geç kaldım sandığım şeylerin peşinden koşmak yerine artık onları ardımda bırakmayı öğreniyorum sanki. her gün biraz daha adımlarımı yavaşlatıyor, daha sakini ve telaşsızı arıyorum.
bazen yavaşladığında, telaşın içinden usulca çıktığında, olan şeyleri ne büyütüp ne küçültüp sadece olduğu gibi kabul ettiğinde, her soruya bir yanıt aramaya çalışmayı bıraktığında, her şey biraz daha kolaylaşırmış gibi sanki. gittikçe kolaylaşıyormuş gibi.
