✨ 31 ✨
Dank jullie wel voor alle ongelooflijk lieve reacties op mijn vorige post, het was hartverwarmend en overweldigend ❤️
Het is oprecht fijn te voelen dat zowel binnen als buiten mijn inner circle mensen zo liefdevol en begaan zijn.
Kusjes uit Thailand (where life is goood)
Twee en een half jaar geleden werd ik ziek. Zowel lichamelijk als geestelijk viel ik uit elkaar - het resultaat van opeengestapeld trauma en chronische stress - het bewijs dat lichaam en geest niet gescheiden zijn. Ik ging weer bij mijn ouders wonen en kwam maanden niet buiten. Ik lag in bed met de gordijnen dicht, overprikkeld door daglicht en geluid, met een continue aanwezige, irreële maar toch overweldigende angst om dood te gaan. In die tijd, die zo zwaar en donker was, kreeg ik de kans mezelf te ontmoeten. Ik kon niet wegkijken, geen afleiding of externe bevestiging zoeken. Dat meemaken is achteraf een van de beste dingen die me ooit is overkomen.
Ik heb een van kinds af aan diepgeworteld gevoel niet welkom te zijn in de wereld en ben altijd bezig geweest mezelf te beschermen en te verstoppen. Elke sociale interactie gaf me een zekere mate van stress, zelfs bij mijn beste vrienden kon ik maar weinig echt ontspannen. Toen mijn lichaam het letterlijk opgaf was de eerste plek waar ik mocht thuiskomen bij mijn ouders, waar alles ooit begon. Ik kan niets helenders bedenken dan teruggeworpen worden in de schoot van je ouders, wat een geluk en privilege dat ik ze nog had en dat er ruimte was. Achteraf was die donkere kamer een soort voorbereiding op een nieuwe geboorte, en in de maanden daaropvolgend, waarin ik mezelf stap voor stap (letterlijk) opnieuw opbouwde, mijn fysieke en mentale kracht terugvond, mocht ik ook kind zijn, zorg ontvangen, troost vinden, schaterlachen, knuffelen. Toen ik na anderhalf jaar weer de wereld in ging, voelde het alsof ik voor het eerst uit huis ging, maar dan zoveel beter. Ik werd toen 30.
Over twee weken word ik alweer 31. Afgezien van een korte stop in Amsterdam voor een opleiding heb ik afgelopen jaar vooral gereisd. Ik voel me nu eindelijk thuis en veilig (genoeg) in mezelf, het maakt niet uit waar op de wereld ik ben. Behalve dan in mijn eigen huis, een context waarin ik me nog steeds vooral verward voel, over het oude en het nieuwe, en wat ervan is overgebleven.
Zo is het nu. Het is nog lang niet af en het heeft geen aandacht nodig, maar het mag wel eindelijk gezien worden.
❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
Announcement, announcement!
Stuur me een DM als je meer wil weten, vragen hebt, een afspraak wil maken etc ❤️❤️
PS als je °op donatie basis° ingewikkeld vindt kan ik je ook een richtprijs geven die heel zacht is, maar het idee is oprecht dat als je niks te geven hebt je ook welkom bent omdat ik dit ben gaan doen om iets heel erg moois te kunnen delen
