Hania nie jest typową panną młodą – to osoba pewna swoich wyborów i inspiracji. Nic więc dziwnego, że nie zdecydowała się na suknię z tradycyjnego salonu. Marta stworzyła dla niej kreację jedyną w swoim rodzaju, złożoną z kilku elementów.
Jak pisze Marta @emkasad , projektantka:
„Chciałyśmy z Hanią, by ta suknia ślubna była spojrzeniem na tradycję przez współczesną wrażliwość. Cofnęłyśmy się do początków lat 00., do ich śmiałości w krojach i błysku, i zestawiłyśmy to z polskim folklorem. Kurpiowskie wycinanki ożyły na satynowym gorsecie z welurowym wykończeniem, przeplatając się z językiem wizualnym tatuaży. Na to narzuciłyśmy bolerko z tkaniny moiré – spokojne, szlachetne, a jednak skrywające pod spodem zaskoczenie. Było fresh, wink wink, i chic chic – dokładnie tak, jak sobie wymarzyłyśmy.”
Tymi zdjęciami rozpoczynam serię “The Holy ___” – opowieść o detalach, historiach i niezwykłych wyborach moich par młodych.
lokalizacja: @poganty
projekt sukni panny młodej: @emkasad
make-up & hair: @paulina.kuranda.muah
scenografia: @akezorn
rośliny i kwiaty: @kwiatyumani@akezorn
vlog 2, we’re doing a photoshoot!
A few weeks after my first vlog, it feels right to turn the camera toward the making itself. Come along:*
more on Substack: /p/if-its-a-
dress-then-its-a-yes?r=5fqxu0
first Paris vlog is up!
It’s been a while since I’ve watched videos that linger on the process of building something. A company, a makeup look, a three-level cake. I’ve always been captured by the journey, the plot twists, the decisions and moments that slowly give shape to something real.
Lately, I’ve felt the pull to document this season of my life, where I’m building my brand. Somewhere between sketches, daydreams and running around.
A big kiss to the most patient (and most unforgiving) film director who sees it all. So yeah… The dress or the chocolate mousse dog?
more on Substack: /p/the-dress-or-the-chocolate-mousse?r=5fqxu0
3njoy!
one afternoon tea, three weddings later and a lifetime of friendship brought this photo shoot to life
fashion design and art direction: Marta Klara
photography: Mathieu Trevisan
It’s not yet the end of the year (or the world?). Not a Spotify Wrapped either. Just a journal entry written a few moments after midnight in my notes.
This wedding dress, worn like a cloud, is my favourite recent thing I made. Re-imagining what bridalwear can be…ain’t fast. The photo I took looks so what polished but the process behind it was famously unpolished. The dress emerged from life and by life I mean an alive interaction between body and fabric. Not planned, not drawn, but felt while pinning its weightless shape. I’m happy with how it reflects those brief glimpses of beauty and simplicity.
If this sounds like the beginning of a Substack welcome post, maybe it is. If this could turn into your favourite monthly newsletter, the one you obsess over and read to the last letter with a paused breath, maybe you’re right too.
But it’s not about being right. It’s about getting closer to and more familiar with unforgiving joy. Joy that makes you remember your own light until everything on the reverse trajectory loses its shape.
The premium section of this post is in the last photos. Me as a child dancing in my very own cha-cha-cha dress at a family wedding. Circa 2005? Till the next shoe drops…or until midnight calls again,
