Grateful that I was still able to complete the Dutch entry for the Venice Biennale by Dries Verhoeven as commissioner and very proud of the team of the Mondriaan Fund.
Very happy as well with the opening of the pavilion by the king and queen of The Netherlands. And it was a great honor to offer them the first copy of the historic book on 130 years of the Dutch Pavilion in Venice.
Even the most committed republican art professionals are impressed when they experience the dedicated attention and involvement of the royal couple — and there is nothing wrong with that.
Even if the monarchy is not your thing, the support of the king and queen remains important. Their support increases public appreciation for culture and strengthens the sector. It also shows The Netherlands cares for artistic freedom.
And let's face it, we can use some royal defense when it comes to the public support of culture.
It was also good that they visited the contribution from Ukraine. The Ukrainian Minister of Culture Tetyana Berezhna was extremely pleased with the involvement and support of our king and queen, and with the special attention Minister Letschert devoted to the Russian aggression in her speech.
The Ukrainian artwork at the entrance of the Giardini is a powerful image. The origami deer, symbolizing independence after Soviet domination, had been carried away to prevent the Russians from destroying it.
In the Giardini, it hung suspended in the air, waiting to return to where it belongs, while provocatively facing the Russian Pavilion.
A touching and powerful contribution.
NIEUWS | De tentoonstelling Toen ik de zon en de maan tegelijk zag van @tinafarifteh is verlengd t/m 21 maart 2027. Ter gelegenheid hiervan laten we op 16 mei om 13.00 uur de driedelige documentaireserie Tina in Sexbierum zien. Hierin onderzoekt Farifteh op persoonlijke en soms schurende wijze hoe we zo ver van elkaar verwijderd zijn geraakt, terwijl we allemaal hetzelfde verlangen naar een thuis delen. Na afloop volgt een gesprek met de kunstenaar en directeur Eelco van der Lingen. Kaarten voor de screening kosten €7,50 inclusief entree en kunnen gereserveerd worden via friesmuseum.nl/tickets
Meer info: friesmuseum.nl/tina-farifteh
Tina in Sexbierum is een productie van Prospektor in coproductie met VPRO en in samenwerking met Omrop Fryslân. Deze serie is tot stand gekomen met steun van het NPO-fonds.
#tinafarifteh #friesmuseum
Vandaag was het 81 jaar geleden dat Kamp Amersfoort door de nazi's werd overgedragen aan het rode kruis.
Bij de jaarlijkse herdenking werd stilgestaan bij humor als verzet. Hoewel je het bijna niet voor kunt stellen als je hoort over de gruwelijkheden in het kamp, werd er ook gezongen en gelachen, op bonte avonden en als uitlaatklep om om te kunnen gaan met alles dat men overkwam.
Er waren treffende speeches van Sanne Wallis de Vries en Herman Pleij. Twee overlevenden waren aanwezig. Een daarvan was in het kamp geboren en zijn verhaal werd gedeeld door zijn zoon.
Aan het eind was er de tocht naar de stenen man door de schietbaan, een door de gevangenen gegraven geul van metersdiep waar ze gefusilleerd konden worden. Een lange wandeling, langer dan het pad.
Het is niet vreemd dat humor in een concentratiekamp lang onderbelicht is gebleven.
Wel goed dat er nu bij stilgestaan werd.
Amsterdam, NDSM Werf, On the Inside, We Like Art
Polylester
Graffiti
Lilly van de Stokker
Bart Eysink Smeets
Natascha Libbert
Jasper Hagenaar
Philip Akkerman
Kalli Smith
Roland Schimmel
Kinke Kooi
Tefaf time
With:
Delfs Nassau
Master P
Walter Sickert
Guido Geelen
Henninga & van Kalsbeek
Pierre Bonnard
Eric Fischl (met Boetti)
Alighiero Boetti
Paul Delvaux
Leonard Foujita
Even voorstellen! Dit is Eelco van der Lingen, onze nieuwe directeur.
Team Harry Styles of Taylor Swift? Wat is zijn band met Friesland en waar heeft hij zin in? Koffie of thee?
We vroegen het hem!
Een van de mooiste taken van een fondsdirecteur is het ondertekenen van beschikkingen. Aan het eind van een lange reis langs medewerkers en commissies mag de directeur het advies met een handtekening omzetten in een besluit en beschikking.
Tot op voor kort betekende dat stapels rode mapjes met elk een brief er in. Ik las de teksten, keek naar wie het zou gaan en om hoeveel het ging. Ik checkte of de benodigde checks gedaan waren en sloot af met een natte handtekening, die daarna iets bijzonders mogelijk ging maken.
Het is een eervolle taak, en ook wel een meditatieve. Het was altijd heel welkom.
Sinds kort gaat het digitaal. Geen brieven in mapjes meer. Een geprinte handtekening. Beter en efficiënter, wel iets minder romantisch.
Ik had vorige week net een aantal reacties op bezwaar getekend en begon me af te vragen wat mijn laatste beschikking zou zijn? Een grote aankoop van een museum, een prachtige nieuwe tentoonstelling, een bijdrage kunstenaar met kind, een reisvoucher?
Even later kwamen drie MT leden langs om het te hebben over de overdracht van zaken. Het leek hun het beste als de tekenbevoegdheid die dag al zou worden overgedragen aan de interim directeur. Iets met vakantiedagen en andere praktische zaken.
Opeens realiseerde ik me dat mijn laatste beschikking geen mogelijk maken brief geweest was, maar een sorry uw bezwaar is afgewezen brief. Ik had me er toch iets anders bij voorgesteld.
Ik kreeg bij mijn afscheid prachtige cadeaus. Een eigen Fiona Lutjenhuis van het personeel en een performance van Navid Nuur bij de hele fijne afscheids/nieuwjaarsborrel en veel fijne cadeaus uit het veld en mooie kleine gedachten op kaart of app. Ik ben dankbaar voor alles.
Tijdens de lunch voorafgaand aan de nieuwjaarsborrel kreeg ik echter een heel erg mooi afscheidscadeau. Mijn MT had nog één beschikking uitgeprint en ouderwets in een rood mapje gestopt.
Ik mocht ter plekke nog eenmaal een beschikking tekenen voor een kunstenaar project-toekenning voor Jeroen Doorenweerd. Fijn dat ik die nog heb mogen doen. Fijn, mogelijk maken.
En daarmee zit het er op.
Oant sjen yn Fryslân
Foto: @nataschalibbert
