FD Persoonlijk

Een wereldreis per privéjet, kaartjes voor de uitverkochte Grand Prix van Monaco en safari’s met een eigen kok: geen verzoek gaat te ver voor deze drie planners van luxereizen. ‘Je kunt het zo gek maken als je wilt.’ De verwachtingen in het luxesegment zijn hoog, weet Maxime van Gelderen (1991), eigenaar van Connecting the Dots. Vanuit Dubai regelt ze reizen voor de rich and famous. ‘Lastminuteverzoeken zijn vaak het uitdagendst.’ Een op maat gemaakte luxesafari, een privédiner in de woestijn of een tafel in een volgeboekt sterrenrestaurant: Patrick Smit (1968), van Con Questa, regelt het allemaal voor zijn leden. ‘De budgetten zijn soms oneindig.’ Een personal assistant op het gebied van reizen, dat is Marijke Vos (1989) voor haar klanten. Met haar bedrijf Intiq First Class Travel ontwerpt ze luxereizen op maat. ‘Ik reis virtueel 24/7 mee.’ Lees de volledige interviews op fd.nl/persoonlijk of vandaag in FD Persoonlijk. Door @zeemeerkim Fotografie: @nandahagenaars #fdpersoonlijk #drieluik #interview

Op de cover dit weekend: fotograaf Noémi Sarpe lijdt aan een interessante vorm van nostalgie: ze verlangt naar de tijd voor haar geboorte en probeert de glamour van de jaren zestig, zeventig en tachtig zo getrouw mogelijk vast te leggen. Ook in deze editie: een interview met Kinderombudsvrouw Margrite Kalverboer, Antwerpen heeft nu een eigen designweek en die is zeer de moeite waard, een tijdje werken in het buitenland kan werknemers loyaler en productiever maken en drie planners van luxereizen vertellen over hun werk. ‘We regelen alles, mits het legaal is.’ Morgen bij @financieeledagblad . Coverfoto: @noemisarpe #fdpersoonlijk #cover #magazine

Antwerpen staat bekend als stad van de mode, maar heeft nu ook een Antwerp Design Week, die draait om product- en interieurontwerp. Tijdens deze designweek (30 mei t/m 3 juni 2026), die plaatsvindt in een pakhuis op het Eilandje, de oudste havenbuurt van Antwerpen, worden in totaal twaalf designlabels gepresenteerd. ‘Het gaat alle kanten op’, zegt Pascal Cools, directeur van Flanders District of Creativity (FDC), de organisatie die de tentoonstelling samenstelt. ‘De een werkt met hout, de ander met aluminium of kunststof. Het gaat van heel kleurrijk tot zeer minimalistisch. Wat ze gemeen hebben, is dat ze nog niet lang bezig zijn, maximaal drie jaar, en dus nog niet zo op de radar staan, maar wel klaar zijn voor de volgende stap.’ De Antwerp Design Week is nog jong. In 2023 vond de eerste editie plaats. Het event moet nog groeien, maar de potentie is er, vinden initiatiefnemers Geert-Jan Van Cauwelaert en Emma Vanbeckevoort. ‘België heeft een inspirerende designscene en ook in Antwerpen gebeurt veel’, zegt Vanbeckevoort. ‘We staan nu bekend om onze vooruitstrevende modescene, maar ik zou het breder willen trekken door te zeggen dat Antwerpen een artistieke, creatieve stad is, waar zich veel smaakmakers bevinden. Dat voel je en proef je als je door de straten loopt en restaurantjes en koffiebarretjes bezoekt. Er wordt op hoog niveau gekookt en het ene interieur is nog mooier dan het andere. Het is meer dan alleen mode of design.’ Lees het volledige artikel op fd.nl/persoonlijk of morgen in FD Persoonlijk. Door @elsbethgrievink #fdpersoonlijk #design #antwerpdesignweek

Tien jaar is Margrite Kalverboer Kinderombudsvrouw. Haar inzet voor de belangen van kinderen moest ze eind vorig jaar gedwongen staken vanwege een zware hersenschudding. Frustrerend, voor iemand die van doorpakken houdt, maar het biedt in haar jubileumjaar wel ruimte voor reflectie. Sinds haar val richt ze haar werk slimmer in om het minder belastend te maken. Efficiënter vergaderen, bijvoorbeeld, zodat er meer tijd overblijft voor haar belangrijkste taak als Kinderombudsvrouw: ervoor zorgen dat de kinderrechten in Nederland worden nageleefd. Dat betekent in de praktijk dat ze gevraagd en ongevraagd advies geeft over die kinderrechten aan politici, beleidsmakers­ en professionals.  En dat is hard nodig. Want hoewel het met de meeste kinderen in ons land goed gaat, zijn er ook honderdduizenden voor wie dat bepaald niet geldt. Ze hebben te maken met complexe scheidingen, leven in armoede of worden groot in een onveilige omgeving. Kalverboer herinnert zich dat vroeger op de basisschool de leerkracht eens per jaar op huisbezoek kwam. ‘Reuzespannend voor een kind: de juf die komt mee-eten. En andersom was het een mooie manier om een kind en zijn omgeving in perspectief te plaatsen: hoe gaat het thuis, hoe is de sfeer, is het er een beetje opgeruimd, wordt het kind gezien?’ Het zou zo goed zijn dat weer in te voeren, vindt ze. Niet alleen om te controleren, maar ook om te ondersteunen. ‘Want van een kind zelf hoor je vaak niet wat er echt speelt. Deels doordat het niet weet dat wat er thuis gebeurt misschien niet normaal is. Daarnaast is een kind er altijd op gericht de ouders te beschermen. Dus áls een kind zegt: “Ik word thuis geslagen”, moet je dat heel serieus nemen.’ ‘Ouders dromen er allemaal van de beste vader en moeder te worden. Ze mishandelen niet omdat ze zo van meppen houden. Er ligt een enorm taboe op moeilijkheden met de opvoeding. Dat je als ouder soms dingen doet of zegt die je niet had gewild.’ Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of morgen in FD Persoonlijk. Door @evaschuur Fotografie: @picturesyani #fdpersoonlijk #kinderombudsvrouw #interview

Ontwerper Noa Verhofstad en kunstenaar Levi van Veluw delen zowel hun leven als hun atelier. Hij werkt autonoom en exposeert, zij werkt in opdracht van grote namen als Hermès. Inhoudelijk zijn er verschillen. Zo is haar werk niet gesigneerd, zoals dat van Van Veluw wel is. Toch is het herkenbaar als een Noa ­Verhofstad. ‘Alles wat ik maak, staat in de context van een opdrachtgever’, zegt ze. ‘Levi maakt iets omdat hij dat wil maken. De enige toets is hijzelf.’ Een ander verschil: terwijl zijn werk voor de eeuwigheid wordt gemaakt, verdwijnt haar werk na afloop van het seizoen. De twee kennen elkaar van de kunstacademie ArtEZ in Arnhem. Zij studeerde er voor regisseur, hij deed de opleiding beeldende kunst. De afdelingen zaten niet in hetzelfde gebouw, maar ze zagen elkaar regelmatig doordat een vriend van Verhofstad een appartement deelde met Van Veluw. Hoewel ze dag in, dag uit samen zijn – ‘Thuis proberen we niet over ons werk te praten, maar dat lukt niet altijd’ –, hebben ze nog nooit samen aan hetzelfde project gewerkt. Van Veluw: ‘Als ik ergens mee zit, of denk: is dit wel goed, dan heeft Noa er een beter zicht op dan iemand anders. We vragen elkaar om advies en helpen elkaar om scherpere keuzes te maken, want je moet jezelf blijven pushen. Niemand zit te wachten op mid-delmatigheid in de kunst. Een gemakzuchtig kunstwerk is geen optie.’ Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of vandaag in de designspecial van FD Persoonlijk. Door @ellenleijser Fotografie: @renevanderhulst #fdpersoonlijk #interview #noaverhofstad #levivanveluw

Dit weekend Design & Architectuur: kleine objecten uitvergroot, ontwerper Dirk van der Kooij over de robots die hij zelf ontwikkelt, overlast van eeuwige verbouwingen, tassen ontworpen door architecten en een dromerige designvilla in Puglia. Ook in deze editie: AI verandert ons zakelijke taalgebruik, de intieme kunst van Tracey Emin, Frida Boeke moet poseren, ook met haar handen en een debat over de vraag of autochtonen zich moeten aanpassen nu steden diverser worden. Morgen bij @financieeledagblad . Coverfoto: Anh Kiet Duong #fdpersoonlijk #cover #magazine

De combinatie van vernieuwing, esthetiek en comfort, en het feit dat hij plastic hergebruikt, zorgen ervoor dat @dirkvanderkooij al meer dan vijftien jaar tot een van de meest gevierde Nederlandse ontwerpers behoort. Zijn meubels worden over de hele wereld door liefhebbers en verzamelaars, maar ook door musea, gekocht en gekoesterd. ‘Dat had ik ook allemaal totaal niet voorzien toen ik begon.’ In het vierde jaar van Design Academy Eindhoven vat Van der Kooij het plan op om met een extruder – ‘een kunststof worstenmaker’ – te gaan experimenteren. Via via scharrelt hij met zijn studentenbudget alles wat hij nodig heeft bij elkaar: een spuitgietmachinefabrikant heeft nog wel een kapotte extruder staan die hij mag hebben. Een Eindhovens robotbedrijf leent voor anderhalf jaar een robot aan hem uit die de extruder kan dragen en een Eindhovens transportbedrijf wil die robot voor een prikkie naar zijn studio brengen. ‘Ze werden aangestoken door mijn enthousiasme, denk ik. Ze wisten dat ik met iets vernieuwends bezig was en waren nieuwsgierig hoever ik zou komen.’ ‘Ik was de eerste die meubels printte, op een lage resolutie, waardoor het die structuur krijgt.’ En ook nog eens met gerecycled materiaal. ‘Wat ik zelf sterk vind, is dat je zíét hoe het meubel gemaakt is, dat je het kunt ontleden. Dat maakt dat je een gevoel krijgt bij het object, net als wanneer je een mooie zwaluwstaartverbinding ziet bij een houten meubel.’ ‘Zo’n gevoel krijg je bij een kunststof meubel niet zo snel: kunststof is een identiteitloze massa, die je in elke vorm kan drukken. Door de manier waarop ik mijn ontwerpen opbouw, creëer ik als het ware ornamenten, waaraan je het maakproces kunt aflezen. Dat vind ik de uitdaging: om van dat ogenschijnlijk waardeloze materiaal een museumstuk te maken.’ Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of dit weekend in de designspecial van FD Persoonlijk. Door @elsbethgrievink Fotografie: @violainechapallaz #fdpersoonlijk #interview #dirkvanderkooij

De gerenoveerde Villa Colucci is het verrassende resultaat van de vriendschap tussen twee Deense creatieve duo’s. Een daarvan is het echtpaar Hay, van het gelijknamige designbedrijf. Lees het volledige artikel op fd.nl/persoonlijk of zaterdag in de designspecial van FD Persoonlijk. Tekst: @johndegreef Fotografie: @_marinadenisova_ #fdpersoonlijk #interieur #fotografie

Is het een tafel? Een stoel? Of een notenkraker? Doordat ze ronde en kubistische vormen, uiteenlopende materialen en complementaire kleuren combineren zijn de kleine designvoorwerpen surrealistisch groot. Bekijk alle foto’s dit weekend in de Designspecial van FD Persoonlijk. Fotografie: @anhkietduong Styling: @thomas_vermeer #fdpersoonlijk #inspiratie #design

Toen de zoon van Vanessa Liem (1979) in 2013 werd geboren bleek hij een zeer zeldzame en ernstige vorm van epilepsie te hebben. Later werd ook een zeldzame stofwisselingsziekte bij hem ontdekt. Liem: ‘Thijmen zou niet ouder worden dan twee jaar, werd ons verteld. Toen we dat hoorden, stortte onze wereld in.’ Liem en haar man stelden een team van twaalf (kinder)verpleegkundigen samen met wie ze de zorg voor Thijmen verdeelden. Het zorgteam deed de nachten, zodat Liem en haar man energie hadden voor de dag. Nu ze was gestopt met werken, zat Liem in de WW. ‘Dat was behoorlijk confronterend. Eerst was ik advocaat, nu was ik moeder van een zwaar gehandicapt kind. Zo had ik me mijn leven niet voorgesteld.’ Tegen de verwachtingen in werd Thijmen wel ouder dan twee jaar. Maar qua ontwikkeling is hij altijd een pasgeboren baby gebleven. In 2018 ontstond er voor Liem weer ruimte om te werken, onder meer doordat haar gepensioneerde vader een deel van de zorg voor Thijmen op zich nam. Liem werd door advocatenkantoor Van Doorne gevraagd de onderzoeks- en compliancepraktijk op te zetten. ‘Het voelde goed om weer aan het werk te zijn, ook al had ik nu, in combinatie met de zorg thuis, in feite twee fulltimebanen.’ In 2021 werd Liem benoemd tot partner. In februari 2023 kreeg Thijmen griep en ging plotseling hard achteruit. Zijn verzwakte lichaam bleek niet bestand tegen de griep. Liem: ‘Kort daarna is hij overleden. We hebben hem met z’n drieën vastgehouden. Je kind overleven is het ergste wat je kunt meemaken. Maar van alle voorstellingen die ik me van dit laatste moment had gemaakt, was dit het gehoopte scenario. Thuis, in zijn eigen bed, omringd door liefde. Zijn afscheidscadeau aan ons, zo ervaarde ik het.’ Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of in FD Persoonlijk van afgelopen zaterdag. Door @ronnetheunis Fotografie: @nandahagenaars #fdpersoonlijk #interview

Op Zanzibar maakt de Nederlandse Klaartje Schade met haar bedrijf Mwani duurzame zepen, scrubs en serums. En ze helpt haar vrouwelijke medewerkers financieel onafhankelijk te worden. Vóór de oprichting van Mwani werkte Schade in de financiële sector. Ze verhuisde in 2014 naar het eiland voor de kust van Tanzania, om het Mwani Seaweed Center nieuw leven in te blazen. Dat was een noodlijdend non-profitproject, dat zich richtte op het verhogen van het loon van zeewierboeren. Een maand na haar verhuizing ontmoette ze Anthony, een geboren en getogen Zanzibari. Het klikte meteen. Hij gaf zijn baan als producent op om zich bij haar aan te sluiten in het Mwani Seaweed Center. In 2019 transformeerde het stel de ngo in het bedrijf Mwani. Ze zijn erin geslaagd het bestaan van de vrouwelijke zeewierboeren te verbeteren. De Mwani Mamas zijn de eerste generatie vrouwen in Zanzibar die financiële onafhankelijkheid hebben bereikt met eigen werk. Ze verdienen omgerekend zo’n 250 tot 300 dollar per maand, bijna het dubbele van het minimumloon. De zeewierteelt was historisch gezien zo’n lage inkomensactiviteit dat mannen er niet in geïnteresseerd waren. Daarmee was het voor Schade de ideale niche om te beginnen met het versterken van de positie van vrouwen. ‘We hebben niet echt kritiek gekregen op onze aanpak’, vertelt ze. ‘Na verloop van tijd namen vrouwen de verantwoordelijkheid voor het werk over. Tegenwoordig wordt het als ongepast beschouwd wanneer mannen erbij betrokken zijn.’ Lees het volledige artikel op fd.nl/persoonlijk of dit weekend in FD Persoonlijk. Tekst: @youssef.elkhattabii Fotografie: Lee-Ann Olwage #fdpersoonlijk #reportage #zanzibar

Jan Jaap van der Wal wist in Nederland ‘even niet meer hoe het verder moest’ en verhuisde naar België. Daar ontwikkelde de comedian een zachte kant. Inmiddels is hij, de buitenstaander, er wereldberoemd. ‘De Vlaming is bedachtzaam’, aldus Van der Wal. ‘Met de kans dat de ander in het ongewisse blijft. Maar het betekent ook dat het leven niet hysterisch is en er respect is voor wat je doet.’ ‘Ik ben hier meneer de komiek van televisie, zoals je ook meneer de dokter hebt en meneer de politieagent. Maar daardoor weet ik ook dat de mensen altijd zullen blijven komen. Vlamingen zijn bereidwillig. Dat ik me inspan, wordt gehonoreerd. Als ik ernaast zit met een grap, denkt de Nederlander: wat een rotgrap. Dan komt er meteen scepsis boven ten aanzien van de rest van een show. Of ze denken: dit kan ik ook. Als een grap hier niet valt, valt-ie ook echt niet. Is het doodstil. Maar daarna gaan we vrolijk door. Het heeft nul consequenties.’ Het geeft hem rust. De comedian is steeds persoonlijker geworden in zijn shows en vertelt bijvoorbeeld over zijn zoon Tove, die is verwekt met hulp van een donor. Van der Wal zegt daarover: ‘Mijn echte leeftijd en de leeftijd van mijn podiumpersoonlijkheid zijn steeds meer naar elkaar toe gegroeid. Hoe beter ik mezelf leerde kennen, hoe meer ik mijn leven als materiaal durfde te gebruiken. En ja, daar hoort dit ook bij. Als ik dit zou weglaten, is wat overblijft onoprecht.’ De Vlamingen houden van hem vanwege zijn zelfspot, denkt hij. ‘Je moet jezelf hier niet te serieus nemen­. Ondertussen houd ik ze een spiegel voor. Ik durf dingen aan te kaarten die de Vlamingen zelf niet benoemen. De zelfkritiek loopt via mij, en dan is het oké.’ Lees het volledige interview op fd.nl/persoonlijk of vandaag in FD Persoonlijk. Door @brenda_van_osch Fotografie: @dirklambrechtsphotography #fdpersoonlijk #janjaapvanderwal #interview