doolaylay

ข้ามากำเดว เพลงใหม่ https://youtu.be/5yWdvWwSheA?si=ppk-Q9ZLl6jHUM37 งานจะมี กรกฎาคมนี้ เดี๋ยวจะมาแจ้งรายละเอียดให้เร็วๆนี้ ขอให้แน่ใจก่อนว่าเค้าจะมาเล่นดนตรีให้ฟังจริงๆ ไม่ใช่มาย่างเนื้อให้กิน 📷 :@surasee_tawewat

ฉ่ำๆ ทั้งสัปดาห์เลย ฤดูฝนแล้วจริงๆ ใช่ไหม

เมื่อประตูบานหนึ่งถูกปิดลง จะยังมีบานใหม่อีกบานเปิดขึ้นเสมอ ประโยคนี้มันฟังดูสวย แต่ถ้าจะพูดกันจริงๆ มันก็ จริงไม่เต็มร้อย โลกไม่ได้การันตีว่า พออะไรปิดลงแล้ว อีกอย่างจะเปิดทันทีเสมอ บางช่วงของชีวิต มันอาจจะมีแต่ บานที่ปิด แล้วเราต้องยืนอยู่หน้าทางตันนั้นสักพักหนึ่ง แต่ประโยคนี้ยังมีค่า ไม่ใช่เพราะมันจริงเสมอ แต่เพราะมันชวนให้เราไม่หยุดมองหา บางทีบานใหม่ไม่ได้เปิดเอง (ยกเว้นประตูเซเว่น) เราต่างหากที่ต้อง เดินไปเปิดมัน หรือบางครั้ง สิ่งที่เรียกว่า บานใหม่ อาจไม่ใช่ประตูด้วยซ้ำ แต่อาจเป็นหน้าต่างเล็ก ๆ หรือช่องลมที่เราต้องก้มตัวลงมองถึงจะเห็น ถ้าจะให้ใกล้ความจริงขึ้นอีกนิด อาจจะเป็น “บานหนึ่งอาจปิดลง และบางครั้งก็ไม่มีบานไหนเปิดรอ แต่เรายังสามารถหาทางออกใหม่ หรือสร้างบานใหม่ขึ้นมาเองได้” มันฟังดูไม่หวาน ไม่ปลอบใจทันทีเหมือนประโยคเดิม แต่มันมีอะไรบางอย่างที่ลึกกว่า มันไม่ได้สัญญาว่าทุกอย่างจะดีขึ้นเอง แต่ยอมรับตรง ๆ ว่า บางช่วงของชีวิต เราอาจต้องยืนอยู่กับความไม่รู้ กับประตูที่ปิดสนิท โดยไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมาเลย แล้วในความเงียบนั้น สิ่งที่ค่อย ๆ เกิดขึ้น ไม่ใช่ “บานใหม่ที่เปิดรอเรา” แต่เป็นเรา ที่เริ่มมองหาวิธีอื่น บางคนเริ่มเคาะ บางคนเริ่มอ้อมไปด้านหลัง บางคนค่อย ๆ ประกอบเครื่องมือ แล้วสร้างทางของตัวเองขึ้นมา มันไม่โรแมนติก แต่มันซื่อสัตย์กับชีวิตมากกว่า และบางที ความซื่อสัตย์แบบนี้แหละ ที่ทำให้เรายังเดินต่อได้จริง ๆ

เป็นค่ำคืนที่ดี ก่อนบ้านจะกลับมาเปิด อีกครั้ง

เจ้านก

กำลังทำ เลือกไม่ถูก คิดว่าควรจะเอาอันไหนดีครับเพื่อนๆ

“ฝากฝันผ่านฤดูกาล” มันเริ่มมาจากเพลงสองเพลง คือ เพลง ฝากฝัน กับ เพลง ฤดูกาล ที่เขียนโดย เรืองฤทธิ์ บุญรอด เพลงหนึ่งพูดถึงสิ่งที่เปลี่ยนไป โลกภายนอก เวลา ความสัมพันธ์ อีกเพลงหนึ่งพูดถึงสิ่งที่เรายังเก็บไว้ โลกข้างใน ความหวังเล็ก ๆ ของตัวเอง ส่วนตัวผมชอบสองเพลงนี้มาก และรู้สึกว่ามันไม่ได้แยกกันอยู่ แต่มันกำลังคุยกันอยู่เงียบ ๆ เพลงหนึ่งบอกว่า ทุกอย่างเปลี่ยนไปนะ อีกเพลงหนึ่งตอบว่า ไม่เป็นไร ยังมีบางอย่างอยู่ข้างในเรา เลยอยากลองชวนเรืองฤทธิ์ และทุกคน มานั่งเล่นดนตรีกันในคืนเล็ก ๆ มีบทสนทนาเบา ๆ และอาจจะได้ออกไปเดินเล่นตากฝนด้วยกัน งานนี้ตั้งใจให้เป็นพื้นที่ของ “คนที่กำลังเดินทางคนเดียว” รับแค่ 14 คน

หมอกฝน ในวันหยุดที่ฉันไม่ได้หยุด แขกไม่มี มีแต่หมาเต็มบ้าน

แค่เห็นรูป ก็ปวดขา คิดถึงหน้าฝน แต่ไม่ต้องงอแงไปทุ่งนาได้ไหม

แดดอย่างนี้ ก็คิดถึงฤดูฝน ตอนตากผ้าห้าวันไม่แห้ง

ผมเคยคิดว่า เก้าอี้ คือของธรรมดา มีไว้ก็นั่ง ไม่มีก็ยืน แค่นั้นเอง แต่พอโตขึ้นเรื่อยๆ ผมเริ่มสังเกตว่า ช่วงเวลาสำคัญในชีวิตคน มันมักจะเกิด “ตอนที่เรานั่ง” หรือจังหวะที่เรา หยุด ไม่ใช่ในตอนที่เราต้องรีบ เพื่อจะไปถึง อะไรบางอย่าง ตอนเด็ก เรานั่งกินข้าวกับครอบครัว ตอนโต เรานั่งทำงาน บางวัน…เรานั่งเหม่อ บางคืน…เรานั่งคิดถึงใครบางคน แล้วบางครั้ง เราก็นั่งอยู่ข้างๆ ใครสักคน โดยไม่ต้องพูดอะไรเลย มันแปลกดีนะ เก้าอี้มันไม่เคยถามเราเลยว่า วันนี้เราเป็นใคร เหนื่อยแค่ไหน หรือกำลังจะไปไหนต่อ มันแค่ “อยู่ตรงนั้น” แล้วรอให้เรามานั่ง ผมเคยเห็นคนสองคน นั่งอยู่ข้างกัน ไม่ได้คุยกันเลย แต่ดูเหมือนเข้าใจกันมากกว่าคนที่พูดทั้งวัน แล้วผมก็เคยเห็นคนอีกคนหนึ่ง นั่งอยู่คนเดียว ในที่ที่คนเต็มไปหมด แต่ดูเหมือนไม่มีที่ของเขาเลย บางที…มันอาจไม่ใช่เรื่องของการมีเก้าอี้หรือไม่มี แต่มันคือ “เรารู้สึกว่าเรามีที่ให้นั่งไหม” แล้วพอคิดได้แบบนี้ ผมเลยเริ่มรู้สึกว่า เก้าอี้ตัวหนึ่ง มันไม่ใช่แค่ที่ให้เราวางร่างกาย แต่มันคือที่ที่ เรายอมวางบางอย่างในใจลงด้วย บางคนวางความเหนื่อย บางคนวางความคิด บางคนวางความเงียบ แล้วบางครั้ง สิ่งที่เราต้องการจริงๆ อาจไม่ใช่คำพูดดีๆ ไม่ใช่คำแนะนำ แค่มีที่สักที่ ที่เรานั่งได้…โดยไม่ต้องเป็นอะไรเลย ผมไม่รู้เหมือนกันว่า สุดท้ายแล้ว “เก้าอี้” สำคัญเพราะอะไร แต่ผมรู้สึกว่า ในโลกที่ทุกอย่างมันเร่ง การมีใครสักคนบอกว่า “นั่งก่อน” มันอาจเป็นประโยคที่ใจดีที่สุดประโยคหนึ่งแล้ว

มาแล้วจ้าาาา ฤดูฝนนี้ กลับมาเปิดบ้านอย่างเป็นทางการเดือนมิถุนายนนี้ ขอเล่ารายละเอียดกิจกรรมสั้น ๆ (เกือบยาว ;) ) ให้ทุกคนได้รู้จักกันก่อน — 1. ลมใต้ปีก พื้นที่ของ “การส่งต่อ” มีแค่การใช้ชีวิตร่วมกัน ทำอาหารกินเอง นั่งคุย นั่งเงียบ ใช้เวลาไปด้วยกัน รายได้ทั้งหมด จะถูกแยกไปเป็นกองทุนเล็ก ๆ เพื่อส่งต่อให้ใครบางคนต่อไป ถ้าคุณอยากเป็นส่วนหนึ่งของ “การพยุงใครสักคน” กิจกรรมนี้คือของคุณ — 2. เสียงที่ได้บิน พื้นที่ของ “เสียงและเรื่องเล่า” Live House กลางธรรมชาติ ล้อมวงฟังเพลง และเรื่องเล่า ไม่มีสปอตไลต์ ไม่มีระยะห่าง (แต่ไม่ถึงขั้นนั่งตักฟัง) ศิลปินจะมาเล่าเรื่องผ่านเสียงของตัวเอง และคุณจะได้นั่งอยู่ในช่วงเวลาที่ “เสียงของใครบางคนกำลังจริงที่สุด” ไม่ใช่แค่ฟังเพลง แต่คือการฟัง “ชีวิต” ของคนหนึ่งคน — 3. นกเถื่อน พื้นที่ของ “อิสระ” ไม่มีรูปแบบตายตัว ไม่มีกรอบชัดเจน อาจเป็นดนตรี อาจเป็นบทสนทนา หรือจะเป็นสถานที่ไหนที่จะพาไป ไม่บอกให้รู้ แต่สิ่งที่แน่ ๆ คือ มันจะ “จริง” และ “สด” เหมือนนกที่ไม่ได้ถูกเลี้ยงในกรง แต่เลือกจะบินเอง — ทั้ง 3 กิจกรรมนี้ คือ 3 มุมของบ้านหลังนี้ ถ้าคุณกำลังหา อะไรที่ไม่เร่งรีบ ไม่ปรุงแต่ง แต่มีความหมาย แล้วเจอกันเดือนมิถุนายนเป็นต้นไปครับ อ่อวันอื่นๆที่ไม่มีกิจกรรม มีมากมาย เพิ่งทำระบบจองใหม่เสร็จ อยากให้ไปแกล้งๆ ลองกดดู