Neva'nın 5ici yaşı bu şekilde geçti. 1 Ocak'ta denize girdik mesela. Gezdik, keşfettik epeyce kimi zaman da bezdik beraberce. Hep dediğim gibi; ben sana ne öğretebilirim ki sen beni büyütürken. ♥️ iyi ki doğdun canım kızım, hayatı seninle yaşamayı çok seviyorum.🥳 sürpriz sonlu💃🏽🔊
suyun kaynak olduğu
ağaç kökün saldığı
eşin dostun gittiği
yerde bulursun beni
yolun ayrıldığı
gidenin dönmediği
çarenin olmadığı
yerde bekliyorum seni.
Orda burda çektiğim fotoğraflar.
1. Yoo gergin değiliz.
2. Akşamları sadece 10 dakika böyle bir ışık oluyor.
3. Setin bilmem kaçıncı saati.
4. Şu ara çok metro kullanıyorum.
5. Neredeyse bir yılda ilk kez tabak yaptım.
6. Hayata neşe katan bir gün.
7. İlk Kristali.
8. Floransa'da vurulduğum bir sanatçının eseri.
9. Setin ilk günü.
10. Formalarla ilk temas.
11. Burası sanırım Galata.
12. Ekran süresi krizi.
13. Sabah yürüşü.
14. Bomonti'nin en sevdiğim sokağı Savaş sokak.
15. Şu ara çok metro kullanıyorum demiş miydim.
16. Cool cool "yalancı şahidim" dinliyorum.
17. Az önce ben ne gördüm?!
18. Şakacı biri.
19. Koltuk numaramız değil, eserin adı Küçük Balkon
20. Her yerde Can var.
Fenerbahçe'ye ve filmciliğe gönül vermiş bir ruh olarak, kıyısından köşesinden dahil olmaktan onur duyduğum bir proje. 💛💙 düşünenin, yazanın, kurgulayanın, kuranın aklına fikrine sağlık. Muhteşem bir deneyim, şahane bir film!
#bizeemanet
Bu ara ruhumun kontrast ayarları. Siyah beyaz fotoğraf çekiyorum. Çok fazla. Bozulmuş formda, çok da net okunmayan lekeler.
Hâlet-i ruhiyem buna itiyor beni belki de. Her kare bir sığınak, her gölge bir tanıklık. Siyah beyaz değil aslında, sadece böyle hissettiriyor. Seçkinin bile kafası karışık.
Malta enteresan bir ülkeydi. En çok Valletta’yı sevdim.(5)
İlk gün, yolculuğun ardından rüyada gibiydim. Texascak başka bir ülkede olmak paha biçilemezdi.(1)
Ertesi sabah 6'da uyandım. Herkes uyuyorken, sessizce sokağa süzüldüm. Sahile epey yakındık. Tanımadığım şehrin sokaklarına dün doğmuş gibi merakla bakıyordum.(9) Sahile varmak üzereyken kahve kokusu beni kendine çekti. Laktozsuz lattemi alıp, herkesin koşu rotası olarak belirlediği sahil şeridine doğru yürüdüm.(15) Kahve bardaklarına kapak kapatmıyorlardı.
Sigaramı yaktım, kahvemden bir yudum aldım. Az önce sokaklara nasıl bakıyorsam, şimdi de damağım öyle şaşkındı.
Her hissim öylesine tazeydi ki... galiba gerçekten dün doğmuştum.
Sigaramın arsız dumanının koşan insanların peşine düştüğünü fark edince, en iyisi direkt deniz kıyısına ineyim diye düşündüm.
Hava pırıl pırıl, önümde deniz. Geniş bir banktaydım, kulağımda Oi Va Voi – Yesterday's Mistakes. Dinlemeyi nasıl istiyordumsa, daha başlamadan zihnimde çalmaya başlamıştı. Kahve öyle güzeldi ki, ikinci yudumu biraz erteliyordum; tam yerleşip şarkının en sevdiğim yerinde almayı planlıyordum.
Bank epey genişti. Ayağımı kaldırmak istedim, derken ortadaki tahta hafifçe sallandı. Bu kadarı bile kahvemin denize doğru süzülmesi için gerekli koşulları sağlıyordu. Şarkının en sevdiğim kısmı gelip geçmişti. Bardakta kalan ikinci ve son yudumumu aldım. Kahvemin süzülüşünü izledim. (19)
Hâlâ müziğim, sigaram, harika bir manzaram vardı. Yağmur çiseliyordu, kapüşonumu kapatıp tadını çıkarabileceğimi düşünüyordum. Giderek hızlandı, eve dönmeliydim.
5dk içinde gökyüzünden litrelerce su boşalmış, az önce indiğim yokuşlardan aşağı şelaleler oluşturmuştu. O beğendiğim taş korkuluklu balkonlu evler, yağmur söz konusu olunca hiçbir işe yaramıyordu.(18) Kapı aralığına sığındım.
5mt ötemi göremeyeceğim kadar çok yağıyordu, çoraplarım hâlâ kuruydu. Azalacak gibi görünmüyordu, bir şekilde eve varmalıydım.
Evin olduğu tarafa geçmek için önümdeki nehire atlamalıydım. Artık ne olursa olsundu. Çoraplarım ıslanıyordu.
Neva beni bekliyordu. Cebimde çikolata vardı.(20)
O sabah hiç hayal ettiğim gibi geçmedi. Ve orada olduğumuz 4 gün boyunca bir daha hiç yağmur yağmadı.
Biraz -Florance Dump- o zaman.
Rengi, dokusu ne muhteşem bir şehir.
O kadar güzel ki uzun süre fotoğraf çekemedim, sindirmem zaman aldı. Yine de halledebildim mi tartışılır.
Makarna yedim. Çok makarna yedim. Neva "ben artık bir süre spagetti görmek istemiyorum." dedi. Öyle çok. Hiç birini de çekmedim.
Ayrıca kaldığımız ev, ah o ev. Kendi başına bi albüm hakkediyor.
Evet göremeyeceğiniz detaylarla ilgili gereksiz bilgiler verdim şu ana kadar.
Buon appetito!🍝
Nisan 2025 Italya
“KAV”, dışıyla içi arasında keskin gerilimler taşıyan bir form.
Tamamen el işçiliğiyle, yaklaşık dokuz haftada şamot çamurunun dayanıklılığıyla,
reddedilen duyguların içsel sıcağına yer açmak için üretildi.
Dış yüzeyi mat, siyah ve kontrollü; hiçbir şey sızdırmayan bir kabuk gibi.
İçiyse, parlayan kıvrımlar ve yoğun bir dokuyla, bastırılmış duyguların mekânı.
Bir çelişki değil bu — bir varoluş biçimi:
Dasein hâli.
Ve sadece içine ateş düşerse, o saklı güzelliği görünür olur.
Aksi hâlde, “KAV” yalnızca kara bir leke gibi kalır.
Mayıs 2025 İstanbul
