Foto: Nena Rinsma. repetitieproces Back on Stage Links acteur (24) Loran Hassan uit Syrië. Bij NDC Utrecht begeleid ik op dit moment -onder andere- het Pilot Podium Programma: BACK ON STAGE, wat te zien zal zijn op 11 juni in Theater CC Amstel, te Amsterdam en op 15 juni in de Utrechtse Schouwburg. Binnenkort zal alle info verschijnen op de websites van de desbetreffende theaters.
Het Back on Stage programma is een podiumkunst programma waar gevluchte podiumkunstenaars hun talenten laten zien aan zowel het Nederlandse publiek als aan de Nederlandse creatieve industrie. Nieuw materiaal en eigen werk wat ze ontwikkeld hebben binnen dit begeleidingstraject van NDC.
Ik nodig bij deze onze creatieve industrie uit om te komen kijken naar deze talenten. Wellicht bezitten ze iets waarnaar u op zoek bent. Daarnaast nodig ik überhaupt iedereen uit die van pure podiumkunst houdt. Geraakt door het persoonlijke werk, wordt u zeker. Intens werk.
In totaal komen 7 artiesten uit verschillende landen zichzelf introduceren. Zang, poëzie, korte monologen, àlles passeert de revue in een programma van 50 minuten. Binnen deze editie zal wat extra aandacht worden besteed aan de podiumkunstenaars: Jey Morozenko uit Oekraïne en Protest-Rapper Arion uit Iran.
Zelf zal ik aanwezig zijn om na afloop van het programma kort wat vragen te stellen aan de artiesten en wellicht enkele vragen uit de zaal de ruimte te geven. @ccamstel@ssbutrecht@newdutchconnections
Fijne dag van de arbeid iedereen. In de natuur. In je kamer, op je werk. In je auto, op je motor. Waar dan ook. Die kapitalisten staan en vallen dankzij onze besluiten. Never Forget. Als je geen ChatGPT gebruikt vallen ze om. Als je geen producten koopt van bedrijven die landen steunen die genocide ongestoord laten, vallen ze om. Als je niet normaal rond kan komen van je loon, wegwezen. “Ja maar” nee hoor: wij kosten de staat veel meer als we allemaal niet werken dan als we belasting betalen. Als je geen normale woning kan huren omdat investeerders alle woningen opkopen om “hun” geld te bewaken en zodoende meer geld kunnen lenen, dan loont het niet meer om te werken. Als zorg onbetaalbaar wordt: revolutie. Als een gezin met kleine kinderen verplicht tweeverdieners moeten zijn: revolutie. Als bedrijven je het gevoel geven dat je, als je hun product niet koopt, dan minder waard bent: boycotten die boel. Als je “Instagram vrienden” je vragen op ze te “stemmen” of ze je willen dat je iets van ze koopt; ontvolgen die hap. Als sociale media je minder laat voelen: wegflikkeren. Bedrijven hebben niets over je gevoelstoestand te zeggen. Wij, de werkende mens, wij bepalen alles. Echte mensen willen namelijk dat jij je goed voelt. De mens heeft er baat bij als zijn medemens zich goed voelt. Onzeker? Zodra het komt door het ‘niet hebben van een product’; dan zijn het bedrijven die dat doen. Mijn mooiste momenten waren nooit wanneer ik iets kocht maar wanneer ik geraakt werd door een mens die iets deed in de kunst. Of door familie en vrienden. Het was nooit de tv, wel de film die ik erop keek. Het was nooit de keuken maar het eten wat we erin maakten. Een schuldenvrij bestaan en altijd een Plan-B baantje, dat was en is mijn financiële doel. Persoonlijk betaal ik mijn vaste lasten via een vaste baan in de culturele sector, maar ik kan… wanneer dan ook… op een motor zitten en geld verdienen dankzij mijn WRM pas. Dat is financiële vrijheid. Niet mijn boot, auto of motor, nee, die tonen mijn financiële lasten. Die tonen juist mijn gevangenis en geloof mij maar: die gooi ik zonder probleem over boord, zodra die spullen ook maar iets in de weg staan van gezin, fam en vriend.
Vanaf nu ga ik samen met Oleg Fateev meerdere monodrama’s spelen waarin hij zingt en zijn Bajan speelt. Ik heb Oleg voor het eerst gezien naast Jeroen Willems in de theaterhit BREL. We hebben een aantal waargebeurde vluchtverhalen op de planken liggen waar we samen leven in gaan blazen. We dansen, we spelen, we zingen. Mocht je ons voorbij zien komen, kom langs. Binnenkort volgen de eerste publicatie foto’s en gaan we een beetje parade maken samen. Dit pure avontuur, vind het nu al geweldig. #newdutchconnections @brightrichardsndc@olegfateevmusic
Daar ligt ze. Vandaag 37 jaar. Visite is de deur uit, de kinderen en de tekeningen zijn voor het naar school gaan uitgedeeld. We hebben gezongen. Taartjes gegeten. En nu ligt ze daar. Dik voormekaar. Ze is wel haar zonnebril vergeten uit de woonkamer, zie je dat? Ik zie het: ik ken dat koppie. Ik zal zo de zonnebril voor haar pakken, komt goed. Vandaag vieren we Kiki. De tijd die zij nam om van 36 naar 37 te gaan is absurd. Ik heb zeker 4 a 5 eigen verjaardagen tussendoor gehad. We vieren vandaag; dat meisje, mijn collega, die mij in 2010 op de set van een tv serie; eten kwam brengen terwijl ik lag te slapen onder een tafel met een kater. Man, wat mis ik die tijd niet. Maar man, wat ben ik blij dat jij mij wat te eten gaf toen. Het was zeker niet jou taak om mij van eten te voorzien. Maar je deed het, voor mij. Dank schat, opdat we elkaar nog een hoop eten, zoenen en leven zullen geven. Het zou zo maar eens kunnen zijn geweest, dat —als jij mij die dag geen eten had gegeven- ik nu opnieuw ergens onder tafel was beland om een kater te verwerken. We did great things together. En tijdens al die beslissingen en al die keuzes was jij altijd de eerste waar ik mij sterk voor hield, waar ik mij durfde te ontspannen en waar ik de zin van kreeg om beter m’n best te doen. Onze kinderen, ons ouderschap, ons bestaan, onze reizen, onze dromen, onze banen. We gaan gewoon samen lekker door, because the gras definitely ain’t greener bij de buren. Op naar de volgende 16 jaar…
Wat gebeurt er als iemand opnieuw moet beginnen in een nieuw land?
Future Citizens at Work brengt op 23 april in Utrecht een inspirerende avond vol theater, muziek, dans en ontmoeting.
Met het verhaal van Vlad als vertrekpunt gaat het over talent, doorzetten en je plek vinden.
Reserveer je tickets via de link in onze bio!
Milica 10! Hoezee! Het jaar van de grote verantwoordelijkheid. Bij ons geldt de 10de verjaardag als hét jaar van eigen electronica. Social Media? Nee dat nog niet. Maar wel: internet, foto’s maken, eigen telefoon&nummer, kunnen appen, eigen console..dat werk. Grote zus Lola gaat haar helpen, Todor is gezond jaloers…. Want tiener worden, wordt groots gevierd in huize Bosch-Bakema!
Welnu, ook voor allen. Ik ga aan de slag voor NDC, een organisatie waar mijn creatieve en maatschappelijke hart al een tijd op zoek naar was. Werken met een groep gelijkgestemden die de dialoog aangaan zodat er daadwerkelijk nieuwe verbindingen ontstaan. Jongens, ik zit boordevol theatrale plannen. Boordevol spelplezier. Boordevol verbindingszucht. Boordevol co-productie verlangens. Jup, dit is de job waar ik mijn tanden in en glimlach voor in ga zetten. #theatre #refugees #realstories #connection Let’s go!
De afgelopen twee jaar waren persoonlijk de mooiste twee jaren van mijn leven en dat terwijl de wereld in brand stond en staat. Man man man wat gaf afstand mij een fijn perspectief op alles waar mijn leven op gefocust was. Terwijl de wereld in brand stond dacht ik: Wat wil ik nu eigenlijk? Was op een levenspunt beland dat wanneer ik een film deed, dacht; “Dragan, wordt dit beter dan Brownian Movement? Nee” Als ik een tv serie deed: “Wordt dit beter dan; In Therapie? Nee.” Als ik een Musical deed; “Wordt dit beter dan Lazarus? Nee.” Als ik een toneelstuk deed; Wordt dit beter dan Taste? Nee” en geloof me, op den duur weet je op voorhand of iets sterk kan worden of niet. Of het lukt dat weet je nooit. En ineens blijft er dan nog maar weinig over. Dus terwijl de wereld in brand stond zei ik plotseling ‘nee’ tegen van alles waar ik vroeger ‘ja’ op zei. Terwijl de wereld in brand stond besloot ik veel met mijn vrouw en kinderen te beleven. Besloot ik de dood van broer een plek te geven door het kind in mij te vergeven waardoor er ruimte ontstond mijn ouders te omarmen. Nu tracht ik enkel nog dit korte bestaan te delen met gelijkgestemden. To make sense of it all met diegene die ik mooi, puur en lief vind. Kunst gaat je namelijk niet in de koude kleren zitten. Je hebt solide partners nodig. Dit klinkt zo logisch maar we weten allen; dat is helemaal nog niet zo vanzelfsprekend. Want de wereld brandt hard en graag. We slachten elkaar liever af dan dat we in dialoog gaan. We zijn elkaar in dit land aan het verliezen middels een verdeeldheid die haast gewenst lijkt. Twee jaar geleden koos ik enkel nog dit leven te beleven met zij die oprechte pogingen ondernemen. Enkel nog connecties te onderhouden met zij die trachten te verbinden. De afgelopen twee jaar waren zuiver te bewaken, juist omdat de wereld in brand staat. Vandaag tekende ik voor een langdurige relatie met NDC. We gaan samen maken, regisseren, schrijven, verbinden, ontwikkelen en samenwerken. Temidden van een groep zielen waar ik een hoop van kan leren en veel kan aanbieden. Mijn handtekening kon vandaag enkel geplaatst worden omdat ik twee jaar geleden een sterk besluit nam. Dat weet ik zeker.
