen tarafların manzaralarını görmeye başlıyorsun. Burada başlayan aktarım, gençliğine kadar; varlıklarıyla ya da yokluklarıyla sana nüfuz ediyor. Sonra kendi başına otobüslere binmeye, tek başına mesafeler katetmeye başlıyorsun ve farkında olmasan da kendi yolculuğun başlıyor.
Gözlerini neye istersen o’na dikiyorsun tek başınayken. Birden; tüm dünya sana gösterilen bir şeyken, içinde özgürce dolaşabildiğin ve ne istersen görebildiğin bir hâl alıyor. Tüm duyular, duygular ve bedenle yapılacak tüm keşifler sana kendini hissettiriyor ve bu hissedişle bir daha asla eski haline dönemeyecek olduğun bir keşif yolunun adımları beliriyor. Bununla birlikte bir korku gelip yerleşiyor zihnine, parçalanışın ve bölünüşün korkusu. Çünkü zaman zaman kontrolün elinde olmayışına dayanarak rahatladığın bir yaşam bütünün yönü artık senin gözlerinde ve kalbindedir.
Otobüs uzun ve kalabalık; zamanla eksilmekten başka ortak yanı bulunmayan her şey; ailen, arkadaşların, hislerin, inancın, isyanın ve birbirinin yanı başında ya da tam zıttında bulunan her ne varsa seninle birlikte orada, yoldadır. Bazı molalar verilir yaşamayı ve yolu kolaylaştırmak adına; herkes için tüm bağlarından koparak başka bir otobüse binmek için bir fırsattır bu.
...
