This is me. And I'm a coach. And it took me a lot of inner work to say that. It's a bit of a dirty term. But it's true. I'm a coach. And a very good one at that. So hi, I'm Roos, and I'm a coach. And I'm also a midwife. And it's exactly at that intersection that I'm at my best. So I'm mainly there for (expectant) mothers, who need a loving and safe setting to (re)connect with their intuition and inner knowing. To untangle their nervous system and feel their own compass again. That's what I'm here for. You're welcome. PS: that second photo is me too. Let's keep it real. 📷 @amberandwolf (photo 1)
Dit ben ik. En ik ben coach. En het heeft me heel wat innerlijk werk gekost om dat te zeggen. Het is toch een beetje een vieze term. Maar het is zo. Ik ben coach. En een hele goeie ook nog eens. Dus hoi, ik ben Roos, en ik ben coach. En ik ben ook verloskundige. En precies op dat snijvlak ben ik op mijn best. Dus ik ben er vooral voor (aanstaande) moeders, die een liefdevolle en veilige setting nodig hebben om (weer) in contact te komen met hun intuïtie en innerlijk weten. Om de boel te ontwarren en weer een eigen kompas te gaan voelen. Daar ben ik voor. Je bent welkom. Liefs. PS: die tweede foto ben ik ook. Let’s keep it real. 📷 @amberandwolf (foto 1)
cra·dle | \ ˈkrā-dᵊl \
*Noun
- a bed or cot for a baby usually on rockers or pivots
*Transitive verb
- to support protectively or intimately
*Synonyms for cradle:
birthplace, home, mother country, motherland, attend, care (for), cultivate, nurture, watch, father, mother, mentor, nourish, feed, provide (for), supply
advance, direct, guide, lead, shepherd, show
Join me every friday for a transformational breathwork session 🙏🏻 (Class in English)
What to expect:
By changing the way we breathe, we change the way we live.
Breathing is a powerful tool for transformation. Through intentional breathwork, we can release stuck energy, process emotions, and free ourselves from limiting patterns and beliefs. This practice creates space to live more fully, freely, and authentically.
We’ll begin with a guided meditation to ground ourselves and set our intention. Next, we’ll do some gentle bodywork to help shift out of the mind and into the body. We’ll move into active, connected breathing for about 40 minutes, followed by 20 minutes of integration/relaxation.
Please bring:
Water (refills available)
Snack for afterwards
Sarong or scarf (fine if you forget)
About me:
I’m Rose, a former midwife, coach, and trained breathwork facilitator. My own experience with breathwork showed me its incredible power to release old pain, reconnect with my body, and find greater clarity and joy. Now, I support others in exploring this transformative practice in a grounded, loving and approachable way.
There are some contra-indications for transformative breathwork. You can read about about them on my website (see flyer)
Looking forward to seeing you there ❤️
Each week, we come together to breathe, to release what’s heavy, to soften, and to give space to whatever needs it.
Through gentle movement, guided meditation, and conscious breathwork, we create space for more freedom, ease, and connection.
If you’re in or around Mazunte and feel called to join, send me a message. I’ll add you to my WhatsApp group for weekly updates and details.
Come as you are. Your breath will do the rest. ❤️
#breathwork #mazunte #healingjourney #somaticpractice #nervoussystemregulation #communitycircle #breathewithme #consciousbreathing
Emotions are a mix of thoughts and physical sensations. Think of butterflies in your stomach: on a roller coaster they feel like excitement, but in a job interview they can cause anxiety. It is not the sensation that changes, but our thoughts that influence its meaning.
If we don’t learn to deal with our feelings as children – through punishment, ridicule, exclusion or abandonment, for example – our nervous systems develop ways to avoid them, for our safety. But as we grow older, these mechanisms can start to work against us instead of for us.
When I became a mother myself, I realized this very strongly and started looking for better ways to deal with my emotions. My conclusion is that this includes two aspects:
1. Allowing and processing old emotions and pain, for example through breathing exercises, somatic experience or therapy.
2. Learning new ways to deal with our emotions by reprogramming our bodies and nervous systems.
This whole reprogramming process takes time, but the goal is to make our body a safe place where emotions are welcome. As we learn to feel what is going on inside us, our nervous system will relax and be better able to distinguish between real danger and perceived threats. This leads to less tension, lower stress hormone levels, and more self-confidence.
Taking this path is the greatest gift I have ever given myself. And although I don't think this will ever be 'finished' I am mega proud of where I am now and of all the women I meet in my practice who are walking this same path.
2.5 years ago we left the Netherlands with a not so clearly defined plan. That plan still doesn't exist, but we actually feel fine about it. I had to let go of everything that I thought offered me safety. Now I feel that the more I let go, the less I can tense up in holding on. Things are fluid now. And it's such a relief. As far as we can control that ourselves.
In the next few months I will be in the Netherlands. I am really looking forward to being on Dutch soil again. With feet in the grass (very rare here), rain (yes really) and dear friends and family. I will also be giving live sessions again. I am also really looking forward to that. So if you would like to meet live, for a breathing session or coaching, let me know.
2,5 jaar gelden verlieten we Nederland met een niet zo strak omlijnd plan. Dat plan is er nog steeds niet, maar daar voelen we ons eigenlijk prima bij. Ik moest van alles loslaten waarvan ik dacht dat het me veiligheid bood. Nu voel ik dat hoe meer ik loslaat, hoe minder ik kan verkrampen in het vasthouden. De dingen zijn nu vloeibaar. Lekker man! Voor zover we dat zelf in de hand hebben dan. De leerplicht en de belastingdienst zijn minder vloeibaar dan ik zou willen 🫣
Over twee weken komen we terug naar Nederland, voor een paar maanden. Ik heb heel veel zin om weer even op Nederlandse bodem te zijn. Met voetjes in het gras (is hier heel zeldzaam), regen (ja echt) en lieve vrienden en familie. Ik ga ook weer live sessie geven. Ook daar heb ik heel veel zin in. Dus wil je graag live een keer afspreken, voor een ademsessie of coaching, let me know.
Once a month I attend a mother's circle in which we share a topic that feels relevant at that moment. Strangely enough (or maybe not strange at all), it almost always turns out that the same theme is playing for everyone. This time it was a theme that is difficult to translate. Mothering the mother. And how difficult that is. Women learn from an early age to develop antennae for what someone else needs. We are perfectly attuned to the wants and needs of others, and our children in particular. But when we focus our attention on ourselves, suddenly our antennae don't seem to work. How did I do that again, recharge? And why is it so difficult to prioritize that? If only it were as easy to take good care of ourselves as it is to take care of our children.
Fortunately, I'm getting better at it. But there is always a little saboteur in me. Going to bed early, but then still spending hours on my phone instead of sleeping early like I promised myself. Opening the fridge and then closing it with a piece of chocolate in my mouth instead of the carrot I was actually going to get. Hanging up the laundry myself instead of going to yoga, even though I know my husband can do that just fine, and I can go to yoga. Taking care of myself, hanging out in that feminine energy of slowing down, it can be so wonderful. And yet I always have to go through a lot of resistance first. Fortunately, I know I'm not alone. And practice makes perfect.
What would you like to prioritize more in taking care of yourself? And what's holding you back?
Bemoeder jezelf.
Een keer per maand ben ik bij een moedercirkel waarin we elke keer delen over een onderwerp dat op dat moment relevant voelt.
Gek genoeg (of misschien wel helemaal niet gek) blijkt bijna altijd dat bij iedereen hetzelfde thema speelt. Dit keer was het een thema dat zich moeilijk laat vertalen. Mothering the mother. En hoe moeilijk dat is. Vrouwen leren zo van jongs af aan om voelsprieten te ontwikkelen voor wat een ander nodig heeft. We zijn feilloos afgestemd op de wants and needs van anderen, en onze kinderen in het bijzonder. Maar richten we onze aandacht op onszelf, dan ineens lijken onze voelsprieten het niet
The body is inextricably linked to how you feel. For me, that means that when things aren't going well for me, my body is the gateway to bring about change. I'm a thinker by nature. Or, maybe not by nature, but that's what I started doing. Thinking, reconsidering, worrying, letting it marinate for a while. But if my head doesn't help, I get stuck.
As a child, I always felt a lot. Far too much to bear. So I learned all kinds of very clever ways to feel less. To think a lot. Regardless of whether it's desirable not to want to feel and only want to think, it often just doesn't work. Less and less, too. I get stuck in my own head. And now I recognize it better and better. And I also know how to get unstuck again. My body is the gateway.
There are so many beautiful ways to use the body to get unstuck. Breathwork, stretching, shaking, pulsing, tapping, dancing, etc. My body brings me back in touch with what I can't reach with my mind. Emotions, intuition, my inner compass. It starts flowing again and I get moving. Literally and figuratively
Je lijf is onlosmakelijk verbonden met hoe je je voelt. Voor mij betekent dat dat als het niet goed gaat, mijn lijf de ingang is om verandering te brengen. Van nature ben ik een denker. Of, misschien niet van nature, maar dat is wat ik ben gaan doen. Nadenken, heroverwegen, tobben, even laten marineren. Maar als mijn hoofd er niet uit komt kom ik vast te zitten.
Als kind voelde ik altijd heel veel. Veel te veel om te kunnen dragen. Dus ik heb allerlei slimme manieren aangeleerd om minder te voelen. Veel te denken. Nog even los van of het wenselijk is om niet te willen voelen en alleen te willen denken, werkt het vaak gewoon niet. Steeds minder ook. Ik kom vast te zitten in mijn eigen hoofd. En inmiddels herken ik het steeds beter. En weet ik ook hoe ik weer los kan komen. Mijn lijf is de ingang.
Er zijn zo veel mooie manieren om het lijf te gebruiken om weer los te komen. Ademwerk, stretchen, schudden, pulsing, kloppen, dansen, etc. Mijn lijf brengt me weer in contact met dat waar ik met mijn hoofd niet bij kan. Gevoel, intuïtie, mijn innerlijk kompas. Het gaat weer stromen en ik kom in beweging. Letterlijk en figuurlijk.
We are bombarded with beautiful quotes of course, but this one stuck. It was featured in the documentary about Robbie Williams, but it stuck with me and resonated for days. What a wonderful intersection this is in my work, but also in my life. When I encounter something myself, my first reaction is often ‘I’ll just accept it’. But these days I know myself well enough to realise that it is usually fear of confrontation that speaks. So I let that stop me less and less often. The pregnant women I work with also often encounter this. How do I know as a pregnant woman that what I encounter is worth fighting for, or that I should just accept it? How do I know whether I should just follow the protocol, or whether it is worth questioning everything?
We worden doodgegooid met mooie quotes natuurlijk, maar deze bleef hangen. Hij kwam voorbij in de documentaire over Robbie Williams, maar bleef bij mij hangen en dreunde nog dagen door. Wat dit is zo’n prachtig snijvlak in mijn werk, maar ook in mijn leven. Als ik zelf ergens tegenaanloop is mijn eerste reactie heel vaak ‘ik leg me er wel bij neer’. Maar tegenwoordig ken ik mijzelf goed genoeg om te beseffen dat dat meestal angst voor de confrontatie is die spreekt. Dus inmiddels laat ik me daar steeds minder vaak door tegenhouden. Ook de zwangeren waar ik mee werk komen dit vaak tegen. Hoe weet ik als zwangere dat hetgeen waar ik tegenaanloop het vechten waard is, of dat ik me er gewoon bij neer moet leggen? Hoe weet ik of ik gewoon het protocol moet volgen, of dat het het waard is om alles te bevragen?
Moedercoaching.
Als je een kindje krijgt verandert dat niet alleen hoe je de wereld ziet, maar vaak ook je blik op je eigen patronen en vraagstukken. Vaak wordt er uitvergroot wat er altijd al speelde, en voel je ineens dat je er iets mee wil. Je kunt er niet meer omheen maar weet ook niet zo goed waar te beginnen. En dan kom je bij mij. We praten en doen oefeningen om te zien wat er nodig is. Met als doel een vrijer en autentieker mens te zijn.
Zwangerencoaching.
Tijdens mijn eerste zwangerschap moest ik allemaal beslissingen maken waarvan ik van tevoren dacht dat dat simpel zou zijn. Ik was verloskundige en wist van de hoed en de rand. Dus mij kon niks gebeuren. Dat bleek niet zo te zijn natuurlijk. Die zwangerschap bleek een omslagpunt voor mij als mens. Alles wat ik dacht zeker te weten stond op losse schroeven. Dus ik moest op zoek naar antwoorden en zekerheid. Ik leerde luisteren naar mijn eigen innerlijke stem. En dat was even oefenen en wennen. Maar wat spreekt ze nu helder en slim! Ik weet dat veel vrouwen hetzelfde ervaren. Soms omdat je hormonen alles in de war schoppen. Soms omdat je zorgverlener iets wil wat voor jou niet kloppend voelt. Soms omdat je gewoon even een sparringspartner nodig hebt met verstand van zaken, en een luisterend oor. Mijn jarenlange ervaring als verloskundige zorgt er voor dat ik je kan helpen met formuleren wat jouw wensen en verlangens zijn, en hoe je deze kan communiceren naar jouw zorgverlener. Ik kan je inzicht geven in de zwaktes en sterktes van bepaald beleid en protocollen. En ik kan je in contact brengen met jouw eigen gevoel en wijsheid. Zodat je keuzes maakt die zowel verstandig, als voor jou kloppend zijn. Je bent welkom. 📷@amberandwolf
